ประโยคที่ทำให้สะดุ้ง
เคยไปฟังสัมมนาของกลุ่มขายตรงกันมั้ยครับ พวกเขาจะมีเทคนิคการพูดปลุกใจได้ดี ผมเคยไปฟังทีนึงแบบไม่ตั้งใจ ( เพื่อนบอกว่าสัมมนาเกี่ยวกับการตลาด ผมก็ดันเชื่อซะงั้น ) แต่ละคนมีวิธีการพูดคนละแบบ คนนึงพูดเสียงนุ่มนวล ( ผมมักจะคล้อยตามกับเสียงแบบนี้ ) อีกคนนึงเต็มไปด้วยพลัง พูดไปเหมือนเชียร์บอลไป ( เราทำได้! เราทำได้! ) แต่ถึงจะมีคำพูดปลุกใจต่างๆนาๆ ผมก็จำได้แค่แปปเดียว ประเด็นเรื่องอื่นก็จับไม่ได้ พอแฟนผมถามว่าได้อะไรบ้างจากการฟัง ผมก็ เอ่อ แรงบันดาลใจมั้ง

จากการที่ผมเคยฟังเรื่องขายตรงมาซัก 4-5 ครั้งได้ ผมรู้สึกว่าผมได้แค่คำพูดปลุกใจและบิ๊ว
อารมณ์ว่าธุรกิจนี้ดี งานสบาย รายได้เยอะ และผมก็จำไม่ได้ว่ามีคำพูดปลุกใจที่โดนใจผมมั้ย มีคำพูดที่ทำให้เราสะดุ้งให้เราฉุกคิดอะไรบ้างมั้ย ความจริงคำพูดที่ทำให้เราเริ่มคิดได้ไม่จำเป็นต้องมาจากการพูดปลุกใจ บางครั้งคำพูดธรรมดาๆก็ทำให้เราฉุกคิดได้เช่นกัน

ประโยคที่ทำให้เราเริ่มคิดได้อาจจะมาจาก Quote ต่างๆที่เจอตามเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ หรืออาจจะมาจากคำแนะนำของใครซักคน คำด่าของเพื่อนๆ หรืออาจจะมาจากหนังสือซักเล่ม โดยส่วนตัวผมได้ประโยคโดนๆมาจากหนังสือ เวลาเจอผมก็มักจะขีดเส้นใต้และจดลงสมุดโน้ตไว้ แต่มีประโยคนึงที่ผมไม่ได้จดไว้แต่ว่าจำใจความได้แม่น ที่จำได้แม่นเพราะรู้สึกมันแทงใจดำ หนังสือนั้นก็ไม่ใช่หนังสืออ่านจริงใจที่ไหนครับ แต่เป็นหนังสือการ์ตูนโดเรมอน

ถ้าอ่านดีๆ โดเรมอนมีข้อคิดให้เราเยอะนะครับ แต่มีตอนหนึ่งที่ทำให้ที่อ่านแล้วสะดุ้ง

ตอนนั้นเป็นตอนที่พวกโนบิตะจะต้องแข่งมาราธอนในวันพรุ่งนี้ แต่มีแค่พวกเพื่อนๆเท่านั้นที่ซ้อมวิ่ง ส่วนโนบิตะมานอนดูทีวีที่บ้าน โดเรมอนถามว่าทำไมถึงไม่ไปซ้อมวิ่ง โนบิตะตอบกลับว่า
“จะซ้อมหรือไม่ซ้อม ก็ได้ที่โหล่อยู่ดีแหละน่า จะซ้อมให้เหนื่อยทำไม” โดเรมอนรู้สึกผิดหวังกับ
โนบิตะ ในตอนนั้นทีวีได้ฉายภาพศักยภาพของรถจักรไอน้ำ เสียงรถจักรที่วิ่งเสียงดัง ฉึกฉักๆ ทำให้โนบิตะประทับใจ โนบิตะรู้สึกชอบมากถึงกับมาดูติดหน้าจอ โดเรมอนจึงเหน็บแนมไปว่า 
คนเรามักจะหลงใหลในสิ่งที่เราไม่มี ไม่ว่าจะเป็นพละกำลัง ความรวดเร็ว ที่แสดงถึงความเป็นลูกผู้ชาย ที่พูดมานี่ตรงกันข้ามกับนายทั้งหมดเลยเนอะ
โนบิตะได้ยินดังนั้นรู้สึกเหมือนโดนมีดแทงเข้าไปในหัวใจ โนบิตะถึงกับร้องเสียงหลงและทรุดตัวลง ท่าทางสิ่งที่ได้ยินจะทำให้เจ็บจริงๆ โดเรมอนจึงต้องมาปลอบทีหลัง

