[One shot] Rainy Season [Wheein x Hwasa]
บรรยากาศอึมครึมพร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่หยุดแม้ว่าจะเป็นฤดูร้อน แสงของพระอาทิตย์ถูกบดบังด้วยเมฆฝน ผู้คนบางตาแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันหยุดก็ตาม

แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ ฝนตกแบบนี้จะมีใครที่จะออกไปไหนให้ตัวเปียกกันล่ะ

เช่นเดียวกับ "อันฮเยจิน" หญิงสาวร่างบางผิวสีน้ำผึ้ง ที่กำลังนอนกดโทรศัพท์เล่นไปมา เธอไม่มีอารมณ์ลุกไปไหนหรือจะทำอะไรทั้งนั้น ช่างเป็นวันหยุดที่น่าเบื่อที่สุดเท่าที่เคยพบเจอ

ส่วนนึงก็อาจจะเป็นเพราะว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน 

ฮเยจินคบหากับแฟนหนุ่มเป็นระยะเวลาสามปี ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฮเยจินคอยเอาอกเอาใจแทบทุกอย่าง แต่ก็เหมือนทำทุกอย่างอยู่เพียงลำพัง เพราะสุดท้ายผลตอบแทนที่ได้มาคือการเลิกรา ด้วยเหตุผลคลาสสิคที่ว่า "เราเข้ากันไม่ได้"
 
ฮเยจินเป็นคนที่รักแล้วทุ่มเท พร้อมดูแลเอาใจใส่ แม้จะรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าสิ้นดี ที่ตกหลุมรักผู้ชายแบบนั้น แต่จะให้ทำไงได้ ในโลกของความรักมันก็ไม่เคยยุติธรรมแบบนี้นั่นแหละนะ


“ดิ๊งด่อง”

ระหว่างที่กำลังจมกับความคิดอะไรเรื่อยเปื่อยของตัวเอง ฮเยจินก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกริ่ง ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าเป็นใครที่มาหาเธอในช่วงเวลาแบบนี้

"จองฮวีอิน" หลานตัวแสบของเธอเองนี่แหละ

เด็กน้อยตัวเล็กที่มีลักยิ้มบุ๋มลงลึกที่แก้มข้างขวา กำลังยิ้มแป้นทำหน้าน่ารักพลางยกข้าวของที่หิ้วอยู่ชูไปมาอย่างน่าเอ็นดู

“น้าจิน เปิดประตูเร็ว หนูหนัก”

ฮเยจินอดยิ้มตามไม่ได้เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กถือของพะรุงพะรัง พลางรีบเปิดประตูให้เข้ามา

“หอบอะไรมาเยอะแยะเนี่ยฮวีน” ฮเยจินถามแล้วช่วยยกของเข้าไปวางพักไว้ที่ห้องครัว

“ม๊ายงให้เอามาฝากเนี่ย แต่ให้ฮวีนถือขึ้นมาคนเดียวเลย” คนตัวเล็กวางของพลางยู่ปากทำหน้ามุ่ย

“ให้มานอนกับน้าอีกใช่มั้ย รอบนี้ม๊าเราไปไหนอีกล่ะ” ฮเยจินถามพลางจัดข้าวของให้เป็นระเบียบ

“ไปฮันนี่มูนกับพี่มุนนู่น เนี่ยทิ้งหนูเลยอ่ะ”

“แต่ก็ได้มานอนกับน้าไม่ดีหรอไง”

“ดีสิคะ คิดถึงน้าจินมากๆ ไม่เจอกันตั้งหลายอาทิตย์” ฮวีอินยิ้มแก้มปริจนตาหยีเข้าไปกอดอ้อนอีกคน

“จริงๆเลยนะ เด็กคนนี้ อยากกินอะไรมั้ยเดี๋ยวน้าสั่งให้” ฮเยจินพูดพลางลูบแก้มเจ้าตัวเล็กเล่นอย่างเอ็นดู รอยยิ้มของฮวีอินทำให้ใจของฮเยจินชุ่มชื้นขึ้นมามากทีเดียว

ระหว่างที่กำลังกอดคนเป็นน้าอย่างออดอ้อน ฮวีอินก็นึกถึงเรื่องราวบางอย่าง ที่อดเก็บความสงสัยไว้ไม่ได้ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถามดูสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร

