พักให้พอ แล้วค่อยก้าวไปต่อ
ไม่แปลกเลยที่เราจะเหนื่อย
แต่ความเหนื่อยไม่ควรเป็น
เหตุผลให้เรายอมแพ้
-----

.
.
.
.
ทั้งที่ตั้งใจจะวิ่งให้ได้
สิบกิโลแท้ๆ แต่สุดท้าย
ผมก็หยุดมันไว้ได้แค่
ครึ่งทางเท่านั้น
.
.
เหตุผลหลักๆ ก็เพราะ
ยังรู้สึกเจ็บขาไม่หาย
และก็เพราะรู้สึกเหนื่อย
กับการกลับมาวิ่งอีกครั้ง
หลังจากที่ห่างหายไปนาน
.
.
ผมนั่งทำการต่อรองกับตัวเอง
อยู่นานสองนานว่าจะล้มเลิก
เป้าหมายสิบกิโลนี้ดีไหม
ก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้น
จากฟุตบาทในสวนสาธารณะ
แล้วเดินไปเรื่อยๆ จนกว่า
มันจะครบกำหนดระยะทาง
ตามที่ตั้งใจ
.
.
จริงอยู่ที่ผมไม่ได้วิ่ง
แต่อย่างน้อยผมก็ทำสำเร็จ
ตามเป้าหมายที่ตั้งใจไว้
.
.
บ่อยครั้งในชีวิต
คนเราก็ปล่อยให้ความเหนื่อย
ความเจ็บปวดระหว่างทาง
ที่พยายามไปถึงเป้าหมาย
มาฉุดรั้งทำให้ยอมแพ้พ่าย
และออกจากเส้นทางที่ฝันไป
.
.
ทั้งที่จริงๆ แล้วเราสามารถ
หยุดพักได้ หยุดรอก่อนได้
หยุดรวบรวมพลัง หยุดเพื่อ
หาวิธีอื่นที่จะไปให้ที่ฝั่ง
อย่างที่ตั้งใจไว้ได้เสมอ
.
.
ไม่มีความสำเร็จใด
ได้มาโดยไม่เสียเหงื่อ
ไม่เจือปนด้วยหยาดน้ำตา
และความยากลำบาก
.
.
มันจึงไม่ผิดที่เราจะเหนื่อยจะท้อ
แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่ใหญ่พอ
จะทำให้เราต้องยอมแพ้
แล้วเดินออกจากเส้นทางฝันไป
.

เหนื่อยก็แค่พัก
แล้วก็ก้าวต่อไป
แม้มันอาจจะถึงเส้นชัย
ไม่เร็วเท่าไร
แต่ก็อย่าลืมว่าเรา
ไม่ได้แข่งขันกับใคร
นอกจากแข่งกับใจ
.
…ของตัวเราเอง…



บิว บันดาลใจ

SHARE
Writer
Bewbundanjai
Writer
Inspire ความคิด ให้ชีวิต Inspired แรงบันดาลใจสร้างได้ ด้วยการเริ่มแบ่งปัน FB : บิว บันดาลใจ

Comments