[One-Short] Night Mart (Yaebin Part) 45


เวลา 01.45 น.



เป็นเวลาที่ คังเยบิน นักศึกษาปี 2 สัตวแพทยศาสตร์ กำลังนั่งปั่นรายงานอยู่หน้าแลปทอปของเธอในห้องท่ามกลางห้องมืดๆ ที่มีแสงสว่างเพียงแค่โคมไฟดวงเล็กๆที่เธอเปิดไว้ดวงเดียว อันที่จริงเยบินไม่ใช่พวกที่กลัวแสงสว่างหรอก แต่เป็นเพราะรูมเมทของเยบินที่เรียนนิเทศศาสตร์ปี 2 กำลังนอนหลับอยู่ต่างหากล่ะ



จ๊อก~
คงจะเป็นเพราะนั่งปั่นงานตั้งแต่หกโมงเย็นยาวมาจนถึงเกือบๆตีสอง โดยที่ไม่ได้แตะอาหารหรือขนมอะไรเลยล่ะมั้ง? จู่ๆท้องมันก็ร้องขึ้นอย่างนี้





น่าอายชะมัด







เยบินลุกขึ้นควานหากระเป๋าทันทีที่รู้ว่าควรพักจากการทำงานได้แล้ว ก่อนที่จะเดินลงไปยังไนท์มาร์ทเพื่อซื้อของกิน "คังเยบินนนนนนน นั่นเธอจะไปไนท์มาร์ทเหรอ ฝากซื้อไส้กรอกมาให้หน่อยดิ ไม้นึง เอาขนมด้วยก็ได้นะ" จู่ๆ จูคยอลคยอง เมทร่วมห้องที่คิดว่าหลับไปแล้วกลับยื่นหน้าออกมาจากห้องนอนของหล่อน เยบินพยักหน้าเบาๆเพื่อตอบรับว่าได้ยินที่รูมเมทพูดแล้ว จึงเดินออกจากห้องไป







แต่การที่เราได้มาเจอกัน คงเป็นเพราะความรีบของเธอล่ะมั้ง?






ด้วยความที่อยากให้งานที่ปั่นอยู่เสร็จเร็วและไม่อยากให้รูมเมทตัวดีต้องรอนาน จึงตัดสินใจรีบซื้อและรีบขึ้นไป โดยที่ไม่ได้มองว่ากำลังมีคนเดินออกจากประตูร้านพอดี 





พลั่ก!!




"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ คุณเป็นอะไรมากมั้ยคะ?"เยบินกล่าวขอโทษทันทีที่รู้ตัวว่าไปชนคนคนนึงเข้าอย่างจัง เมื่อรู้ตัวว่าทำผิดและทำของของเขาตก จึงอาสาก้มไปหยิบของนั้นขึ้นมา "หื้ม?! บุหรี่? นี่คุณสูบบุหรี่ด้วยเหรอคะเนี่ย?" เยบินเงยหน้ามองบุคคลคนนั้นผู้เป็นเจ้าของซองบุหรี่นั้น เขาพยักหน้าเล็กน้อย "พอดีว่านอนไม่หลับน่ะค่ะ"
"อืมมม แบบนี้ ไม่ดีเลยนะคะ เราว่าคุณควรจะเคี้ยวหมากฝรั่งแทนหรือไม่งั้นก็ดื่มนมอุ่นๆ น่าจะช่วยได้ดีกว่านะคะ" เยบินครุ่นคิดอยู่สักพักนึง จึงเสนอความเห็นดีๆให้กับเขาคนนั้นขึ้นมา




ก็เขาคนนั้นไม่เหมาะกับการสูบบุหรี่เลยนี่นา




แต่ยังไม่ทันที่เขาคนนั้นจะพูดอะไร โทรศัพท์ของเยบินก็ดังขึ้นเสียก่อน 'คุณรูมเมท โทรมานี่เอง' เมื่อกดรับสายจึงจับใจความได้ว่า คงเป็นเพราะเยบินลงมานานเกินไป คุณรูมเมทตัวดีเลยโทรตาม ว่าแล้วเมื่อวางสายเสร็จก็รีบเดินเข้าไนท์มาร์ททันทีจนลืมไปเสียว่าก่อนหน้านี้เยบินยังสนทนากับเขาคนนั้นยังไม่เสร็จ พอเดินออกมาเขาคนนั้นก็ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเสียแล้ว จึงตัดสินใจรีบเดินไปยังห้องทันที






แต่ทว่า...
















สายตาของเยบินเหลือบไปเห็นเจ้าแมวตัวหนึ่ง กำลังนอนอยู่ ไม่มีปลอกคอเสียด้วย คงเป็นเพราะสัญชาตญานความเป็นนักศึกษาสัตวแพทย์จึงทำให้เยบินเดินเข้าไปหามันพร้อมกับสละไส้กรอกชิ้นนึงให้กับเจ้าแมวตัวนั้น เยบินลูบหัวมองมันอยู่สักพักและเดินขึ้นห้องของตัวเองไป โดยที่ไม่รู้ว่าการกระทำของเยบินนั้น ตกอยู่ในสายตาของเขาคนนั้นทุกอย่าง







และวันนี้ก็เป็นอีกวัน















ที่คังเยบินนั่งทำรายงานอยู่หน้าแลปทอป
ด้วยความที่เธอเพ่งสายตาไปแลปทอปเป็นเวลานาน ทำให้รู้สึกเมื่อยล้า จึงละสายตามองไปนอกหน้าต่างก็พบกับ 'เขาคนนั้น' ซึ่งกำลังนั่งเคี้ยวหมากฝรั่งอย่างเมามันส์ที่โต๊ะหินอ่อนตัวหนึ่ง ทำให้เยบินนึกถึงเรื่องที่เจอกันครั้งนั้น ที่ได้เสนอว่าให้เขาเคี้ยวหมากฝรั่งหรือไม่งั้นก็ดื่มนมอุ่นๆแทนการสูบบุหรี่ สงสัยเขาคงทำตามที่เธอบอกแล้วแหล่ะมั้ง?