“น้าจิน ฮวีนถามอะไรหน่อยได้มั้ย”

“ว่าไงคะเด็กดี”

“ฮวีนไม่ได้แอบฟังนะ แต่เมื่อวานได้ยินที่ม๊ายงคุยกับน้าจิน อืมม… น้าจินเลิกกับแฟนแล้วหรอคะ”

“…” ฮเยจินอึ้งกับคำถามไปสักพัก ก่อนที่จะพยายามหาทางกลบเกลื่อนไปเรื่องอื่น 
คำถามของฮวีอินไม่ได้ทำให้รู้สึกเศร้าหรือสะเทือนใจ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงเหมือนกัน

“น้าว่าเราสั่งอะไรอร่อยๆมากินกันดีกว่าเน้อะ ฝนก็ตกออกไปข้างนอกคงไม่เหมาะ”


ฮวีอินเองรู้ว่าน้าจินของเธอคงไม่อยากตอบคำถามในตอนนี้ ก็เลยไม่คิดที่จะเซ้าซี้ 
สิ่งที่เธอเป็นห่วงคือความรู้สึกของอีกคนมากกว่า

ฮวีอินรู้จักฮเยจินตอนที่ตัวเองอายุ8ขวบ 
ตั้งแต่ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆที่ร้องไห้แทบทุกวันเพราะโดนเพื่อนแกล้ง

ฮวีอินไม่ชอบการเข้าสังคม กลัวการพบปะผู้คนใหม่ๆ
กลัวที่จะต้องคอยตอบคำถามคนอื่นเรื่องพ่อกับแม่ 
แต่เพียงคนเดียวที่ทำให้ฮวีอินเปิดใจคือน้าจินของเธอนี่แหละ

น้าจินเหมือนเป็นเพื่อนคนแรก แล้วก็เป็นรักแรกของฮวีอินด้วย

ใช่ ไม่ผิดหรอก รักแรก

ความรู้สึกที่ฮวีอินมีต่อน้าจิน เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนตอนที่ฮวีอินอายุ14 
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มหวง ไม่อยากให้ใครมาเข้าใกล้และวอแวน้าของเธอ 
ความรู้สึกยิ่งชัดเจนตอนที่น้าจินบอกว่ามีแฟน

ฮวีอินงอแงหนักแถมงอนน้าจินไปเป็นเดือนๆ 
อาจจะเพราะตอนนั้นฮวีอินเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความรู้สึกลึกซึ้งเหล่านั้น 
และไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองมากพอนัก

แต่ตอนนี้เธอคิดว่าเข้าใจมันแล้ว

จองฮวีอินที่อายุ8ขวบ

จองฮวีอินที่อายุ14

จองฮวีอินในปัจจุบันที่อายุ18

ความรู้สึกเดียวที่มีต่อน้าจินคือรัก แต่เป็นรักที่แตกต่างกันออกไป


“ฮวีน คิดอะไรอยู่หรอ เห็นนั่งมองน้ามาพักนึงแล้ว” ฮเยจินถามอย่างสงสัย 
เพราะตั้งแต่กินข้าวเสร็จจนมานั่งดูทีวีด้วยกัน ฮวีอินยังไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ 
 
“น้าจินเรารู้จักกันตอนฮวีน8ขวบใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะ ตอนนั้นน้า20 เราน่ะตอนแรกก็เรียกพี่ แต่อยู่ดีๆก็เรียกน้า” ฮเยจินตอบกลับพลางส่งยิ้มที่อบอุ่นตามไปด้วย

“ก็น้าจินเรียกม๊ายงว่าพี่นี่ น้าจินห่างกับม๊ายงแค่4ปีเอง”

“จะว่าไปมันก็ไวเน้อะ 10ปีแล้วเนี่ย จนฮวีนของน้าโตเป็นสาวแล้ว”

“แล้วโตพอที่จะดูแลน้าจินได้รึยังคะ” 
 
“ต้องดูแลอะไรกัน น้าต่างหากที่ต้องคอยดูแลเรา”

