สถานที่ที่มีความทรงจำ
เมื่อรู้ว่าต้องไปอยู่เชียงราย สิ่งแรกที่ทำให้ฉันคิดวนเวียนซ้ำกันไปมา คือ การเคลื่อนย้ายสิ่งของที่ตนเองเก็บสะสมมาตลอด 4 ปี จะเก็บหมดได้อย่างไร
แต่แล้วฉันใช้เวลากว่าหนึ่งสัปดาห์
ถึงเก็บของทั้งหมดใส่กล่องหมด
ไม่ว่าจะเป็น
ใบเสร็จซื้อของ ตั๋วหนัง ตั๋วเครื่องบิน
โปสการ์ด โปสเตอร์ภาพยนต์ หนังสือ
และสิ่งของจุกจิ๊ก ต่างๆ 

อดไม่ได้ที่ฉันจะนึกถึงวันแรก
ที่เข้ามาอยู่ห้องนี้
ตอนนั้นมีตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง เตียงนอน
แค่นั้นเอง..
แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันมีอยู่
นั่นก็คือ ความว่างเปล่า

ช่วงเวลาที่เข้ามาอยู่ห้องนี้ใหม่ๆ 
ฉันเริ่มสนใจและศึกษาปรัชญาเซน
จึงทำให้ได้รู้จักกับคำว่า สุญญตา
แปลตามตัว ก็คือ ความว่าง
ว่างจากอะไร ก็คือ ว่างจากกิเลส
ว่างจากสิ่งที่มีอยู่ คือ ความยึดมั่น ถือมั่น
ถือว่ามีตัวเรา ของเรา 
สิ่งนั้น สิ่งนี้ เป็นของเรา
มองเห็นความว่างในสิ่งที่มันไม่ว่าง

ตอนนั้นรู้สึกอินกับคำนี้มาก
เลยไม่แปลกที่ฉันจะพยายามมองห้องนี้
ในช่วงแรกๆ ด้วยสายตาที่ว่า
มันว่างเปล่ามาก..

เพียงแค่มีสิ่งของมากินพื้นที่
แต่เนื้อแท้แล้วมันก็เป็นแค่ห้องว่างๆ เท่านั้น

ในระหว่างที่เก็บของใส่กล่องไปเรื่อยๆ
ปฎิเสธไม่ได้ว่าความทรงจำ
เกี่ยวกับของสิ่งนั้น
ก็หวนกลับมาให้นึกถึง
คิดถึงคนที่เขาเคยให้ของชิ้นต่างๆ มา

เมื่อย้ายไปอยู่สถานที่ใหม่
ต้องเอาไปเท่าที่จำเป็น

ของบางอย่างเราจำเป็นต้องเอาทิ้ง
ของบางอย่างก็ไม่อยากเอาทิ้ง
เช่นเดียวกันกับความทรงจำ
บางความจำก็อยากลืมๆ ไปเสีย
แต่บางความทรงจำก็อยากเก็บไว้นานๆ
ไม่อยากให้เลือนหายไปไหน

ฉันเก็บห้องเสร็จ
พร้อมกับอารมณ์ความรู้สึกที่เศร้าและใจหาย

สุดท้ายของบางชิ้นฉันต้องตัดใจทิ้งไป
แต่ความทรงจำยังคงอยู่
บางชิ้นไม่กล้าจะทิ้ง
เพราะกลัวว่าความทรงจำกับของชิ้นนั้น
จะหายไปด้วย

นึกย้อนถึงตอนเข้ามาอยู่ห้องนี้ใหม่ๆ
ฉันพยายามมองมันว่า คือ ความว่างเปล่า
จนกระทั่งวันที่ฉันย้ายของออก
ก็พบว่ามันก็ยังคงว่างเปล่าอยู่

แต่มีบางอย่างเกิดขึ้น
นั่นก็คือ ความทรงจำต่างๆ 
ที่อัดแน่นเต็มห้องนี้ไปหมด

บางความทรงจำก็เลือนลางไปบ้าง
บางความทรงจำก็ยากที่จะลืมเลือน

.
.
.
.
แด่ห้อง 6431 
ห้องที่ฉันจะไม่มีวันลืม















SHARE
Writer
Duang_04
Citizen
Travel | Movie | Book | Music

Comments