จุดห...ายของชีวิต
ไม่อยากเลย...
ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้นเลย...
เป็นผู้ใหญ่วัยทำงานที่แสนจะน่าเบื่อ...
ที่แรงผลักดันสำคัญของชีวิตคือเรื่องเงิน

..

ย้อนกลับไปเมื่อยังเด็ก
ชีวิตฉันเต็มไปด้วยความฝัน
ชีวิตฉันเต็มไปด้วยความเป็นไปได้
ชีิวิตฉันเต็มไปด้วยความสนุก

ฉันถึงกับต้องการเขียนเพื่อระบายความรู้สึก
ที่ทุกวันนี้ฉันทราบดีถึงเงื่อนไขของชีวิตที่มากขึ้น
ความรับผิดชอบ สิ่งที่ต้องทำมากกว่าสิ่งที่อยากทำ
ฉันแค่อยากสนุกกับชีวิตนี่นา ฉันแค่อยากใช้ชีวิตให้คุ้มกับทุกนาทีที่หายใจ

ทำไมเด็กน้อยคนนั้นยังสิงอยู่ในร่างคนที่เกือบจะเป็นผู้ใหญ่คนนี้
ทำไมทุกนาทียังเฝ้าฝันถึงอนาคตที่เป็นไปได้ยาก
ทำไมตัวฉันต้องกร่นด่าตัวเองในความโลกสวยและความละอ่อน
ทำไมการเติบโตถึงไม่เป็นจังหวะที่เราอยากให้เป็น
ทำไมเรื่องต่างๆประดังเข้ามารวดเร็วแบบไม่ทันตั้งตัว

..

ฉันไม่ใช่ไม่ประสบความสำเร็จ
แต่ไม่เข้าใจว่ามันจะจบที่ไหน
ไม่รู้ว่าจะแข่งขันกับใครไปทำไม
เพราะส่วนใหญ่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรคือความสุขสำหรับเรา

คืองานหรือ?
คือเงินไหม?
คือความฝันที่ต้องทำให้ได้?
คืออะไรกันแน่ที่เรากำลังตามหา?

ฉันผ่านมาหมดทั้งความรุ่มร้อน
รอยยิ้มแห่งชัยชนะ ความพองโตของการประสบความสำเร็จ
ความรักที่สวยงาม บิดเบือน หลอกลวง และไร้เงื่อนไข
คราบน้ำตาแห่งความผิดหวัง การพลัดพรากจากคนที่ฉันรักที่สุด
การอดมื้อเพื่อกินอีกมื้อ ความใช้จ่ายแบบไม่แคร์สื่อ
คำถามคือ จุดไหนกันแน่ที่ชีวิตเราที่กำลังตามหา
ความพอดีของกราฟชีวิตฉันอยู่ตรงไหน

..

คือสิ่งของอย่างที่นักการตลาดโฆษณาไหม?
คือความสำเร็จอย่างพี่มาร์ค พี่อีลอนหรือ?
คือเงินและอำนาจ หรือการควบคุมทุกอย่างให้เป็นดั่งใจคิด?
คือการปล่อยวาง ไม่คาดหวัง และยอมรับ?
คือการมีใครสักคนเคียงข้างกาย เพื่อในวันหนึ่งเขาต้องจากไป?
คืออะไรกันแน่?

..

เด็กคนนั้นยังอยู่ในร่างผู้ใหญ่คนนี้...

แม้รุมเร้าไปด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบมากมาย
ยังคงไม่หยุดให้เขาสงสัยความหมายของการมีชีวิต
ฉันหยุดสงสัยไม่ได้จริงๆ ทั้งๆที่ผู้คนรอบตัวฉันหยุดตั้งคำถามไปกันหมดแล้ว
ตั้งหน้าตั้งตาลุยทำงานตาลีตาเหลือกไปเพื่อจุดมุ่งหมายของชีวิต

บ้างเก็บเงิน
บ้างเก็บความสำเร็จ
บ้างเก็บอำนาจ
บ้างเก็บคำเยินยอ

ที่ล้มเหลวก็มีมาก
ที่ประสบความสำเร็จก็มีเยอะ

..

อะไรกันคือสิ่งที่เราตามหา
อะไรกันหนาคือเหตุผลของการมีชีวิต
โดยเฉลี่ยอายุขัยของคนคร่าวๆประมาณ 80 ปี
ยังมีอีกหลายสิบปีอยู่นะ ถ้าฉันยังไม่เป็นไรตายไปก่อน

คงต้องมีจุดหมายสินะ..
ต้องมีจุดหมาย

จุดหมายหายไปไหนกันนะ
มองเห็นแต่จุดที่หายไปชีวิตมากกว่าจริงๆ
SHARE
Writer
Moommong
writer photographer
Facebook: moommongpage / มุมมอง เว็บไซต์ระบายปัญหาแห่งแรกของไทย : www.moom-mong.com มีปัญหาชีวิตอยากระบาย มาระบายได้เลยครับ ทุกคนในมุมมองพร้อมเข้าใจคุณ ชีวิตมีเรื่องราวมากมาย หมื่นแสนปัญหา ร้อยพันความสมหวัง มากเกินกว่าจะยึดติดอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งได้ 'มุมมอง' เกิดขึ้นมาเพื่อเตือนสติผู้อ่าน ให้อย่ามองอะไรเพียงมุมเดียว.. ทุกเรื่องราว มีมิติ มีความลึก มีมุมมีองศา สามารถมองเรื่องดีเป็นร้าย ร้ายเป็นดีได้เสมอ.. อยู่ที่ทัศนคติของคน ว่าจะมีปัญญาพลิกแพลงได้มากน้อยเท่าไร..

Comments