'' คนโอ้นน ''

                                           ดูแลตัวเองด้วย                                                                              งัยก็เป็นห่วงอยู่ข้างๆนี่แหละ                                                                    สุขใจ แค่ได้คิดถึงก็พอแล้วแหละ                             ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้             เป็นประโยคบอกลาที่ออกจะแปลกๆไปสักหน่อย แทนที่เราจะเป็นคนพูดมันออกมา แต่กลับเป็นเธอซะงั้น  ฟังแล้วก็ทำให้ใจหายไม่น้อย เล่นเอาตัวชาไปทั้งร่างจริงๆ ความจริงก็พอจะเดาทางออกมาสักพักแล้วละว่ามันน่าจะเดินมาถึงจุดนี้ แต่แค่ยังไม่พร้อม ยังไม่อยากให้มันเกิด ยังไม่อยากยอมรับความจริงที่ต้องเจอเท่านั้นเอง...

ความจริงก็พังไม่เป็นท่าแบบนี้มาหลายครั้งแล้วละ แต่ก็ไม่รู้ทำไม ถึงยังคงติดกับความรู้สึกแบบนี้ทุกทีที่เจอ พาตัวเองออกมาจากหลุมเดิมไม่ได้สักที  คงเพราะความนิสัยเสียของตัวเองที่ชอบเอาตัวเองไปผูกติดกับคนอื่น  เพราะนิสัยส่วนตัวที่เป็นคนเปิดใจยอมรับอะไรใหม่ๆได้ยาก เลยทำให้ทุกครั้งที่พอจะเริ่มเปิดรับคนใหม่ เริ่มสนิท เริ่มคุ้นเคย กำแพงที่มีมันเลยพังลงได้ง่ายๆ กำแพงถูกแทนที่ด้วยความผูกพันที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว...

แต่ทุกครั้งที่กำแพงเริ่มพังลง ความผูกพันที่เริ่มก่อตัวขึ้น คนใหม่ๆเหล่านั้นที่เรายอมเปิดใจรับเข้ามากลับเข้ามาผลักกำแพงความผูกพันให้ล้มลงอย่างง่ายดาย โดยที่ไม่ได้สนใจความหวัง หรือความรู้ที่ก่อขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย และครั้งนี้ก็ไม่ต่างกันมันเกิดขึ้นและกำลังจะค่อยๆสลายไปอย่างเงียบๆอีกครั้ง

วันนี้ฉันเลยทำได้แค่ พยายามรักษากำแพงความรู้สึกนั้นให้ยังคงอยู่ไปเรื่อยๆไปก่อน จนกว่ากำแพงที่ปิดกั้นความเป็นตัวเองจะสร้างขึ้นมาบังความรู้สึกนี้อีกครั้ง  วันนี้ ตอนนี้ฉันก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิม ยังคงนึกถึง ยังคงคิดถึงแต่คงพูดออกไปไม่ได้เหมือนเช่นเคยแล้ว... 

ความจริงก็มีอีกหลายคำถามหลายคำตอบที่ยังอยากจะถาม หรืออยากจะตอบ แต่บางสิ่งบางอย่างมันชัดเจนเกินกว่าที่จะเอ่ยถามออกไป รู้ไหมทุกสิ่งที่เธอพูดมา มันคือสิ่งที่ฉันอยากจะพูด อยากจะบอก แต่เมื่อทุกอย่างมันเป็นไปแล้ว ฉันก็เคารพในการตัดสินใจของเธอนะ ถึงแม้ว่าลึกๆในใจมันไม่อยากให้เป็นไปแบบนั้น ยิ่งไม่ได้คุยยิ่งนึกถึง ยิ่งเป็นห่วง ยิ่งสงสาร จนบางทีฉันก็ลืมที่จะสงสารตัวเองไปบ้าง 

 ทุกสิ่งที่พูดมาให้ฟัง ทุกคำที่เธอเขียนมาให้อ่านนั่นแหละ คือสิ่งที่กำลังรู้สึกอยู่ นั่นคือสิ่งที่อยากจะบอกให้รับรู้ ตอนนี้อาจจะยังเลิกคุย เลิกทักไม่ได้ อาจจะทำตัวไม่ค่อยถูก แต่สักพักอะไรๆ มันก็คงจะดีขึ้นเองแหละเน๊าะ ฉันยังคงอยู่ตรงนี้นะ ยังอยู่ที่เดิม ฉันยังไม่ไปไหนหรอก 
 
แม้ในอนาคตข้างหน้า เธอจะไปเป็นที่รักของใครต่อใคร แต่ยังงัยคนโอ้นก็ยังคงเป็นคนโอ้น คนที่ชอบงอแงเวลาปวดหัว คนที่ไม่ยอมไปหาหมอ คนที่ดื้อมากๆของหมออยู่เสมอนะ  แม้ว่าในวันข้างหน้าจะไม่มีคนโอ้นคนนั้นอีกแล้วก็ตาม 

ยินดีที่ได้มีความรู้สึกดีดีให้กัน
ยินดีที่ได้รู้จักนะ
คนโอ้นน 
:) 
SHARE
Writer
rchiiraya
คนเล่าเรื่อง..
หลงไหลในความธรรมดา :)

Comments