ฝนตก เอาความรู้สึกไปไว้ไหน
บางที..ก็ไม่รู้จะเอาความรู้สึกไปไว้ที่ไหน
ในวันที่ฝนตก บรรยากาศหม่นๆ กับรถติดแบบนี้

เราข้ามผ่านอะไรไปคนเดียวเสมอ
เช่นเดียวกับวันที่เป็นใจและไม่เป็นใจ

มีคำถามที่ได้รับตลอด
ว่าเป็นผู้หญิงไปไหนมาไหนคนเดียวหรอ?
การทำงานล่ะ? ก็ยังคงทำคนเดียวเช่นเคย

มันดูเป็นเรื่องแปลกมาก
ในวันที่การไม่รู้จักนำพาช่วงเวลาที่ดีให้
เช่นเดียวกับการรู้จักมอบช่วงเวลาที่อุ่นใจ

บางวัน ฉันป็นเพียงหญิงสาววัยใกล้ 30 ที่มีความรู้สึกสับสนเหมือนสาววัยแรกรุ่นที่พึ่งพบเจอโลกใบที่เกือบจะใหม่

ไม่แน่ใจว่า..จะมีใครเข้าใจในความรู้สึกที่อ้างว้างแบบนี้ไหม? ถึงจะรู้ว่าไม่ได้ข้ามผ่านคนเดียวบนโลก
บางครั้งฉันรู้สึกอิจฉา
ไม่สิ.รู้สึกยินดี
และอยากมีคนที่เป็นผู้ใหญ่อยู่เคียงข้าง

อายุเท่านี้แล้ว
ความรัก คงไม่ใช่เพียงแค่เรื่องของความรัก
คิดถึงคนที่เป็นกัลยาณมิตร เป็นพี่น้อง เป็นคนรัก เป็นเพื่อน เป็นพ่อและสามี คนที่เป็นทุกอย่าง

ฉันเชื่อว่ามีอยู่จริง.
ถึงมันจะใช้เวลาค่อนข้างนาน..ในการข้ามผ่าน
แต่ใจที่รออย่างมีหวังมันก็ยังคงมีหวังอยู่ดี

สักวันหนึ่ง เราจะพบคนที่ทำให้เข้าใจว่าที่ผ่านมาทำไมมันถึงยากจัง ทำไมถึงต้องเสียใจ?
เพราะว่าหลังจากนั้น
มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแล้ว

คนที่รักษา ดูแล เป็นกำลังและพลังใจ

โลกนี้มันกว้างมาก กว้างเกินกว่าที่จะแคบ
คนที่ใจกว้างกับเรา
ดูแลใจที่เล็กเกินกว่าจะใหญ่
และใหญ่อย่างไม่มีขอบเขตได้อย่างรู้เป็น
เข้าใจความรัก

ไม่ว่าใครจะคิดว่ามันไม่มีอยู่จริง
ฉันคิดว่ามันมีอยู่จริงเสมอ.



รักคนอื่นบ้้าง ไม่ใช่รักแต่ตัวเอง
ไปในทางที่ดี ไม่ใช่ไปในทางที่คิดเองว่าดี
มีสติปัญญาในการใช้ชีวิตเป็นที่มั่น
เติบโต เกื้อกูล มั่งคงและเข้าใจ
ลดอัตตาตัวตน รู้รัก รู้รักษา
ศีล สมาธิ ปัญญา
หมั่นสำรวจจิตใจ ละเว้น ละวาง

วันพรุ่งนี้โลกแตก
วันนี้ไม่เสียใจแล้ว


SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments