"ระบาย"

....หลายครั้งที่บอกตัวเอง ว่าอดทน และพยายามปรับตัวเองให้เข้าใจผู้คนมากขึ้น เพียงเพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนแปลกแยกและเข้าใจยาก 
และหลายครั้งที่ผลของการกระทำของผู้คนเหล่านั้น ทำให้เสียความรู้สึก 
เราจึงเลือกที่จะเป็นตัวเองในแบบที่เป็นโดยไม่ไปทำให้ใครต้องเดือดร้อน...

แต่กับบางคน... คนที่เราให้ความสำคัญ 
คนที่เราแคร์ความรู้สึก เรายังคงพยายามต่อไป
คิดเพียงว่า...
 "ปรับบ้างก็ดีนะ เป็น ผญ. ธรรมดาๆ แบบคนอื่นเขาบ้างเถอะ" 

แต่... เราเลือกที่จะปรับให้ผิดคนสะงั้น 
เลือกพยายามกับคนที่ไม่ได้รักเรา แคร์เรา ต้องการเราในแบบที่เราเป็น... 

เราควรกลับไปเป็นตัวเองสักทีแล้วละใช่มั้ย หากความพยายามมันล้มเหลว อยู่แล้วอึดอัดกับสถานะแบบที่ไม่มีค่า ไม่มีตัวตน ไม่มีความสำคัญ เขาก็อึดอัด เราก็อึดอัด จะมีกันไปวันๆ เพื่ออะไร?... 

เคยเหงามากๆ แต่ไม่เจ็บปวด และทุกข์ใจ...
เคยเสียใจมากๆ แต่ยังมองเห็นคุณค่าตัวเอง...
เคยโดนปฏิเสธ แต่ยังเหลือพื้นที่ให้รักษาตัว...

ยอมแพ้ ถอดใจ หลายครั้ง หลายครา 
ถอยห่างออกเรื่อยๆ 
แต่กลับดึงกลับมา ... เพื่ออะไร...?

อยู่ในพื้นที่ของคนอื่นแบบไม่มีความสำคัญ
อยากให้อยู่แต่ไม่อยากให้วุ่นวาย ไม่อยากให้ไตร่ถาม ไม่อยากให้งอน ไม่อยากให้รู้สึกเสียใจหรือรู้สึกอะไรที่ทำให้เจ้าของพื้นที่อึดอัด หงุดหงิด

คำถามคือ... 
บอกให้อยู่ด้วยกันก่อน..
บอกให้อดทนอีกหน่อย..
บอกว่าสักวันอาจรักกันได้...

คำตอบที่ได้รับจากการกระทำคือ
ทำอะไรไม่เคยบอก แม้แต่จะเล่าสู่กันฟัง นอกจากจะมีคำถาม ถึงรู้ว่าเขาทำอะไรไปแล้ว และบางเรื่องราวมันเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้คลางแคลงใจกัน มีปัญหากัน เพียงเพราะเราเริ่มต้นที่จะถามและพูดคุย แต่เรากลับเป็นคนผิด คนสร้างความอึดอัด 
    กลับมามองตัวเองหลายครั้ง ว่าเรางี่เง่าขนาดนั้นเลยจริงๆ หรอ... และคิดว่าคงเป็นแบบนั้นเพราะความแตกต่างทางความคิดและมุมมอง 
แต่หลายๆ เหตุการณ์ มันมาคลี่คลายภายหลังว่า เพราะเขาไม่เห็นเราสำคัญไง ไม่เคยเล่า ไม่เคยบอกว่าคิดอะไร ทำอะไร เราจึงคิดเองไปตลอด แล้วเมื่อถามและพูดคุย คือเราเองที่มากเกินไป ทำให้เขาอึดอัด 

เราเองทั้งนั้น.... 
ที่เป็นต้นเหตุของความอึดอัดในพื้นที่ของเขา....

ทบทวนซ้ำๆ เราผิดเอง...
..ผิดที่พยายามทำให้เขามากจนเขาอึดอัด 
..ผิดที่พยายามเข้าใจเขาจนเราลืมเข้าใจตัวเอง
..ผิดที่เข้ามาในพื้นที่ของเขามากเกินไป
..ผิดที่สำคัญตัวเองว่า "เขารักเรา เขาถึงขอให้เรายังอยู่ในพื้นที่ของเขา"
..ผิดที่อยู่ในพื้นที่ของเขาในแบบของเรา...

และ..
..ผิดที่เราไม่ใช่คนที่เขารัก... ทุกอย่างที่เขาทำถึงทำให้เราเสียใจ สับสน ผิดหวัง และหมดพลังไปทุกวัน.. 

   เข้าใจ..ทุกอย่าง.. รอแค่เวลาให้ใจมันแข็งแรงพอที่จะกลับไปอยู่ในพื้นที่ของตัวเองสักที ซึ่งมันไม่นานแล้วสินะ 


   คำสัญญา คำบอกกล่าว บ้างการกระทำ ที่ทำให้เรายังอยู่ในพื้นที่ของเขา มันกำลังบอกอะไร มันเชื่อถืออะไรได้บ้าง มันสร้างกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ ให้ยังยืนแบบขยับตัวลำบากไปหรือเปล่า.. บางครั้งอาจต้องมองให้ชัดเจน...

   ขอบคุณประสบการณ์อีกบทเรียนหนึ่งของชีวิต
ไม่เป็นไรนะ ฉันจะผ่านมันไปได้เหมือนเรื่องอื่นๆที่ผ่านมา และจะกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสและเข้มแข็งกว่าเดิม... 
   ขอบคุณจริงๆ...

ฝืนใจเอาหน่อย ถึงยังรักแต่เขาไม่รักเราคงต้องปล่อย ปล่อยให้เขาไปดีกว่าคนที่รัก ร้างไกลนั้นเจ็บไม่นาน คนไม่รัก ใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่าให้เขาหมดใจ เขานั้นยิ่งไม่สนใจ แม้พยายามทุ่มเทชีวิตให้ไป ให้เขาหมดใจ แต่ไม่รู้ว่าเขาหมดใจ คงถึงเวลาต้องรักตัวเองสักที...
#bybirdy🌴🕊


SHARE
Written in this book
by birdy

Comments