ความลับระหว่างฉันกับสายฝน
ฉันเพิ่งได้หมวกใบใหม่มาจากใครคนหนึ่ง
คนที่ซึ่งเป็นเหมือนยาหลังอาหารที่ต้องทานในทุกๆมื้อ
แต่ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว หายเป็นปลิดทิ้งเชียวล่ะ.

ฉันสวมมันออกไปเดินเล่นในตอนเย็นของวันศุกร์
ฟ้าดูครึ้ม ฉันจึงพกร่มออกมาอีกคัน 
ระหว่างนั้นสายฝนพรำก็โปรยลงมากระทบที่ตัวฉัน
มันไม่แรง แต่ก็ไม่เบาเท่าไหร่นัก

ถนนที่ดูโล่ง และมีเพียงตัวฉันที่ยังยืนอยู่
ไม่ได้เหงาเลยสักนิด.เพราะสายฝนพวกนั้นกำลังเต้นรำอยู่ข้างๆฉัน
มันร่าเริง ฉันรู้สึกได้
มันยิ้ม และยิ้มให้ฉัน
ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องปิดใจกั้นมันให้กับตัวเอง
ฉันถือร่ม ร่มที่ไม่ได้ถูกกางออกมา
ฉันถือมัน และถือมันอยู่อย่างนั้น.

อีกไม่กี่ร้อยเมตรข้างหน้า 
ฉันกำลังจะต้องทำผิดบางอย่าง
กำลังจะต้องโกหกใครบางคน

ฉันเปิดประตูรั้วบ้าน
แล้วกางร่มนั้นออกมา
ฉันปิดประตูรั้ว เดินไปที่โรงรถ
แล้วหุบร่มนั้นลงไป.

: แม่ ฝนตกนะ เก็บผ้าได้แล้ว 






SHARE
Writer
keh
Not responding
born from neptune | grow up on earth

Comments