ชายหนุ่มกับแมวของเขา...
 แมวสีดำของเขา กับ แมวสีขาวของเธอ

ฤดูฝนที่แสงแดดไม่เคยเป็นใจ ฝนตกสม่ำเสมอ เกือบตลอดเวลา ท้องฟ้าไม่เคยมีแสงแดด และแม้แต่แสงดาวก็ถูกสายฝนพร่างพรำ... ค่ำมืดที่ผู้คนล้วนต่างอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว แต่อีกบางคน และหลายๆ คนอาจยังผจญภัยอยู่ในสายฝน รวมทั้งแมวตาสีฟ้าตัวสีขาวตัวเล็กเหมือนซาลาเปานั้นด้วย... แมวคงเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน และการพลัดพรากคงมาเยือนแบบไม่ตั้งใจ แมวเด็กจึงเป็นกำพร้าถูกทิ้งอยู่ข้างถังขยะกลางสายฝน...

“น่าสงสารจัง” ประโยคนั้นหลุดออกไปพร้อมกับการเอื้อมมือไปอุ้มแมวมาไว้ในอ้อมอกของหญิงสาว, ฝนตกหนัก คนกับแมวเปียกปอนไม่ต่างกัน

ชีวิตโดดเดี่ยวในเมืองหลวงที่ผู้คนมากมายแต่ล้วนต่างใช้ชีวิตแบบเดี่ยวๆ บ้างก็ด้วยความจำใจ และส่วนหนึ่งก็เต็มใจที่จะอยู่ (เป็นโสด) อย่างโดดเดี่ยว เมื่อพิจารณาแล้วว่าการอยู่คนเดียวนั้นเสรีในการใช้ชีวิตมากกว่าที่จะผูกพันธะทางใดกับใคร

คนอุ้มแมวสีขาวตาสีฟ้า เดินหายไปในความมืดและสายฝนของกลางคืน เขาเพียงยืนมองอยู่ห่างๆ  และถอยหลังออกมา...

แมวตัวเล็กเสียงไม่ดังเท่าสายฝนที่เทกระหน่ำในหน้านี้ สิ่งที่เห็นคืออะไรบางอย่างสีขาวเคลื่อนไหวในความมืด สีขาวตัดกับสีดำของความมืดชัดเจน เขากำลังจะเดินไปดูสิ่งที่เห็นนั้น แต่ภาพของหญิงสาวร่างบางที่เดินตากฝนมาจากอีกทางอุ้มเจ้าเหมียวสีขาวนั้นไว้แนบอกนั้นทำให้เขาเพียงแค่หยุดมอง...

หลายเดือนก่อน, เขาหาบ้านเช่าหลังจากที่เริ่มงานใหม่ ทุกเช้าเขาเดินมารอรถหน้าปากซอย เช่นทุกเช้าที่เธอเดินมารอรถหน้าปากซอย เราต่างคุ้นหน้า แต่ทว่าไม่รู้จักกัน ความโดดเดี่ยวในเมืองกรุงสอนเราให้ต่างคนต่างอยู่ หล่อหลอมเราให้พาตัวเองเดินห่างออกจากสังคมความจริง จับต้องได้ มาอยู่กับสังคมออนไลน์ที่ทำได้เพียงแสดงออกในด้านมุมที่ต้องการนำเสนอ เขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่มีสังคมออนไลน์เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

แมวสีดำจากข้างถังขยะในคืนฝนตก นอนหนาวตัวสั่น เขามองสบตากับแมวสีดำ อยากเดินหนีไปให้พ้นตา แต่เสียงที่ร้องเรียกมานั้นทำให้อดไม่ได้ที่จะหันไปมองอีกครั้ง เจ้าแมวน้อยพยายามที่จะเดินตามเขามา แม้ขาจะสั่น แต่ดูเหมือนแมวจะไม่ยอมแพ้... เขาหักใจ ไม่หันกลับ และพยายามเดินให้ลับไกลสายตา เขาไม่ใช่คนรักสัตว์มากสักเท่าไหร่นัก แต่เขาเคยรักเจ้าของแมวเปอร์เซียขนนุ่มเป็นปุย แมวของเธอ อดีตคนรักของเขา ที่ตอนนี้เหลือเพียงความทรงจำจางๆ ให้นึกถึงบ้างเมื่อฝนมา...

แต่ก็นั่นแหละนะ ตราบใดที่ลมยังพัด – ใจคนหรือจะไม่ไหวเอน

ไม่นานนักเมื่อรักคลาย เธอหน่าย -จึงจากลา ทิ้งไว้ดูต่างหน้าก็เพียงแต่เจ้าแมวเปอร์เซียขนปุย เขาไม่ชำนาญการเลี้ยงแมว ไม่เคยมีความคิดว่าจะต้องเชี่ยวชาญการเลี้ยงแมว สุดท้ายแล้วเปอร์เซียที่ถูกขังในห้องสี่เหลี่ยมของคอนโดมิเนียมใจกลางกรุงติดรถไฟฟ้าก็หายไป

เมื่อแมว หนีออกจากบ้าน อะไรเป็นแรงบันดาลใจ ให้แมวสักตัวหนึ่ง หายออกไปจากบ้าน เพศตรงข้าม? การผจญภัย? หรือไม่พอใจกับการเลี้ยงดู? สุดจะคาดเดา - ว่ากันว่า สุนัข มักจะรู้สึกว่าเราเป็นนาย แต่แมว นั้นตรงข้าม มันมักจะคิดว่ามันเป็นนายเรา เมื่อวันหนึ่ง อยู่ๆ แมวก็หายไปจากบ้าน

วันที่หนึ่ง -- แมวหายไปไหนนะ 
วันที่สอง -- เอ๊ะ แมวยังไม่กลับบ้าน
วันที่สาม -- เริ่มออกตามหา
วันที่สี่ -- รอแมวกลับมา
วันที่ห้า – บางทีแมวอาจจะตายแล้วก็ได้

แมวหายไปไหน สงสัยจะไปศึกษาต่อ บางทีอาจจะถูกเสกให้เป็นกระเทียมไหว้เจ้า ตกลงไปในบ่อน้ำ หรือบางทีอาจปันใจไปอยู่กับใครอื่น... หมื่นแสนคนในโลกนี้ที่รักแมว 

ความเหงาวิ่งทะลุผ่านหัวใจ, พังทลาย แตกสลาย, เมื่อภาพเก่าๆ ลอยมากระทบใจ รุนแรงเกินกว่าจะยั้งน้ำตาเอาไว้ทัน บางทีการหายไปของแมวอาจจะเป็นเรื่องที่ดีแล้วก็ได้ 

จบสิ้นความรักระหว่างคน สิ้นสุดพันธะกับแมว...

หลังจากเปอร์เซียจากไป ความเหงาจึงมาเยือน เขาไม่เคยรู้สึกเลยว่าการมีแมวอยู่ด้วยนั้นช่วยคลายเหงาไปได้มาก ทุกครั้งที่ออกไปทำงานเขาสบตากับเปอร์เซียและทุกครั้งที่ได้ยินเสียงไขประตู เจ้าเปอร์เซียขนปุยมายืนคอยที่หน้าห้อง... เมื่อไม่มีแมว เขาจึงเหงา ความเหงาไม่ใช่เพื่อนที่ดีของเขาเท่าไหร่นัก แม้จะคุ้นเคยดี แต่ก็ไม่ได้รักใคร่ชอบพอถึงกับต้องใช้ชีวิตร่วมกันตลอดเวลาเช่นนี้ เมื่อเขาไม่ชอบที่จะเหงา เขาจึงหนีมาอยู่ที่บ้านบ้านเช่าหลังใหม่ไกลจากความวุ่นวาย และไม่มีรถไฟฟ้ามาถึง บางทีอาจทำให้คลายความคิดถึงแมวและเจ้าของแมวไปได้บ้าง

นอกจากเจ้าเปอร์เซียที่หายไป – เขาไม่คิดจะมีรักใหม่กับแมวตัวไหนอีกเลย แต่แล้วเจ้าแมวน้อยสีดำข้างถังขยะก็ทำให้เขาใจอ่อน

เจ้าแมวน้อยยืนคอย...
สายฝนยังกระหน่ำแรง เขาอุ้มแมวขึ้นมาและพาไปจากตรงนั้น...