คำพูดของโดเรมอนทำให้ผมสะดุ้งเพราะมันก็แทงใจดำผมเช่นกัน ผมมักจะอยากมีสิ่งที่ผมไม่มี
ผมชื่นชอบคนมีความสามารถ ใครมีสิ่งที่ผมทำไม่ได้ ผมชอบหมด และก็มีความรู้สึกอิจฉาเช่นกัน ผมอิจฉาเพราะผมอยากเก่งเหมือนคนๆนั้น แต่ผมไม่มีความสามารถพอ ผมอิจฉาแม้กระทั่งตัวละครในหนังสือการ์ตูน โดยเฉพาะตัวละครที่มีสัญชาตญาณที่เฉียบแหลม ไม่ต้องมีการวางแผนอะไรมากมาย แค่ใช้สัญชาตญาณ ไหวพริบ และลงมือฉับไว ก็ได้รับชัยชนะ ซึ่งทั้งหมดนี้ตรงข้ามกับตัวผมทั้งนั้น

เคยดูเรื่อง The Wolf Of Wall Street กันมั้ยครับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของ Jordan Belfort 
 
Jordan Belfort เป็นสุดยอดนักขาย เขาได้เปิดบริษัทโบรกเกอร์เป็นของตัวเอง งานหลักของเขาคือการขายหุ้นให้กับลูกค้าและรับค่าคอมมิชชั่น ความสามารถในการขายของเขาเรียกว่าขั้นเทพ เขาและทีมงานสามารถปิดดีลเป็นล้านๆได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง เขาสามารถกระตุ้นในพนักงานมีความกระหายที่จะหายอดขายให้ได้มากๆ เขาเป็นคนที่พนักงานใฝ่ฝันอยากจะเป็น

ผมคิดว่าเขามีความสามารถที่สุดยอดมาก การที่เขาทำให้การขายดูเป็นเรื่องง่ายๆ ผมรู้สึกว่ามันราวกับเป็นเวทมนต์ เขาสามารถเสกเงินออกมาได้ทุกที่ ผมคิดอยากจะเป็นแบบนั้น แต่บุคลิกและความสามารถของเขาทั้งหลายต่างตรงข้ามกับตัวผมหมดเลย ผมไม่มีทักษะการพูดที่ยอดเยี่ยม ผมไม่ชินกับการอยู่ในกลุ่มคนเยอะๆที่ไม่คุ้นหน้า ผมต้องการที่สงบๆสำหรับการนั่งคิด ง่ายๆเลยคือ ผมมีจุดอ่อนเรื่องการพูดและการเข้าสังคม ถ้าอยากจะเป็นแบบ Jordan ผมก็ต้องพัฒนาทักษะการพูดและเปลี่ยนบุคลิกแทบทุกอย่าง 

การจะทำธุรกิจจำเป็นต้องมีทักษะการขาย และผมอยากขายให้ได้แบบ Jordan แต่ทักษะนี้ของผมเรียกว่าต่ำมาก ถ้าต้องพัฒนาก็เรียกได้ว่าเริ่มจากศูนย์ และน่าจะใช้เวลานานจนกว่าจะได้เป็นแบบ Jordan

ผมกลับมาทบทวนว่าผมอยากเป็นแบบ Jordan หรือผมอิจฉา Jordan กันแน่ มันอาจจะเป็นอารมณ์ชั่ววูบบางอย่าง เหมือนที่เราหิวและอยากกินบุฟเฟ่ต์ก็ได้ จำเป็นจริงๆรึเปล่าที่จะต้องเป็นแบบ Jordan ถึงจะประสบความสำเร็จ

คนที่ประสบความสำเร็จต่างมีเส้นทางเป็นของตัวเอง หลักการอาจจะเหมือนกันแต่วิธีการไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง Jordan อาจจะเป็นพวก Extrovert ที่ประสบความสำเร็จ แต่คนพวก Introvert อย่างผมก็มีวิธีของตัวเอง ผมไม่มีของวิเศษที่จะช่วยให้ผมกลายร่างเป็น Jordan Belfort ดังนั้นผมก็ต้องใช้ความสามารถที่มีในปัจจุบันแทน พร้อมกับการพัฒนาไปด้วย และผมต้องใช้มันเพื่อให้ประสบความสำเร็จซักอย่าง ผมต้องทำตัวให้เหมือนทหารที่มีทรัพยากรจำกัดแต่ต้องรอดจากสนามรบให้ได้

เวลาที่นึกอิจฉาใครขึ้นมา ผมก็จะนึกถึงประโยคของโดเรมอนเพื่อเตือนตัวเอง ถ้าอยากเอาอย่างคนที่เราชื่นชอบ ก็ต้องพัฒนาตัวเอง ถ้าไม่พัฒนาก็คงจะรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่อ่านประโยคนี้ 
.
.
.
.
.
แล้วพวกคุณมีประโยคไหนที่อ่านแล้วสะดุ้งบ้างครับ


SHARE
Written in this book
All about Mindset
เติมพลังชีวิต ด้วยการอ่านเรื่องราวดีๆ
Writer
ChanWrite
Readaholic / INFJ
This is my sandbox.

Comments