ไม่เคยมีวันไหนที่น้าจินจะไม่น่ารักเลยสักวัน  


“น้าจินรู้มั้ย ทำไมฮวีนถึงยอมให้ม๊ายงคบกับพี่มุน” 
ฮวีอินถามคำถามขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับขยับตัวไปใกล้ๆฮเยจินมากขึ้นไปอีก

“ทำไมคะ”

“ฮวีนอยากให้ม๊ายงมีความสุข แล้วพี่มุนก็เป็นคนที่ทำให้ม๊ายงมีความสุข”

“แล้วยังไงต่อคะ”

“ม๊ายงน่ะ ไม่เคยได้ใช้ชีวิตของตัวเองแบบที่ควรจะเป็นเลยสักครั้ง เพราะต้องดูแลฮวีนไงคะ 
ทั้งที่ม๊ายงก็เป็นน้า แต่ก็รับฮวีนมาเลี้ยงเป็นลูก ไม่งั้นก็ไม่รู้ฮวีนจะโตมาขนาดนี้ได้รึเปล่าน่ะ” 

ฮวีอินพูดในขณะที่รอยยิ้มสดใสเปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มแบบเศร้าๆ 
แต่ก่อนที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ก็ดูเหมือนคนข้างๆเธอจะรู้สึกได้ว่าฮวีอินรู้สึกอย่างไร 
เพราะฝ่ามือนุ่มๆอุ่นๆของน้าจินที่แนบลงที่แก้ม พลางจับประคองให้หน้าเธอหันไปหา

“ถึงจะเหนื่อยแต่ม๊าเราเค้าก็เต็มใจนะ ภูมิใจมากด้วยที่ฮวีนน่ะ โตมาเป็นเด็กดี....
แล้วไม่ใช่แค่ม๊ายงที่ภูมิใจ น้าจินก็ภูมิใจนะ”

ฮวีอินมองเข้าไปในดวงตากลมใสของฮเยจิน 
แววตาที่อบอุ่นไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอกัน
แววตาแบบนี้ที่ทำให้ฮวีอินตกหลุมรัก


“ถ้าน้าจินเป็นม๊ายง ฮวีนก็อยากเป็นพี่มุนให้น้าจินนะ”

“หืมม ยังไงคะ”

“พี่มุนเป็นคนที่ทำให้ม๊ายงมีความสุข ฮวีนก็อยากเป็นคนที่ทำให้น้าจินมีความสุขเหมือนกัน 
แล้วตอนนี้ฮวีนอายุ18 น้าจินคิดว่าฮวีนโตพอทีจะมีแฟนได้รึยังคะ”

“เพิ่งบอกตะกี้เลยนะว่าจะทำให้น้ามีความสุขน่ะ จะหนีไปมีแฟนซะงั้น”

“งั้นฮวีนถามใหม่นะ ฮวีนน่ะโตพอที่จะเป็นแฟนน้าจินได้รึยังคะ”

“…” ฮเยจินอึ้งไปกับคำถามที่ตรงไปตรงมาของอีกคน พลางจ้องตาเข้าไปในตาของเด็กน้อย

จองฮวีอินโตแล้วจริงๆ สายตาเป็นจริงเป็นจังแบบนี้มันทำให้ใจเธอเต้นแรงไม่หยุด 
ใบหน้าของฮวีอินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งริมฝีปากแนบชิดสนิทกัน 
จากความนุ่มนวลอ่อนหวานจูบอย่างไร้เดียงสาที่ฮวีอินเป็นคนเริ่ม 
กลับกลายเป็นจูบที่ร้อนแรงขึ้นเมื่อฮเยจินเป็นคนควบคุม

ฮเยจินประคองแก้มอีกคนให้จูบได้ถนัดมากขึ้นแต่เหมือนจะไม่ทันใจนัก สติของฮเยจินไม่น่าจะหลงเหลืออยู่แล้ว เหมือนสมองสั่งการให้ร่างกายขยับขึ้นไปนั่งบนตักของฮวีอิน นี่แหละที่ทำให้การจูบทวีความร้อนแรงขึ้นไปอีก

กลายเป็นฮเยจินที่กอบโกยความสุขอย่างเอาแต่ใจจนแทบลืมว่าอีกคนจะหายใจไม่ทัน ฮวีอินทนไม่ไหวจนต้องดันที่ไหล่ไปเบาๆพลางเรียกสติให้ฮเยจินค่อยๆผละให้เธอได้หายใจ

เสียงหอบหายใจน้อยๆ แก้มสีแดงระเรื่อ ยิ่งทำให้ฮเยจินได้ใจเข้าไปใหญ่

“หอบเลยหรอคะเรา” ฮเยจินแซวพลางเลื่อนมือลูบที่แก้มนุ่มเบาๆ

“มันแย่มากมั้ยคะ ฮวีนไม่เคยจูบ..”

