แฮงค์
เป็นการลืมตาตื่นขึ้นมาได้ในตอนเช้าอย่างยากเย็นพร้อมกับอาการแฮงค์อย่างหนัก
เธอพาร่างของตัวเองเข้าไปล้างหน้าพร้อมทั้งมองตัวเองในกระจกและถามตัวเองว่า 
"นี่เราเป็นถึงขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ได้ไง?"

21:50 น. ของเมื่อวาน


"นี่เรามาทำอะไรที่นี่กันนะ" เธอเฝ้าถามตัวเองพร้อมทั้งได้ยินเสียงเพลงที่ดังไปทั่วทั้งร้าน




แค่เพียงในวันนั้น อาจดูเหมือนเรารักกัน แต่ฉันนั้นคิดไปเอง
"เชี้ย เพลงโคตรตรงกับใจเราตอนนี้เลย"
"อ่ะ เศร้าเลยกู" เธอยังคงพึมพำกับตัวเองเหมือนกับทั้งร้านมีแค่เธอนั่งอยู่คนเดียว





จริงๆใจเราจะหายดีอยู่แล้วแหละ ไม่ได้สนใจการเข้าไปส่องอะไรในหน้า Timeline ของเธอให้รู้สึกเศร้าจนเสียสติ แต่ก็ใช่มีวันสองวันมานี้ที่ดันเห็นเธอผ่านเข้ามาในสายตาบ่อยๆ

บ่อยจนสงสัยว่า จากที่เป็นคนไม่ชอบลงอะไรในโซเซี่ยล ทำไมช่วงนี้ลงบ่อยจังวะ
แล้วมือเจ้ากรรมของเราอีกนั่นแหละที่กดเข้าไปดู



ถ้าจะให้ทายก็คงทายไม่ยากล่ะมั้งว่าเข้าไปเจอกับอะไร

"เพ้อถึงคนอื่นแล้วงั้นหรอ" 
เออมันเศร้าเนอะ ทำไมการรักกันของเรามันถึงฉาบฉวยขนาดนี้นะ ตอนเธอบอกรักเราเรายังเชื่อว่ามันเป็นคำที่เธอพูดออกมาจากใจจริงๆ มันดูว่าเธอกับเราจะเดินไปด้วยกันนานกว่านี้
แต่วันนี้ไม่ใช่แล้ว ทุกอย่างดูเร็วไปหมดเลย 
ในขณะที่เราเศร้าเพราะเขาแต่เขากลับมีความสุขอยู่กับอีกคน




พอแอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกายแล้วจิตใต้สำนึกมันก็เรียกร้องหาเขาขึ้นมาซะงั้น
"อยู่มาได้ดีตั้งนานวันนี้นึกเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะ"



เสียงชนแก้วนับครั้งไปถ้วนดังขึ้นพอๆกับเสียงร้องเพลงตามนักร้องที่กำลังเล่นดนตรีอยู่บนเวที






06:40 น.
.
.
การลืมใครสักคนมันยากจังวะ
การลืมใครสักคนมันยากมากเลยสำหรับเราแต่พอเห็นเธอแล้วก็มีคำถามว่า 
การที่เธอลืมเรามันง่ายขนาดนั้นเลยหรอวะ
ขนาดบอกว่าจะเมาให้ลืม สิ่งที่ได้นอกจากจะไม่ลืมเธอแล้วยังต้องมานั่งทรมานกับอาการแฮงค์อีก









เมาให้ลืมเธอ มันไม่มีจริงหรอก
มีแต่ แฮงค์ กับ แฮงค์ 
แล้วแอลกอออล์ก็ทำให้ภาพของเธอในหัวเราชัดเจนมากกว่าเดิมด้วย



SHARE
Writer
Babedolphin
writer
ถ้าหากเวลาจะทำให้เรื่องราวของคุณจางจากใจเราบ้าง

Comments