อันพร่ามัว


ขณะเราทำภารกิจอยู่บนเตียงฉันอ้าขาเป็นกิจพอสังเขปส่วนเขานั้นสวมบทเป็นเสืออย่างฉับพลันพลางชำแหละฉันผู้กลายเป็นเหยื่อของเขาอย่างไร้ทางหลบหลีกให้แหลกออกเป็นชิ้นๆ
เขา—เสือที่ดุและหยาบโลนแต่ก็กระทำฉันอย่างนุ่มนวล
พอเสร็จกิจเขาก็สลบคว่ำแน่นิ่งอยู่บนเตียง ราวกับเสือที่ออกรอบวิ่งมาอย่างหมดพละกำลัง ฉันมองตาที่หลับอยู่ของเขา จ้องลึกเขาไปในเปลือกตาพยายามจะควานหาบางอย่างใต้เปลือกตาทั้งคู่นั่น เขาเลิกตาขึ้นเสือตัวนั้นได้หายไปเหลือเพียงแต่ลูกแมวตัวกระจ้อยร่อยที่กำลังจะหย่านม


  ในรุ่งเช้าถัดมาฉันลืมตาตื่นพร้อมกับเตียงนอนที่ว่างเปล่า เตียงที่ผ่านศึกมาอย่างหนักน่วงจนเหลือแต่ซากของผ้าปูเตียงที่แสนยับเยินให้เห็นเป็นของต่างหน้า  
  เขาไปแล้ว ไปแล้วจริงๆ เหลือแต่เสื้อผ้าของฉันที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง กางเกงยีนขาดๆ นั่นที่ซื้อมาจากจตุจักร เสื้อยืดสีขาวบางๆ ที่จิ๊กมาจากตู้เสื้อผ้าของพี่สาว กางเกงในสีครีมที่ซื้อมาจากตลาดนัดกลางคืนท่าดินแดง รองเท้าส้นสูงสีแดงของ Gucci ที่เก็บเงินร่วม 2 เดือนเต็ม และยกทรงลายลูกไม้สีเข้มที่เขาเป็นคนสลัดออกจากเนินอกให้ฉันเมื่อคืน 

  
 ทุกอย่างเมื่อคืนนั้นพร่ามัวไปหมด คงเพราะฤทธิ์สุราและกลิ่นอันแรงกล้าของถุงยางอนามัยกลิ่นสตรอว์เบอร์รี  แต่ฉันชักเริ่มไม่แน่ใจ ว่าเป็นเพราะความเมามายของฉันเอง หรือเป็นเพราะเขาที่อยากให้มันไม่ชัดเจนกันแน่ หรืออาจจะไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั่น แต่อาจเป็นเพราะ เรา เพราะเราทั้งนั้นที่ร่วมกันทำให้มันไม่ชัดเจน

  ฉันมองไปที่โต๊ะข้างเตียง เห็นโน้ตสักอย่างวางนิ่งอยู่บนนั้น ฉันหยิบขึ้นมาเพื่อให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น ปรากฎเป็นประโยคความว่า “ขอโทษนะ พอดีมีงานเช้า”


 เจ้าแมวน้อยนั่นกระโจนออกจากกรงไปเสียแล้ว



  ฉันเบือนหน้าออกไปทางหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านม่านทะลุเข้ามายังในห้อง แสงแปล่งระแหงดุจดั่งดวงอาทิตย์ที่จวนจะระเบิดออก
อยากจะสลายไปชะมัดฉันคิด







เชิดคลิน

SHARE
Written in this book
เรื่องสั้น
Writer
cherdklyn
lerner
ผูกพันกับความหมองเศร้าและความเหงาหงอย ชอบสีเบจ

Comments