“ไม่แย่ค่ะ แต่อันตรายเพราะหวานมากเกินไป”

“น้าจินนี่นะ ละดูชุดนอนสิคะ ใส่แบบนี้แล้วมานั่งบนตักฮวีนแบบนี้เนี่ย” ฮวีอินเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง แต่มือซนดันไปลูบเบาๆที่เอวของคนเป็นน้าที่นั่งอยู่บนตัก

“ฮวีน เมื่อกี้ที่ถามน้าว่าโตพอรึยัง ถ้าฮวีนโอเคที่จะมีแฟนอายุ30 ฮวีนก็โตพอแล้วล่ะ” ฮเยจินตอบคำถามก่อนหน้านี้ของอีกคน พลางเลื่อนมือไปโอบรอบคอไว้

ถ้าน้าจินของน้องฮวีนทำแบบนี้ ถามว่าฮวีอินควรจะทนมั้ย

คำตอบก็คือไม่แน่นอน

“น้าจิน...ฮวีนขอนะ” เหมือนเป็นประโยคคำถามแต่กลายเป็นคำบอกเล่า เมื่อฮวีอินซุกหน้าลงกับคอคนตรงหน้าหอมสูดดมความหอมจากผิวกายนุ่มๆ

“อืออ ใครห้ามล่ะ” ฮเยจินพูดพลางประคองแก้มนุ่มของคนตัวเล็กให้มองหน้าเธอพร้อมกดริมฝีปากทาบทับประกบเข้าหากันอีกครั้งอย่างนุ่มนวล จองฮวีอินค่อยๆงับดึงริมฝีปากอีกคนเบาก่อนจะไล่จูบลงมาที่ซอกคอขาวๆ ฮวีอินพรมจูบไปทั่วหัวไหล่มือซนบีบขยำอยู่ที่เอวก่อนจะเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ

“ใส่ขุดแบบนี้แล้วเซ็กซี่จัง”

“ก็ใส่แบบนี้ตลอดนะ”

“สงสัยตอนนั้นฮวีนยังโตไม่พอ แต่หลังจากนี้ถ้าน้าจินใส่ชุดนอนแบบนี้ จะถือว่ายั่วฮวีนนะ”

ฮวีอินเลื่อนมือลูบขึ้นสูง หมายจะเกี่ยวสายชุดนอนตัวบางของอีกคนออกให้พ้นทาง แต่ว่ากลับถูกขัดเสียก่อน เพราะน้าจินดันจับมือเธอค้างไว้น่ะสิ

“เดี๋ยวน้าถอดเอง” แววตาของฮเยจินที่จ้องมองฮวีอินแตกต่างไปจากเดิม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาบางอย่าง มือเลื่อนถอดชุดนอนตัวบางโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี แต่สายตากลับไม่ละไปจากฮวีอินเลยแม้แต่น้อย

การกระทำของฮเยจินกำลังทำให้ฮวีอินหายใจลำบาก ก็น้าจินตั้งใจยั่วเธอชัดๆนี่นะ

ฮวีอินจ้องมองเรือนร่างของอีกคนไม่วางตาก่อนจะเลื่อนมือทั้งสองไปที่หน้าอกอวบออกแรงบีบขยำอย่างเบามือตามด้วยใบหน้าสวยซุกลงไปที่หน้าอกนิ่ม กดจูบพลางขบเม้มลงไปเบาๆ จากอ่อนโยนกลายเป็นร้อนแรง

ฮวีอินประคองคนบนตักให้นอนราบลงกับเตียงทั้งที่ใบหน้าไม่ละห่างจากหน้าอกเลยแม้แต่น้อย แถมกลับขบเม้มเร้าอารมณ์ให้รุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ

“อ..อ๊ะ..ฮวีนน” ฮเยจินบิดเร้าไปมาความทรมาณก่อตัวขึ้นเรื่อยพลางรู้สึกถึงความชื้นแฉะที่กึ่งกลางลำตัว

ฮวีอินก็เหมือนจะรับรู้และตอบสนองความต้องการของอีกคนโดยเลื่อนเกี่ยวชั้นในตัวบางลง จนตอนนี้ร่างกายของฮเยจินเปลือยเปล่า

“น้าจินของฮวีนสวยที่สุดเลยนะคะ” ฮวีอินขยับตัวทาบทับพลางกระซิบเบาๆข้างหู มือซนลูบไล้ที่ต้นขา ทำให้ฮเยจินขยับขาแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติ

ถ้าน้าจินเป็นคนอนุญาตแบบนี้ คงไม่ผิดที่ฮวีอินจะครอบครองคนตรงหน้าตามที่ใจปรารถนาได้สักที

“อืออ..อื้ออ ฮวีน” เสียงครางหวานแหบพร่า ที่ร้องเรียกเชื้อเชิญให้สัมผัสเป็นเสียงที่ฮวีนต้องการที่จะได้ยินมันซ้ำๆ ความชื้นแฉะที่ส่วนกลางร่างกายทำให้ฮวีนอยู่ว่าน้าจินพร้อมทีจะเป็นของเธอแล้ว

“อื้อ อ๊ะ..ฮวีนๆ เบาๆ” ฮเยจินจับข้อมืออีกคนชะงักค้างไว้ เพราะการที่ฮวีอินจู่โจมเร็วไปมันทำให้เธอเจ็บ

“ให้ฮวีนพอก่อนมั้ย” เมื่อฮวีอินมีทีท่าที่จะถอดถอนปลายนิ้วเรียวออก ฮเยจินก็จับข้อมือของคนตัวเล็กไว้พลางค่อยๆประคองจังหวะไม่ให้หนักเกินไป

“เข้ามาเถอะ แค่ทำเบาๆ”

เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง นิ้วเรียวของฮวีอินเริ่มขยับจากช้าๆ จากหนึ่งเพิ่มเป็นสองแล้วเริ่มเร่งความเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง ฮวีอินซุกหน้าลงที่ลำคอพลางจูบย้ำๆลงไป นิ้วเรียวก็ทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

“อ๊ะ..อืออ ฮวีอินอา~” ฮเยจินส่งเสียงครางพลางเรียกชื่ออีกคนสลับไปมาไม่หยุด

“น้าจินชอบมั้ย”

“อือ..อืมม ชอบ แรงๆ..ได้มั้ย”

ฮวีอินเร่งความเร็วขึ้นไปอีก ช่องทางนุ่มลื่นเริ่มบีบรัดแน่นขึ้น ทำให้ฮวีอินเร่งจังหวะเพื่อส่งให้อีกคนถึงฝั่งให้เร็วที่สุด

“ฮวีน…อ๊ะ อ๊าส์” เสียงครางหวานๆสิ้นสุดลงพร้อมกับร่างของฮเยจินที่กระตุกเกร็งบ่งบอกว่าฮวีอินส่งเธอไปได้สำเร็จเรียบร้อยแล้ว

ฮเยจินนอนหายใจหอบใบหน้าชุ่มเหงื่อปรือตามองอีกคน ฮวีอินยิ้มอย่างพอใจแล้วเลื่อนหน้าลงไปจูบซับไปทั่วข้างแก้มนิ่ม

“น้าจินน่ะ เป็นของฮวีนแล้วนะ” ฮวีอินพูดพลาดยิ้มหวานมองอีกคน นิ้วเรียวค่อยๆถอนออกจากช่องทางนุ่มลื่นที่เต็มไปด้วยน้ำหวาน

ฮวีอินไล่เลียน้ำหวานที่เคลือบติดอยู่ที่นิ้วต่อหน้าต่อตาอีกคน พลางช้อนตามอง การกระทำของฮวีอินมันทำให้ฮเยจินเขินอายได้ไม่น้อย แต่มันก็อันตรายต่อตัวฮวีอินเองอยู่เหมือนกัน