ถ้าหากเจ้าแมวน้อยเป็นหญิงสาว ทั้งเขาและแมวก็คงเกิดมาคู่กันก็เป็นได้, ความรักเกิดขึ้นในใจเงียบๆ ถึงแม้เขาจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญการเลี้ยงแมว แต่เขาก็รู้แล้วว่า ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดต้องการอยู่ในสถานที่จำกัดเสรี คนรักอิสระเพียงใด แมว... ก็ไม่ต่างเท่าใดนัก

แมวสีดำเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวในโลก “ส่วนตัว” ของเขา ทั้งเขาและแมวอยู่ด้วยกันอย่างเงียบๆ น้อยนักจะใช้เสียง แมวน้อยขี้อ้อน แต่ก็ไว้ตัว แมวไม่ทำให้รำคาญ แมวรู้ว่าถึงเวลากินก็มา ถึงเวลานอนก็จะหลบไปอยู่ในพื้นที่ของตน ปลายหางตารับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร เขากับแมวอยู่กันเป็นสุข บ้านกว้างกว่าคอนโดฯ แมวจึงเสรี – อาจเพราะแมวรู้ดีว่าชีวิตมีเสรี จึงไม่จำเป็นที่จะต้องหนีไปไหน

ทุกเช้าเขาเดินมารอรถหน้าปากซอย เช่นทุกเช้าที่เธอเดินมารอรถหน้าปากซอย พบกันจำหน้าได้แต่ไม่เคยทักทายนอกจากสบสายตาแล้วต่างคนต่างไป เป็นอย่างนี้...

แต่ถ้าหากว่าโชคชะตามีจริง... คงเป็นวันที่โชคชะตาเล่นตลก  

หลังตะวันตกดิน สายฝนปลายฤดูไม่ได้หนักนัก คงเพียงแค่ตกปรอยๆ ให้คนขี้เกียจถือร่มเดินตัวเปล่าออกจากหลังคาได้หลายร้อยเมตรก่อนจะเปียก ในสายฝน ชายหนุ่มเดินกลับเข้าบ้านพร้อมถุงหิ้วที่แน่นไปด้วยขวดเบียร์ – ไม่มีอะไรเป็นสุขเท่ากับการนอนกอดแมวดูบอลและกินเบียร์ ระหว่างทาง ถนนในซอยคับแคบ ฝนตกเป็นบ่อ รถวิ่งน้ำกระเซ็น เขาเดินหลบเข้าข้างรั้วบ้านข้างทาง... เธอเดินมาอีกทางพร้อมกับถุงหิ้วในมือซึ่งเต็มไปด้วยไข่ไก่ สองคนเดินสวนทาง ถุงขวดเบียร์กับถุงไข่ไก่กระทบกันดังโพล๊ะ...

“ขอโทษค่ะ”

“ไข่คุณแตกหมดเลย... ทำไงดี เอาไข่ผมมั้ย ผมมี” เธอมองหน้า สุดจะหาคำบรรยายจากใบหน้านั้น...

