วาฬบนดาวพลูโตกับหมาตัวหนึ่ง

"แกเคยได้ยินเรื่องปลาวาฬไหม ปลาวาฬที่สื่อสารด้วยคลื่นเสียง 52 Hz มันเป็นคลื่นเสียงที่มีความถี่สูงมาก...สูงซะจนไม่มีใครรับรู้ได้..."

แชะ! แชะ!

เสียงถ่ายรูปเรียกสายตาของ 'เธอ' ที่มองเหม่อผ่านกำแพงกระจกของร้านกลับมาที่คนที่นั่งตรงข้ามอีกครั้ง 'เพื่อนของเธอ' ยิ้มแหย ขณะลดมือถือต้นเหตุของเสียงที่แทรกขึ้นมาเมื่อครู่ลงอย่างเจี๋ยมเจี่ยม 'เธอ' ไม่แน่ใจว่า 'เพื่อนของเธอ' ยอมทำด้วยสาเหตุเกรงใจ รู้สึกผิด หรือเพราะได้รูปอาหารที่ต้องการแล้วกันแน่

อาหารจานเล็กจานใหญ่ที่วางเต็มโต๊ะ ชวนให้ 'เธอ' สงสัยว่า 'เพื่อนของเธอ' หิวอะไรนักหนาถึงได้ร่ายเมนูอาหารมายาวยืดทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักที่ 'เธอ' เรียก 'เพื่อนของเธอ' มาในวันนี้ 'เธอ' จึงคร้านที่จะขัด ปล่อยให้ 'เพื่อนของเธอ' ทำอะไรตามใจ

"เออ ว่าต่อสิ ปลาวาฬอะไรนะ" 
"ปลาวาฬที่สื่อสารด้วยคลื่นเสียง 52 Hz"
"แล้ว?"
"มันเป็นคลื่นเสียงที่มีความถี่ที่สูงมาก"
"แล้ว?"
"สูงซะจน... ไม่มีใครรับรู้ถึงตัวตนมัน"
.
.
'เธอ' ไม่แน่ใจว่า 'เพื่อนของเธอ' เข้าใจในสิ่งที่ 'เธอ' พูดแค่ไหน ปฏิกิริยาที่ 'เธอ' เห็นมีเพียงคิ้วของอีกฝ่ายที่เลิกขึ้น พร้อมสายตาที่จ้องมาทางเธอ

"...แล้ว?"
"แกว่าฉันเหมือนปลาวาฬตัวนั้นไหม"
"คือตัวใหญ่เหมือนปลาวาฬ?"
"...สัตว์..."

'เธอ' ด่า 'เพื่อนของเธอ' เบาๆ ตามปกติ ไม่เคยมีสักครั้งที่ 'เพื่อนของเธอ' คนนี้จะไม่กวนประสาทเมื่อ 'เธอ' เอ่ยเปรียบเทียบความรู้สึกของตัวเองกับอะไรสักอย่าง  เหมือนครั้งที่ 'เธอ' พูดถึงดาวพลูโต ผลตอบรับก็ไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่...

..."เกิดเป็นดาวพลูโตนี่เศร้าเนอะ อยู่ดีๆ ก็ถูกลืม แล้วก็ถูกตัดออกจากระบบสุริยะ"
..."เหมือนฉันเลย"
..."ฉันทำอะไรผิดว่ะ ทำไมเขาถึง...ทำแบบนี้"
.
.
.
..."แกแน่ใจได้ไงว่าดาวพลูโตมันจะเศร้า มันอาจจะไม่ได้เอาตัวเองไปผูกกับระบบสุริยะบ้าบอที่คนตั้งก็ได้ แล้วมันก็อาจจะมีความสุขดี"

'เธอ' คิดถึงความหลังพลางเหลือบตามองโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอแสดงการแจ้งเตือนมากมาย แต่ไม่มี... ไม่มีสักอันที่เป็นการแจ้งเตือนจาก 'เขา'
บางที คลื่นเสียงของเธอคงมีความถี่ไม่ตรงกับใครเขาจริงๆ...
"กินข้าวไหม หิวจะตายแล้ว" 'เพื่อนของเธอ' พูดขึ้นหลังจากปล่อยให้บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปพักหนึ่ง 'เธอ' เงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกฝ่าย

"ไม่หิว"
"เอ้า ไม่หิวแล้วชวนมากินข้าวทำไม"
"อยากเจอเฉยๆ"
.
"ไม่หิวก็ต้องกิน ไม่งั้นใครจะช่วยฉันกิน"
"ไม่รู้ คนไหนสั่งก็รับผิดชอบไปดิ สั่งเหมือนตายอดตายอยากมา"
"สัตว์"

'เธอ' อดยิ้มรับคำด่านั้นไม่ได้ 'เพื่อนของเธอ' เริ่มจัดการอาหารตรงหน้าพร้อมเสียงบ่นที่ลอยมาเป็นระยะ 'เธอ' มองเพื่อนที่ตักนู้นกินนี้ด้วยท่าทางหิวโหยแล้วอดคิดไม่ได้ว่า...หรือเพื่อนของเธอจะตายอดตายอยากมาจริงๆ

ยังไม่ทันที่ 'เธอ' จะลองเอ่ยถาม 'เพื่อนของเธอ' เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติที่ตอบรับกับทุกเสียงเตือน แม้ในใจจะรู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นไปอย่างที่หวัง ...แต่เธอก็ยังหวัง

แล้วบางครั้ง ความหวังก็เป็นจริงอย่างไม่คาดคิด

"แก!"
"อะไร!?"
"เขา...เขาตอบมาแล้ว"
.
"...ก็ดีแล้ว"

'เธอ' มอง 'เพื่อนของเธอ' ที่ยิ้มหน้าระรื่นพิมพ์มือถือสื่อสารกับคนที่ไม่อยู่ตรงหน้าแล้วได้แต่ถอนหายใจ เป็นอีกครั้งที่ 'เธอ' ต้องถูก 'เพื่อนของเธอ' เรียกมาฟังจินตนาการเปรียบเทียบความรู้สึกกับสิ่งต่างๆ แล้วเดินทางมาสู่ตอนจบอยู่ 2 แบบ เศร้าหรือสุข ขึ้นอยู่กับพระอาทิตย์ของอีกฝ่าย เหลือเพียง 'เธอ' ที่ต้องจัดการชีวิตต่อไปหลังจากตอนจบนั้น

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยครั้งนี้ 'เธอ' ก็มีอาหารกิน
ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกมั้ง
.
.
ปล.เรื่องสั้นนี้ไม่ได้พาดพิงหรือมีแรงบันดาลใจจากเพื่อนคนใดที่ทำให้เราเป็นหมาทั้งสิ้น
ปล2. ไม่ได้พาดพิงจริงๆ นะ

SHARE
Writer
m--mm-m
Lazy person
ทุกอย่างที่อยากเล่า ทุกเรื่องที่ไม่อยากพูดตรงๆ

Comments

nicecii
2 years ago
"แกแน่ใจได้ไงว่าดาวพลูโตมันจะเศร้า มันอาจจะไม่ได้เอาตัวเองไปผูกกับระบบสุริยะบ้าบอที่คนตั้งก็ได้ แล้วมันก็อาจจะมีความสุขดี"
ชอบ :)
Reply
m--mm-m
2 years ago
:)