หลังฤดูฝน




ทุกเรื่องราวของเขาและเธอเกิดขึ้นในฤดูฝน
มีเสียงฝนตกเป็นเพลงประกอบความรักครั้งนี้ของทั้งคู่
ความสดใสของหญิงสาวเหมือนดอกไม่้
สีสนสวยและกลิ่นที่หอมชวนให้หลายคนหลงใหล
และอยากสัมผัสดอกไม้ดอกนี้
มีหนึ่งเดียวทั้งนั้นที่ได้ไปเธอครอบครองนั้นคือเขา



เมื่อไหร่สัมผัส ได้ครอบครองเธอ
เขามีความสุขแต่ในขณะเดียวกันนั้น พายุเริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบๆ
ท้องฟ้ายังคงสดใสเหมือนทุกวันที่เป็น
ไม่มีใครรับรู้ถึงการมาเยือนของพายุฝน
ทั้งสองเต้นรำท่ามสายละอองฝน พวกเขากำลังมีความสุข
ในสายตาของเขา เธอยังคงเป็นดอกไม้ที่เขายังอยากดูแล
อยากเชยชมจนกว่าจะเจอดอกไม้ที่สวยกว่า และน่าสนใจ
ชายหนุ่มเริ่มเบื่อดอกไม้ดอกนี้อย่างช้าๆ สีสันของเธอไม่่ได้ทำให้เขาตื่นเต้นอีกแล้ว
มันเหมือนเดิม...และมันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น




เธอรับรู้ หญิงสาวมองเห็นทุกอย่าง...ที่เปลี่ยนไป
สายลมของฤดูหนาวกำลังพัดเข้ามา
ปีนี้จะหนาวกว่าเดิม...เพราะเขาเปลี่ยนไป
ชายหนุ่มสนใจเธอน้อยลง น้อยลง
เธอพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองตามใจเขา
ใส่โน่น เติมนี้ ผิดเพี้ยนไปจากแบบเดิมๆที่เธอเป็น
เธอมองตัวเองในกระจกก่อนที่จะกระชับเสื้อโค้ท
นัยน์ตาฉายความเศร้าออกมา...



มันสะสม เขาเบื่อหน่าย...หาเรื่องทะเลาะกัน
เธอกลับพยายามประคับประคองความสัมพันธ์
เขามองดูหญิงสาวที่กำลังเดินหลังหันเข้าห้องพัก
"เลิกกันเถอะ เราเข้ากันไม่ได้หรอก"
...
...
ความเงียบทำให้ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่ง
เธอไม่ได้เตรียมใจไว้สำหรับวันนี้
"ไม่เลิกได้ไหม ยังไม่พร้อมเลย"
เธอหันหลังให้เขา การเจรจาต่อรองขอซื้อเวลาจงเกิดขึ้น
เขาถอนหายใจออกมาอย่างเดิมๆ
"เราเบื่อที่เป็นแบบนี้"
"ขอโทษนะ แต่เราเลิกกันเถอะ"




การหายไปของใครบางคน
ทำเอาคนบางคนตายทั้งเป็นได้ 
หญิงสาวกำลังเรียนรู้จากความเจ็บปวดครั้งนี้
เธอย้ายที่พัก แต่คงยังทำงานที่เดิม
หลังๆมีหลายคำถามที่ถามถึงเขา แต่เธอกลับมีสีหน้าราบเรียบ 
ในช่วงแรกแค่ได้ยินคนถามถึงเขา น้ำตาก็ไหลออกมาซะดื้อๆ 
และโอบกอดจากคนสนิทและไว้ใจคือการปลอบที่ดีที่สุดสำหรับเธอ




เขาเก่งในการหายไปจากชีวิตคน รวมถึงเธอ
และรู้ตัวอีกทีเขาไม่มีช่องทางการติดต่อกับเธออีกแล้ว
เธอเริ่มเรียนรู้จากเขา...
มีคำถามที่ถามถึงเธอ เขากลับส่ายหน้าและตอบคำถามแบบขำๆ จนกระทั่งทุกอย่างค่อยๆจางไปในความทรงจำ
เช่นเดียวกับเธอ...เธอกำลังเริ่มต้น
เขากำลังมองหาดอกไม้ดอกใหม่เช่นกัน 



SHARE
Written in this book
Peach, Pls
เผื่อหนังสือเล่มที่ 00:27 น. จะหนาเกินไป
Writer
talkxritta
Night Owl.
บทสนทนาบนโต๊ะน้ำชาและหน้าหนังสือ

Comments

Imemine
12 months ago
เหมือนเป็นเรื่องราวของเราเองเลย ชอบมากๆ ตอนนี้กำลังรู้สึกแบบนี้อยู่เลยค่ะ ขอบคุณมากๆสำหรับเรื่องราวเรื่องนี้ค่ะ
Reply
talkxritta
12 months ago
ขอบคุณค่ะ ขอให้หลังหมดฝนเป็นฤดูหนาวที่สดใสของคุณนะคะ