จนถึงวันนี้


วันหนึ่ง คุณถามผมว่าผมรักคุณมากแค่ไหน เราอยู่ที่หน้าประตูห้องพักของคุณ ผมกอดเอวคุณหลวม ๆ โยกซ้ายขวาเบา ๆ แขนของคุณโอบรอบคอผม ดวงหน้าเชิดขึ้นเพื่อรอคำตอบ

 



ผมจูบริมฝีปากที่ลอยเด่นตรงหน้า





"รักจากวันนี้" 




คุณทำหน้ามุ่ย ตีอกผม บอกว่าไม่เห็นจะเข้าใจสักนิด และผมก็ทำได้เพียงเท่านั้น  คุณไม่เคยถามผมอีก แต่มักออดอ้อนให้บอกรักกันอยู่เสมอ





*





บนเบาะผู้โดยสารข้างกันนี้ คุณที่ได้นั่งบ่อยที่สุด เราชอบนั่งรถเล่นออกนอกเมืองไปด้วยกัน เพื่อเหตุผลสองประการ คุณเบื่อเพื่อนร่วมงาน ส่วนผมต้องการหาสถานที่ทำงานใหม่ ๆ 





ผมเป็นช่างภาพ





ผมมักเสาะหาสิ่งใหม่รอบตัวหรือเปลี่ยนมุมมองสิ่งเก่าที่มีอยู่ให้แปลกตาขึ้น และคุณชอบเดินมาคลอเคลียใกล้ ๆ คอยถามว่าถ่ายรูปอะไร และมีรูปคุณบ้างหรือเปล่า





แต่ผมไม่เก็บภาพของคุณผ่านเลนส์กระจก





เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้เป็นเรื่องหนึ่งจากหลาย ๆ เรื่องที่ทำให้เรามีปากเสียงกัน  ผมไม่ชอบต่อความยืดยาว ซึ่งกลายเป็นว่าผมไม่ยอมเคลียร์กันให้รู้เรื่อง





*





ผมเปิดประตูห้อง





เก้าอี้ที่มีพนักวางแขนตั้งอยู่หน้าทีวีที่เดิม ผมชอบนั่งตรงนั้น ส่วนคุณชอบนั่งบนต้นขาข้างใดข้างหนึ่งของผมอีกที  คุณจะพาดขาสองข้างไปบนต้นขาข้างที่ว่าง เมื่อถึงตอนนั้นสารคดีดาราศาสตร์ในจอจะหมดความหมายไปทันที





คุณชอบจูบหว่างคิ้วผม ส่วนผมชอบงับต้นแขนคุณ 




 
ห้องน้ำดูโล่งไปถนัดตาเพราะเหลือแปรงสีฟัน ผ้าเช็ดตัว และผ้าเช็ดผมอย่างละชุด เราสองคนไม่ใช่ประเภทชวนกันไปอาบน้ำหรือต้องตื่นมาแปรงฟันพร้อมกัน





แค่เห็นว่าของอีกชิ้นถูกใช้ก็รู้สึกดีได้ทั้งวัน





ที่นี่ไม่มีห้องครัว แต่ผมจัดมุมกาน้ำร้อนและไมโครเวฟเอาไว้  คุณชอบลุกมาชงเครื่องดื่มสำเร็จรูป ไม่ก็งอแงขอให้ผมทำอะไรให้กิน  บางครั้งผมแอบใส่แตงกวาลงไปในก๋วยเตี๋ยวลุยสวน เท่านั้นแหละ งอนกันข้ามวันข้ามคืน





ถือเป็นรสชาติของชีวิตรัก
แม้ว่าในที่สุดรสนั้นจะต้องเฝื่อนลงก็ตามที





หน้าต่างห้องเป็นบริเวณที่คุณชอบไปยืนกอดอกเวลาไม่พอใจ   ผมกลายเป็นฝ่ายง้อและก้าวตามไม่ว่าจะถูกหรือผิด





เตียงนอนควีนไซส์รองรับน้ำหนักตัวผมได้เป็นอย่างดีเหมือนทุกวัน ยามที่เปลือกตาของผมปิดลง ภาพของคุณจะฉายชัดทุกอิริยาบทจนผมอดยิ้มออกมาคนเดียวไม่ได้





ความสดใสที่สว่างยิ่งกว่าแสงไฟ
สุ้มเสียงที่ไพเราะยิ่งกว่าเสียงดนตรี
น่าเศร้าที่มันหายไปหมดแล้ว





สิ่งของเครื่องใช้ทุกอย่างกลับไปเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ไร้เรื่องราว





*





ผมส่งข้อความไปหาคุณ หลังจากที่ไม่ได้ติดต่อกันมาถึงสองปี





"จนถึงวันนี้" 




ไม่ว่าคุณจะเข้าใจหรือไม่ แต่หัวใจของผมก็หมดหน้าที่ที่จะรักคุณแล้ว






 






🥀




Inspired by my sister, Ka Pham
(แปลงมาจากผลงานต้นฉบับของตัวเอง) 


SHARE

Comments