เขารับรู้ทุกอย่าง เพียงแต่เลือกที่จะไม่ตอบสนองอะไรเลย
ใครจะไปคิด
ว่าตอนจบมันจะเร็วและbad endingได้ขนาดนี้
ในนิยาย พระนางพบกัน รักกัน ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆร่วมกัน เพื่อพบกับความสุขในตอนจบ
แต่ในชีวิตจริง คนสองคน รู้จักกัน คุยกัน มีกันและกันไปวันๆอย่างไร้จุดหมาย

เธอเป็นผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่อยากทำเรื่องราวให้เป็นเหมือนในนิยาย เธอพยายามทุกทางที่จะประคับประคองความสัมพันธ์ให้นานที่สุด

แต่เขาไม่ได้ต้องการแบบนั้น

สุดท้ายเรื่องก็จบลงตรงที่เธอกับเขาทะเลาะกัน

มันก็คล้ายๆกับอุปสรรคในนิยายนั่นแหละ แต่ต่างกันตรงที่ครั้งนี้เธอไม่สามารถพาเขาข้ามผ่านมันไปได้ หรือไม่บางทีก็คงเป็นเขาเองนั่นแหละที่เลือกจะไม่ข้ามผ่านมัน เพราะไม่อยากเดินต่อไปกับเธอ

เธอพยายามแล้วที่จะรักษามันเอาไว้
และเธอเหนื่อยมากจริงๆ
เหนื่อยโดยที่ไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้เลย

เธอยอมทำทุกทาง เพื่อให้เขากลับมา
ยอมอ้อนวอน ร้องขอ ยอมโง่
ยอมเสียคุณค่าความเป็นตัวเอง
เพื่อให้เขาอยู่...
เขา คนที่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลย

เพราะอะไรน่ะเหรอ?
ทั้งที่เขาไม่มีอะไรให้เธอรักเลยด้วยซ้ำ
และเธอเองก็ไม่เคยกล้ารักเขาเหมือนกัน

เธอแค่รู้สึกว่า เขาสำคัญ

เพราะเขาเดินเข้ามาในชีวิตที่แห้งแล้งของเธอ
ชีวิตที่เธอทำความฝันหายไป เธอไม่เหลืออะไร
เธอใช้ชีวิตไปวันๆ และกำลังจะตายลงอย่างช้าๆ

แต่เขาก็เข้ามา
เขาไม่ได้นำพาความฝันที่หายไปกลับมาให้เธอ
เขาเพียงแค่เข้ามาในชีวิตของเธอ
และทำให้เธอรู้ว่าเธอยังมีตัวตน ยังหายใจ
เขาทำให้วันเวลาของเธอเดินต่อ
เขาทำให้เธอใช้ชีวิตแต่ละวันต่อไปได้
เขาทำให้เธอรู้จักการรอคอยที่มีความสุข

เขาไม่ใช่ความฝันของเธอ
เขาไม่ใช่ความรักของเธอ
แต่เขาคือความหวัง
ที่ทำให้เธอรู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ต่อ

แต่สุดท้ายเธอก็รักษาเขาไว้ไม่ได้

ในวันที่เขาบอกว่าเขากำลังจะไป
นาฬิกาข้อมือของเธอตาย
มันช่างทำร้ายเธอได้ตรงเวลาราวกับกลั่นแกล้ง
เธอมองมันสลับกับข้อความที่เขาส่งมา
กระทั่งน้ำตามากมายจากไหนไม่รู้ไหลออกมากลบภาพเหล่านั้น

ตั้งแต่นั้น เวลาของเธอก็ไม่เคลื่อนไปไหนอีกเลย

ไลน์ไปง้อ เขาก็เปิดอ่าน
ไม่ตอบ แต่ก็ไม่ยอมบล็อก
โทรไป เขาก็ไม่รับสาย

เธอจึงตัดสินใจไปหาเขา
ในที่ที่เขาและเธอพบกันครั้งแรก
เธอบอกว่าตอนเย็นๆจะไปรอที่นั่น
ไม่ได้บอกว่าจะรอถึงเมื่อไหร่ บอกแค่ว่าจะรอ

เขายังคงอ่านไลน์ แต่ไม่ตอบ
ไม่แม้แต่จะบอกว่าจะยอมมาเจอกันไหม
ไม่แม้แต่จะถามว่าเธอจะรอเขาถึงเมื่อไหร่
ไม่สนสักนิดว่าเธอจะต้องรอนานแค่ไหน
และการรอคอยของเธอจะจบลงตรงไหน

เขาแค่อ่านมัน...

เขารับรู้ทุกอย่างแหละ
เพียงแต่เลือกที่จะไม่ตอบสนองอะไรเลย


ไม่ต่างกับความสัมพันธ์ที่ผ่านมา...

เพื่อนของเธอถามว่า 
เขาทำแบบนี้แล้วเธอจะยังไปรอเขาที่นั่นอยู่ไหม
เธอตอบว่า ไม่แล้วล่ะ

แต่เพื่อนของเธอไม่รู้ ว่าเธอโกหก

เย็นวันนั้นเธอไปรอเขาที่นั่น
รออยู่อย่างนั้น กระทั่งผู้คนบางตา
กระทั่งลานจอดรถเกือบว่างเปล่า

แต่เขาก็ไม่มา

ไม่ผิดเลยที่เขาจะทำแบบนั้น เธอไม่โทษเขา
เพราะเขาไม่ได้บอกซักคำนี่ ว่าจะมา

คืนนั้นเธอส่งภาพcoverของบทความนี้ไปให้เขา
มันคือภาพบนสะพานลอยมุมเดียวกับที่เธอเคยถ่ายแล้วส่งไปให้เขา หลังจากที่ได้พบกันครั้งแรก

ครั้งนั้น เขาเคยบอกเธอว่าภาพของเธอสวยดี
แต่ครั้งนี้ เขาแค่อ่าน โดยไม่ตอบอะไรกลับมา


//
จบเถอะ
เราบอกตัวเองแบบนั้น






SHARE
Written in this book
You who came from Tinder

Comments