...เลือดและบาดแผล...
ไป มึงไปเลยนะ!!

ฉันรู้สึกได้ ถึงอาการเจ็บและตึงๆที่บริเวณหนึ่งของริมฝีปาก มันบวมแดง เจ็บแปลบ และในปากก็รู้สึกถึงรสชาติที่ฉันคุ้นเคยดี
เลืิอด

คนสองคนตรงหนาฉันกำลังชี้หน้า ด่าฉัน ตบตีฉัน และฝ่ามือหนาๆของคนที่เรียกว่า 'พ่อ' ที่สำหรับคนอื่นเป็นฝ่ามือที่คอยปกป้องทะนุถนอมดูแล แต่สำหรับฉันมันคือฝ่ามือที่คอย ตบ ตี และตอนนี้ เขาก็บีบคอฉันแล้ว

"บีบคอหนูให้ตายเถอะ หนูอยากตายแล้ว" ฉันจำได้ ว่าฉันพูดออกไป
ฉันไม่ได้ประชด ไม่ได้ท้าทาย แต่คาดหวังให้เขาทำจริงๆ

ชีวิต อนาคต ความทรงจำ ความฝัน เขาทำลายมันหมดแล้ว
เหลือแค่ร่างกายที่หายใจไปวันๆนี้ งั้นก็เอาเลย ทำลายสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่นี่เลย

ปล่อยฉันตายเถอะ
ฉันขอร้อง
ฉันเหนื่อย
ฉันพอแล้ว
อยากจะพอแล้ว


บาดแผลภายนอกมันอาจจะหายได้ แต่บาดแผลภายใน ทำยังไงถึงจะหายล่ะ
SHARE
Written in this book
รวมบันทึกคนโรคซึมเศร้า
รวมบันทึกของคนเป็นโรคซึมเศร้า ออกมาบอกเล่าความรู้สึกของคนที่เป็น ว่าเขารู้สึกอย่างไร -การอยู่ต่อมันอาจจะไม่น่าจดจำเท่าการจากไป-
Writer
Raal
Writer , Cartoonist
Eat well Play well

Comments