ทำไมน่ะหรอ มันเหมือนว่าฮวีอินกำลังยั่วเธอน่ะสิ

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่สีหน้าของฮวีอินตอนนี้ ทำให้ฮเยจินหมดความอดทน

ไวเท่าความคิด ฮเยจินพลิกร่างของคนด้านบนให้นอนราบกับเตียงแล้วนั่งคร่อมอยู่บนสะโพกสวย

“อ๊ะ...น้าจิน ทำอะไรคะ” ฮวีอินมองอย่างสงสัยแล้วก็ไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำในสายตาของอีกคนมันดูยั่วยวนขนาดไหน

“ให้น้าถอดอยู่คนเดียวไม่ยุติธรรมเลยนะเด็กน้อย” ฮเยจินพลางก้มลงซุกไปที่ลำคอขาวไม่ให้อีกคนได้ตั้งตัว พลางจูบย้ำซ้ำๆพร้อมดูดเม้มจนเป็นรอยแดงไปทั่วหัวไหล่ เพียงเวลาไม่นานร่างกายของฮวีอินก็เปลือยเปล่าไม่ต่างกัน แก้มขาวใสเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อจนฮเยจินอดแซวไม่ได้

“เขินอะไรกันคะ เมื่อกี้ไม่เห็นจะเขิน” ฮเยจินพูดแซวพร้อมๆกับมือที่บีบคลึงหน้าอกคนใต้ล่างอย่างช้าๆ

“อืออ...น้าจินแกล้งฮวีน”

“เปล่าสักหน่อยค่ะ”

ฮเยจินซุกหน้าลงงับที่ปลายยอดอกนุ่มพลางดูดงับอย่างทะนุถนอม มือซนเลื่อนไปสัมผัสส่วนกลางร่ายกายอีกคนอย่างเบามือ

“น้าจิน...อือออ แต่เล็บน้าจิน”

“ถ้าเล็บมันยาว วันหลังน้าจินจะถอดเล็บนะคะ แต่ว่าวันนี้..” “ใช้อย่างอื่นแทนก่อนก็ได้นี่คะ”

ฮเยจินพูดพลางเลื่อนตัวลงไปที่ส่วนกลางร่างกายของฮวีอินแทบจะทันที

ไม่ต้องบอกก็รู้ล่ะนะว่าใช้อะไรแทน

ฮวีอินยิ่งหน้าแดงมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า ความอ่อนโยนนุ่มนวลแปรเปลี่ยนไปเป็นความร้อนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดูเหมือนว่าค่ำคืนที่บรรยากาศภายนอกที่สายฝนยังคงตกอย่างไม่ลดละ อากาศที่เย็นลงและชื้นแฉะ ก็ไม่สามารถดับความเร่าร้อนของคนสองคนลงได้เลย

ความเจ็บปวดที่ถูกปลอบโยนด้วยความอบอุ่น

ความผูกพันที่แปรเปลี่ยนเป็นความรัก

ไม่ว่าจะเป็นจองฮวีอินที่อายุ 8 14 18 หรือมากกว่านั้น ทั้งหัวใจที่มีคงมอบให้ได้แต่อันฮเยจินเพียงคนเดียว

ต่างจากอันฮเยจินตอนอายุ20 ที่อาจจะรู้สึกเพียงแค่เอ็นดูและเป็นห่วงเป็นใย

แต่สำหรับอันฮเยจินที่อายุ30 จองฮวีอินกลับกลายมาเป็นคนที่เธออยากให้อยู่ข้างๆไปทั้งชีวิต




SHARE

Comments

JomPiya
3 years ago
อ๊ากกกกกกกกกก ไม่ไหวแล้วววว พาร์ทอีโรติกสวยงามมากกกกก หน้าร้อนไปหมด อยากมีฮเยจินเป็นของตัวเองว๊อยยยย อิจฉาน้องฮวีน 😂😂😂 แต่งมาอีกเรื่อย ๆ น๊า จะรออ่านค่ะ
Reply
AguaXDua
2 years ago
ไม่ไหวแล้วค่ะ แต่งดีเกิน ดีงามมากจริงๆ T-T
Reply