“คือ...ผมหมายถึงไข่จริงๆ ไข่น่ะ” ชายหนุ่มเหมือนเพิ่งจะรู้ตัว – 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยซื้อมาใหม่ก็ได้” 

“แต่นั่นน่าจะเป็นอาหารเย็นคุณไม่ใช่เหรอครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” 

“บ้านผม... อยู่ถัดจากบ้านคุณไป ๒ หลัง ถ้าไม่รังเกียจ ผมจะเดินกลับบ้านไปเอาไข่กลับมาให้ หรือไม่ เดี๋ยวผมเดินออกไปหน้าปากซอย ซื้อไข่มาให้คุณ อืมม์ หรือว่าเอาเบียร์แลกไข่ดีมั้ย”

“คุณรู้ด้วยเหรอคะว่าบ้านฉัน หลังไหน”

“ผมไปขึ้นรถหน้าปากซอยทุกเช้า คุณก็เห็น” 

“นั่นสินะ... เจอกันทุกวันแต่ก็ไม่เคยทักทายเลย”

“ถ้าอยู่ๆ ผมเดินไปทักทายคุณโดยไม่มีเหตุ คุณก็คงหาว่าผมโรคจิต”

“นั่นสินะ” 

“ตกลงเอายังไงดีครับเรื่องไข่”

“เราเดินกลับไปที่ร้านค้าหน้าปากซอยอีกครั้งเพื่อซื้อไข่ดีมั้ยคะ”

“เรา... แปลว่าผมกับคุณ”

“ใช่ค่ะ คุณจะได้สบายใจ”

แล้วทั้งสองคนก็เดินกลับไปซื้อไข่ที่หน้าปากซอย พูดคุย ถูกคอ และเมื่อต่างคนแยกย้าย... ในนับแต่นั้น โชคชะตาก็ไม่ต้องทำอะไรอีก เพราะสัมพันธภาพที่โชคชะตาหยิบยื่นให้ ทั้งสองคนได้ช่วยกันสานสัมพันธ์กันจนกลายเป็นคนคุ้นเคย... และคนของใจ

แมวสีขาวตาสีฟ้า ขี้เหงา ไม่วุ่นวาย กินง่าย อยู่ง่าย ขี้อ้อนและกลัวหนู – โลกนี้มีแมวมากมายที่กลัวหนู หนึ่งในนั้นก็คือแมวสีขาวตาสีฟ้าที่หญิงสาวได้มาจากข้างถังขยะ แต่ถึงแม้แมวสีขาวจะกลัวหนู เจ้าสีดำแมวของเขากลับเป็นแมวที่มีความไวในการตะปบสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ได้อย่างรวดเร็วราวกระพริบตา สองแมวจึงอยู่ด้วยกันอย่างสงบ เหมือนเขากับเธอ บ้านสองหลังก็เหลือเพียงหลังเดียว เมื่อเธอย้ายไปอยู่กับเขาหลังจากที่คบหาดูใจกันเกือบปี – ไม่ช้าเร็วเกินไปสำหรับผู้คนในยุคสมัยโซเชียลเน็ตเวิร์กคือชีวิตประจำวัน

และไม่ยากเกินไปที่ใครสักคนจะค้นพบ...

ประตูรั้วหน้าบ้านเปิดแง้มอยู่ – แมวเปอร์เซียที่หายไป เดินกรีดกรายเข้ามาด้านใน เจ้าของบ้านหนุ่มมองสบตากับแมว... 

เขารู้ในทันที กำลังจะมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในชีวิต “อีกครั้ง” 
SHARE
Written in this book
รักในฤดูร้อน
เรื่องสั้นธรรมดา, เรื่องราวความรักธรรมดา -- 
Writer
blue0416
etc.
"หมาขี้เหงา วิ่งไล่งับเงาในแดดบ่าย"

Comments

Minel
10 months ago
ชอบมากเลย อ่านแล้วเพลินมากๆ
Reply
blue0416
10 months ago
ขอบคุณมากๆ นะ  / แสดงว่า ต้องชอบแมวแน่เลย ^^

Minel
10 months ago
เรียกได้ว่าเป้็นทาสแมวเต็มตัวเลยครับ
hanaya
10 months ago
แงน่ารัก ภาษาอ่านง่าย เพลินมากเลยค่ะ ตัวเรื่องก็ด้วย เจ้าแมวเต็มไปหมดเลย
Reply
blue0416
10 months ago
ขอบคุณค่าาา