...ความเงียบ...
หุบปาก!!!!

ตอนนี้ฉันอยู่ที่หอ
แต่ถึงแม้จะมีหอให้หลบภัยได้
แต่มันก็ไม่ได้ความว่าเขาจะรังควาญฉันไม่ได้

โทรมาบ้าง
ไลน์มาบ้าง
หรือแม้แต่ ไขกุญแจหอเข้ามาโดยไม่บอกล่วงหน้า

มันเป็นแค่ห้องที่ฉันใช้หลบภัยได้ชั่วคราว ไม่ใช่ที่ปลอดภัยขนาดนั้น

ฉันอยู่หอเพียงคนเดียว
ในห้องที่มี เตียง ตู้เย็น แอร์ หนังสือ คอม มือถือ อุปกรณ์วาดรูป
ถ้าไม่มีเรียน ฉันก็จะนอนทั้งวัน หรือไม่ก็รื้อนิยายมาอ่านสักเล่ม อ่านซํ้าไปซํ้ามาจนแทบจะจำเนื้อเรื่องได้จนขึ้นใจ
ไม่ก็ เปิดคอมขึ้นมาหาอะไรทำไปเรื่ิอยๆ
มือถือ ฉันก็แค่เอาไว้เล่นเกมส์
อุปกรณ์วาดรูปไว้ระบายความคิด

แต่มันเงียบ เงียบมาก มีเพียงเสียงของแอร์และเครื่องคอมเท่านั้น
มันเงียบจนฉันอึดอัด
ฉันเลยต้องเปิดคอมไว้ตลอดเวลาที่อยู่หอ เพื่อเปิดเพลงวนซํ้าไปซํ้ามา
ให้รู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง

บางครั้งฉันหลับตาลง นอนหลับไปพร้อมกับเสียงเพลงพวกนั้น
ภายในความฝัน หรือจะบอกว่าเป็นจิตใจของฉัน พวกเราก็ยังคงอยู่ เฝ้ามองเศษซากนั้น ร่่างนั้นครวญเพลงเพลงหนึ่งออกมาเบาๆ เป็นเพลงที่เธอเคยฟังก่อนที่จะเข้ามาหลบซ่อนภายในนี้

ไม่ว่าเธอ ต้องการสิ่งใด ฉันจะทำทุกทางเพื่อให้เธอยิ้มแย้มดีใจ แต่ตัวเธอไม่สนใจไม่มีเยื่อใย มันเจ็บในใจและตัวเธอเองก็ไม่เคยรับรู้เลย

เธอร้องเพลงนี้ออกมาทั้งนํ้าตา
ทุกครั้งที่เธอร้อง ฉันอีกคนที่เกิดจากความโกรธจะเริ่มอาละวาด พังทุกอย่างในจิตใจ
ฉันที่เกิดจากความพยายามที่จะสดใส ก็เข้าไปพยายามซ่อมแซมสิ่งที่พังทลาย
ฉันที่เกิดจากความหวาดกลัว ได้แต่ขดตัวซ่อนจากความโกรธของตัวเอง ไม่กล้าเผชิญหน้า ไม่กล้าที่จะรับรู้ว่าตัวเราช่างเลวทรามขนาดไหน และมันเป็นตามที่คนอื่นตีตราชี้หน้าด่าหรือเปล่า

"เอาเลย พังมันให้หมด!!! พังมันทิ้งให้หมด พังหมดแล้วก็ตายเลย ไม่ต้องอยู่อีกแล้ว ฮ่า~ๆๆๆๆ" เศษซากนั้นตะโกนก้องกรีดร้องออกมา

ความโกรธก็ขานรับอย่างยินดี พังมากขึ้น มากขึ้นและมากขึ้นอีก


ใกล้แล้ว....

แล้วมันก็เหลือเพียงความเงียบงันลงอีกครั้ง
SHARE
Written in this book
รวมบันทึกคนโรคซึมเศร้า
รวมบันทึกของคนเป็นโรคซึมเศร้า ออกมาบอกเล่าความรู้สึกของคนที่เป็น ว่าเขารู้สึกอย่างไร -การอยู่ต่อมันอาจจะไม่น่าจดจำเท่าการจากไป-
Writer
Raal
Writer , Cartoonist
Eat well Play well

Comments