น่ารักจัง






เมื่อเยบินเหม่อมองไปที่เขาคนนั้นสักพัก จึงละสายตากลับมาทำงานต่อ ซึ่งมันค่อนข้างน่าแปลก ทั้งที่ปกติพอเยบินได้นั่งพักจากการทำงานสักพักก็ยากที่จะกลับมาทำงานได้อีก แต่คราวนี้ไม่รู้ทำไม พอได้พักแล้วเธอกลับมีพลังงานในการปั่นงานต่อซะงั้น








คังเยบินทำอย่างนี้อยู่ทุกๆวัน คือ ทำงานไปได้สักพัก ก็ละสายตามองไปนอกหน้าต่าง ก็จะเจอเขาคนนั้นนั่งอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อน ซึ่งในตอนแรกเธอก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาคนนั้นจะมานั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนของทุกๆวัน บางวันก็เอาภาพมาสเก็ตช์บ้าง บางวันก็เคี้ยวหมากฝรั่งบ้าง แต่ช่วงนี้เยบินรู้สึกว่าเขาจะเปลี่ยนมาดื่มนมอุ่นๆ แทน
'จู คยอลคยอง' สังเกตถึงความผิดปกติของเยบินเพราะช่วงนี้ชอบเหม่อมองไปที่นอกหน้าต่างบ่อยเกินไป จึงเข้ามาถาม ด้วยความที่เธอไม่คิดที่จะมีความลับกับรูมเมทตัวดีอยู่แล้วจึงบอกไป แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าโลกจะกลมขนาดนี้









เพราะอะไรน่ะเหรอ?









ก็เพราะเขาคนนั้น หรือ จองอึนอู เป็นน้องรหัสของพี่อิมนายองแฟนของยัยรูมเมทของเธอไงล่ะ คยอลคยองเล่าเรื่องต่างๆของอึนอูให้เธอฟัง ไม่ว่าจะเป็น ความติสท์ของอึนอู การส่งงานในวันเดดไลน์ที่เฉียดฉิวของอึนอู แต่มีเรื่องหนึ่งที่เธอฟังแล้ว หัวใจเธอกลับมีจังหวะหัวใจที่ผิดปกติมาก นั่นก็คือเรื่องที่ อึนอู'ชอบ'เยบิน แต่เพราะด้วยความติสท์ที่มีความปอดแหกผสมอยู่จึงทำให้อึนอูไม่กล้าเข้าหาเยบิน พอได้ฟังดังนั้นแล้ว ก็ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมเธอถึงเห็นอึนอูนั่งอยู่ตรงนั้นทุกวัน เยบินก็ไม่อยากจะเถียงหรอก ว่าเธอก็ 'ชอบ' อึนอู อยู่เหมือนกัน จนอยู่มาวันหนึ่งเธอจึงรวบรวมความกล้า ลงไปซื้อนมอุ่นๆมาสองแก้วที่ไนท์มาร์ทแล้วเดินไปหาอึนอูทันที 








เยบินเห็นจองอึนอูที่อยู่สภาพที่ดูซึมๆ นั่งลูบขนเจ้าแมวตัวนั้น ตัวที่เยบินให้ไส้กรอกกับมันครั้งก่อน โดยที่มีแก้วนม 1 แก้ว ที่หมดไปตั้งนานแล้ววางอยู่บนโต๊ะ เมื่อเห็นอึนอูบ่นอะไรไปสักพัก ก็ลุกขึ้นมาเก็บของใส่กระเป๋า ทำให้เยบินรีบสาวเท้าเข้าไปหาอึนอูแทบจะในทันที เธอวางแก้วนม 2 แก้วลงบนโต๊ะ อึนอูเงยหน้าขึ้นมามองเธออย่างอึ้งๆปนตกใจ 






ขอโทษนะคะ ขอนั่งทานนมอุ่นด้วยได้มั้ยเอ่ย?^^







ให้ตายสิ










ขนาดทำหน้าเหมือนหมาชิบะตกใจ

ยังดูน่ารักเลยนะอึนอูยา

















End Yaebin Part.




















ขอโทษที่มาต่อ Part ของเยบินช้านะคะ
พอดีเพิ่งมีเวลาว่างมาแต่งต่อ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ 🙏🙏🙏
SHARE
Written in this book
SF Fiction
Writer
BabySnowFern
Student who is busy
|REDVELVET||PRISTIN||WJSN|

Comments

Nevfang
2 years ago
ร้ายยยย ยัยน้อง เธอมันร้ายยยยยยย ร้ายแรงกับหัวใจมาก กี๊ดดด ส่องไปส่องมา เป็นความมุ้งมิ้งของโลกใบนี้ แงน่ารักอ่ะ แต่งอีกนะคะ
Reply