บังเอิญ โลกกลม แต่ไม่ใช่พรหมลิขิต



ย้อนไปตอนเรียนมหาลัย เราปลื้มรุ่นพี่คนหนึ่งปลื้มมานานละ และปลื้มมาก แต่ทุกครั้งที่เจอเราจะไม่แสดงอาการให้เห็นหรอกว่าเรารู้สึกยังไง ฮ่าๆ 
แต่ที่รู้ว่าเราปลื้มพี่เค้า คือ เพื่อนในกลุ่ม 
พอทุกคนรู้ก็จะเริ่มคุยกัน....
จนเพื่อนไปถามรุ่นพี่ที่เรียนคณะบริหารซึ่งคณะเดียวกันกับพี่เค้าจนรู้ว่าพี่เค้าชื่ออะไร 
ได้ชื่อมาล่ะ ทำไงล่ะ ก็นั่งมองชื่อไปสิ 

หลายๆครั้งที่เราเดินสวนกัน ทุกครั้งที่เราเห็นพี่เค้านั่งคุย นั่งทานข้าวกับเพื่อนๆ เราจะชอบแอบมอง (ถ้าพี่เค้ารู้เราคิดว่าพี่เค้าคงหลอนง่ะ)

จนวันนึงเรานัดกับเพื่อนสนิท ซึ่งเรียนคนละคณะกัน นานๆจะเจอกันสักครั้ง เรานัดกันว่าจะไปที่หอเพื่อน หลังจากที่เราเจอกัน เรากับเพื่อนก็เดินกลับหอ ซึ่งต้องผ่านตึกวิศวะ 
เราเห็นพี่เค้าไกลๆ
นั่งอยู่ตรงทางเดินกับเพื่อนคนนึง 
เรากับเพื่อนก็เดินผ่านไป ผ่านออกมาไกลพอสมควร เราก็บอกกับเพื่อน

เรา : เราปลื้มพี่คนนั้นมาก พี่เค้าจะจบเทอมนี้ละ
เพื่อน : จริงเหรอ!
เรา : จริงดิ
เพื่อน : เป็นเอามาก แกรอตรงนี้แป๊บนะ
เรา : อืม แกจะไปไหน ฉันรู้นะว่าแกจะทำไร ไม่ต้องเลยนะ 
เพื่อน : เออน่า แป๊บนึงเราเจอน้องแฟนเรา 
เรา : เคๆ งั้นเดี๋ยวไปนั่งรอตรงนั้นนะ

เพื่อนก็ขำเรา ปรกติเราจะไม่เคยมีอาการแบบนี้
เพื่อนก็เดินไปหาน้องวิศวะกลุ่มนึง ก็ยืนคุยอะไรกันสักพัก หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้สนใจ 
เรานั่งเล่นโทรศัพท์ไป
สักพักมีกระดาษแผ่นนึงยื่นมาตรงหน้าเรา 
เราเปิดดูเป็นเบอร์โทรศัพท์มองหน้าเพื่อน 
แล้วมันก็บอกว่า

“เดี๋ยวจะมานั่งเสียดายอีก แกก็อย่าลืมโทรไปล่ะ” ฮ่าๆ มันทำ

หลังจากนั้นเราก็เดินด่ามันไปตลอดทาง จนถึงห้องเพื่อน เอาจริงๆถึงได้เบอร์โทรศัพท์มาใครจะกล้าโทรไป  เราก็นั่งมองเบอร์โทรศัพท์ จนเพื่อนทนไม่ไหว มันกดโทรไปหาพี่เค้า แต่มันไม่คุยมันให้เราคุย แล้วเราจะคุยอะไรล่ะ เราก็เงียบ
จนพี่เค้าพูดมาว่า “พูดได้พี่ไม่กัด”
เราก็เลยขอโทษพี่เค้าไป แล้วบอกว่าเพื่อนมันแกล้งเรา แต่เราปลื้มพี่จริงๆนั้นแหละ ฮ่าๆๆ
แล้ววันนั้นเราก็คุยกับพี่เค้าไปเรื่อยๆจนรู้ว่าพี่เค้าเป็นคนที่ไหน ก็ใกล้กัน แล้วเราแอบถามไปว่าพี่เค้ารู้รึป่าวว่าเราเป็นใคร พี่เค้าบอกไม่รู้มีน้องวิศวะมาขอเบอร์โทรศัพท์แต่ไม่รู้ว่าเป็นคนไหนที่ขอ...
และก่อนเราจะวางสายพี่เค้า เราบอกกับพี่เค้าไปว่า 
“เราปลื้มพี่จริงๆ แค่อยากบอกให้พี่รู้ ไม่นานพี่ก็จะจบแล้วก็คงไม่ได้เจอกับพี่อีก ก็ขอให้พี่โชคดีนะ ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจนะค่ะ”

หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยโทรไปอีกเลย แต่ก็ยังมีเบอร์โทรศัพท์นะ เราก็ไม่เคยทราบข่าวว่าพี่เค้าทำงานที่ไหนหรืออยู่ที่ไหน ไม่รู้สิ เราบอกในสิ่งที่เราอยากบอกไปแล้ว เราไม่ได้คาดหวังว่าสุดท้ายเราต้องคบกันเป็นแฟนกัน...
เราชอบแบบนี้มากกว่าเรายิ้มทุกครั้งที่เราได้คิดถึงเรื่องนี้ ทุกครั้งที่เจอกับเพื่อนเราก็มักจะคุยกันเรื่องนี้เสมอ ไม่รู้ว่าพี่เค้าจะทำงานที่ไหน เป็นยังไงบ้าง แม้แต่เพื่อนเรายังอยากรู้เลย...

โลกมันกลม หรือ แค่บังเอิญ
อยู่มาวันหนึ่งเรานั่งทำงานอยู่ในแผนก มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามา ผู้ชายคนนั้นเดินมาที่โต๊ะของเราแล้วบอกว่า 

พี่ผู้ชาย : “ผมมาสมัครงานครับ”
เรา : “สักครู่นะค่ะ”

เราก็เดินไปบอกพี่อีกคนนึง สักพักพี่เค้าให้ พี่ผู้ชายคนนั้นเดินตามไปที่โต๊ะแล้วให้กรอกใบสมัคร ซึ่งปรกติต้องกรอกประวัติผ่านเว็บของบริษัท...
แต่ที่เราแปลกใจคือเราคุ้นหน้าพี่ผู้ชายคนนั้นมาก 
แต่เราไม่แน่ใจ หลังจากสัมภาษณ์เสร็จพี่ผู้ชายคนนั้นก็กลับไป พี่คนที่ให้กรอกใบสมัครก็เดินมาหาเรา จนเราได้เห็นใบสมัครที่พี่เค้ากรอกไว้
พี่เค้าจบมหาลัยเดียวกันกับเรา เราเลยคิดว่าเป็นพี่ที่เราแอบปลื้มนี้เอง ผ่านมา 6 ปี ได้แล้วที่เราไม่เคยรู้เลยว่าพี่เค้าเป็นยังไงบ้าง จนเราได้เห็นได้รู้ว่าพี่เค้าอยู่ที่ไหน เราดีใจมากๆ ที่เปลี่ยนไปก็น่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น นิ่งขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย...พี่ที่ให้กรอกใบสมัครบอกว่าเสียดายที่ไม่มีประสบการณ์ตรงกับตำแหน่งที่บริษัทประกาศรับสมัคร ตำแหน่งนี้เค้าต้องการคนที่มีประสบการณ์ตรงจริงๆ

หลังจากวันนั้นที่เจอ เราก็ไม่ได้เจออีกเลย..
แต่ทุกครั้งที่เราคิดย้อนไปตอนเรียนอยู่มหาลัย
เรื่องนี้จะทำให้เรายิ้มเสมอ มันเป็นความทรงจำ
ที่ทำให้เรายิ้มได้ในทุกครั้ง ที่คิดถึงจริงๆ
เราจำหน้าพี่เค้าได้ดีเลยแหละ ฮ่าๆๆ


🍁เราไม่รู้หรอกว่ามันจะเกิดเรื่องบังเอิญแบบนี้อีกครั้งเมื่อไหร่....🎋🍁









SHARE
Writer
Sunshineday_
Life
Everything is goona be alright 🍂🍁

Comments

ongsa
12 months ago
โลกมันกลมแล้วมันก็เล็กนะครับ
Reply
Sunshineday_
12 months ago
🌎
เล็กนิดเดียวจริงๆค่ะ
blue0416
12 months ago
บังเอิญ หรือโชคชะตา
Reply
Sunshineday_
12 months ago
ทั้งสองอย่าง :)
DumbNongs
12 months ago
ประมาณนั้น
Reply