11 วันที่หลอกตัวเอง
วันที่ 6 สิงหาคม 2561
       เป็นวันที่เราต้องไปพบหมอตามนัด แต่เพราะอาการของเราคงไม่ดีขึ้นหลังจากที่กินยานอนหลับเกินขนาดไปเกือบๆสองสัปดาห์ก่อนหน้านั้น หมอเลยให้แอดมิทเพื่อดูอาการอย่างใกล้ชิด ตอนแรกก็อึดอัดไปหมด แบบทำไมต้องไปอยู่ตรงนั้น เราคิดว่าเราดูแลและจัดการความรู้สึกตัวเองได้ ไม่่ต้องนอนรพ.หรอก เเต่จริงๆ เราว่าในวอร์ดมันก็ดี มันเงียบสงบ วันที่เราเข้าไปก็มีผู้ป่วยบางคนได้ออกจากวอร์ดวันนั้นเหมือนกัน มีปัญหากับการแต่งตัวด้วยชุดผู้ป่วยอยู่เหมือนกันนะ เชือกเส้นไหนผูกตรงไหนอะไรอย่างนั้น มันตื้อไปหมด คงเพราะเราไม่ได้รู้ตัวมาก่อนว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้ อยู่ๆก็ได้แอดมิท 
       ผู้ป่วยแผนกจิตเวชไม่ได้น่ากลัวอะไรเลยนะ ส่วนใหญ่ก็ใช้ชีวิตได้ปกติ พูดคุยกันได้ อาจมีอาการบ้าง แต่ก็มีพยาบาลค่อยดูแลตลอดนั่นล่ะ
       เราได้ทำกิจกรรมระหว่างวันกับผู้ป่วยคนอื่นด้วย ตอนจะเข้ากิจกรรมมันก็อึดอัดแหละ เพราะเราไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง เราไม่อยากเข้าทำกิจกรรม เพราะเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่พอได้ทำกิจกรรมร่วมกับผู้ป่วยคนอื่นๆ แล้ว มันก็ไม่ได้แย่นะ อาจจะรู้สึกกดดันบ้าง แต่ตอนทำกิจกรรมมันทำให้เราไม่คิดฟุ้งซ่าน เพราะเราจดจ่ออยู่กับกิจกรรม 
       วันที่ 2 มีหมอมาคุยด้วย เพื่อทำการซักประวัติและสังเกตอาการของเรา คุยนานมากๆ เกือบ 2 ชั่วโมงมั้ง สองสามวันแรกก็ปรับตัวพอได้แล้ว หมอปรับยาใหม่ให้ด้วย จริงๆตอนที่รักษาตัวอยู่ในวอร์ดก็ปรับยา 2 ครั้งได้มั้ง ผลข้างเคียงก็มีบ้าง ก็รู้สึกแย่นะ ตอนที่โดนปรับยา คือเรามองมันในเเง่ลบตลอด แต่เราก็ทำตัวตามปกติ มีบ้างเวลาที่อารมณ์ตก บางครั้งก็มาจากตัวกิจกรรมเองที่ทำให้เรานึกถึงเรื่องแย่ๆ ขึ้นมา 
      เราพูดคุยได้กับผู้ป่วย และพยาบาลทุกคน เหมือนเราปกตินั่นล่ะ พอเราอยู่ได้ประมาณสัปดาห์นึง ก็เหมือนจะได้ออก เพราะหมอเริ่มถามมากขึ้นว่าเราวางแผนและเตรียมตัวรับมือยังไง ถ้าหากต้องกลับไปใช้ชีวิตปกติ ถามว่าอยากกลับไปเยี่ยมบ้านมั้ย อะไรทำนองนั้น (เยี่ยมบ้านก็คือให้เราลองไปใช้ชีวิตตามเดิม แล้วดูอาการว่ามันแย่มั้ย อารมณ์ตกมั้ย ถ้าไม่มีก็คือได้กลับบ้านเลย แค่กลับมาทำเรื่องที่วอร์ดให้เสร็จ แต่ถ้าอาการไม่ดีขึ้น ก็ต้องกลับไปอยู่ในวอร์ดเพื่อรักษาเราต่อ) 
     เราคิดว่าเราดีขึ้น และจะรับมือกับสถานการณ์ที่เราไม่โอเคได้ แต่พอเรากลับบ้านได้ เรารู้สึกแย่ตั้งแต่อยู่บนรถขณะกลับบ้าน รู้สึกทรมานขึ้นมาเฉยๆ เราทนจนกลับถึงบ้าน เก็บความรู้สึกเอาไว้ ซึ่งก็คือเหมือนเดิม ซ้ำยังเจ็บปวดมากกว่าเดิม จนวันนี้เราอาการแทบไม่ดีขึ้น อาจแย่ลงได้ซ้ำ เรากล้าทำร้ายตัวเองมากขึ้น และยังอยากทำมันอีก เราอยากหยุดมันทั้งหมด มันรู้สึกกระวนกระวายใจตลอดเวลา 
     
วันนี้ ทำให้เรารู้ว่า 11 วันที่อยู่ในรพ. เราแค่หลอกตัวเองว่าเราดีขึ้นแล้ว แต่ความจริงมันตรงข้ามกันต่างหาก
เหมือนไม่มีอิสระ เหมือนไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเอง
โคตรทรมาน
I don't know how to stay without my depression.

ปล.วันนี้ต้องไปหาหมอตามนัดอีก ไม่รู้ว่าจะโดนแอดมิทอีกมั้ย ถ้าเราหายไปก็ไม่ต้องสงสัยเลย


SHARE
Written in this book
Mind
ก็แค่บทหนึ่งของความรู้สึก เพียงเศษเสี้ยวที่ทิ่มแทงกัน
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments