0000000000
อาการเวียนหัวมันเริ่มจะกลับมาอีกครั้ง ความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่ากับ 0.7 นั่นทำให้สมองของฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่มั่นคง ราวกับลอยตัวอยู่บนคลื่นลมกลางทะเล ความใกล้ชิดของเหตุการณ์นั้นทำให้จิตใจของฉันระส่ำระส่ายเหมือนเรือสำเภาที่กำลังจะจมน้ำ 

ฉันกำลังดำดิ่งไปในใจกลางมหาสมุทร คุณฉุดกระชากฉันขึ้นมาจากมหาสมุทรนั้น 
"ช่วยเราไว้ทำไม"
"เธอยังตายไม่ได้ตอนนี้"
คุณบอกกับฉันไว้อย่างนี้

คุณจุดบุหรี่หนึ่งมวนแล้วยื่นให้ฉัน นั่นเหมือนกับฉากภาพยนตร์อินดี้หรือฉากในหนังสือฮิปๆ ที่ไหนสักที่
"เราเลิกสูบบุหรี่ไปนานแล้วนะ" ฉันพูด 
"อ๋อ เหรอ" คุณหยิบบุหรี่นั้นไปสูบเอง
พวกเราไม่ได้เอ่ยถ้อยคำอะไรกัน

ความใกล้ชิดกับคุณทำให้ฉันรู้สึกเวียนหัวมากขึ้น และเหมือนฉันกำลังกลับไปลอยตัวกลางทะเลเหมือนเดิม ฉันกลืนยาลงไปหวังให้มันบรรเทาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ระหว่างที่ฉันพลัดตกลงไปกลางทะเล คุณก็ยังกระโจนลงไปควานหาฉัน

เราขึ้นมาบนฝั่งอีกครั้ง มือที่คุณจับมือฉันช่างอ่อนโยนและอบอุ่นจนดูเหมือนว่าจะร้อนไป โดยเฉพาะสำหรับฉัน ความใกล้ชิดระหว่างเราทำให้ฉันรู้สึกอยากจะอาเจียนและเวียนหัว 
ฉันยื่นมือไปจับหน้าคุณ เรามองตากันประสานและรับรู้ซึ่งกันและกัน 

คุณก็เป็นเหมือนกับฉันทุกครั้งเวลาเราเจอกัน คุณดำดิ่งลงไปลึกใจกลางมหาสมุทร ก็เป็นฉันที่คอยดึงฉุดรั้งคุณเอาไว้ ไม่ให้หลุดหายไป เราต่างมีหน้าที่ต่อกัน 
"คุณก็ยังตายไม่ได้นะ"

คุณตื่นในห้องนอนของฉัน ที่ตกแต่งไปด้วยความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณ นั่นทำให้คุณอึดอัดและอยากจะอาเจียน ความใกล้ชิดในความรู้สึกนั้นมันคงเป็นสิ่งที่ทำให้น่าอึดอัด ฉันละเลงความรู้สึกของฉันด้วยสิ่งนั้น อาการอยากอาเจียนและความคับแคบของความสัมพันธ์ ที่ฉันก็รู้สึกไม่ต่างกัน
แต่เราไม่ยอมออกไปจากตรงนั้นและเราทั้งคู่ต่างก็จ้องตากันบนที่นอนเล็กๆ เช่นนั้น
แม้ว่าเราจะจ้องมองกันนานสักเท่าไหร่ สิ่งที่เราทำได้ก็ทำได้เพียงแค่จ้องมองกันเท่านั้น
SHARE

Comments