ฝันร้าย
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อตอนตีสี่เกือบตีห้าเพราะฝันร้าย ในฝันฉันเห็นคุณอีกแล้ว คุณที่ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าใคร ทั้งๆที่ใบหน้านั้นในฝันไม่ชัดเจน แต่ฉันกลับรู้สึกได้ว่าเป็นคุณ คุณในฝันก็ยังเหมือนๆเดิม--เป็นคุณที่ไม่เคยสนใจกันเหมือนเดิม ใบหน้ามองตรงไปข้างหน้า คำพูดมากมายลอยออกมาจากเรียวปากที่คุ้นเคย แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไม่ได้อ่อนหวานเหมือนครั้งเก่า คุณที่ใจร้าย คุณที่เฉยเมยนี่แม่งโคตรเป็นฝันร้ายของฉันเลย ฉันเกลียดที่ต้องฝันเกี่ยวกับคุณ ไม่ว่าจะฝันอะไร ก็ทำให้ฉันปวดใจเสมอเมื่อยามตื่น คราบความทรงจำที่คุณทิ้งไว้ให้มันคือสิ่งย้ำเตือนว่าคุณไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ในฝันอันสับสนวุ่นวายนั้น ฉันฝันเห็นหนอน--สัตว์ร้ายที่ฉันหวาดกลัว หนอนตัวเบ้อเริ่มเกาะติดที่ขาฉันมาอย่างยาวนานโดยที่ฉันไม่รู้ตัว พอรู้ตัวและดึงออก มันก็ทิ้งรอยแผลเหวอะหวะเอาไว้ให้ เจ็บ...ฉันยังคงเจ็บแม้จะดึงออกไปแล้ว แต่ฉันรู้ว่ามันจะหายดีในไม่ช้า

ฉันมานั่งคิดทบทวนว่าทำไมถึงฝันอะไรแบบนี้ คำตอบอาจเป็นเพราะเพื่อนคนนั้นที่ฉันคุยด้วยเมื่อคืน เพื่อนสมัยมหาลัยที่เคยสนิทกัน แล้ววันหนึ่งเมื่อเราแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเองนอกรั้วมหาลัย กาลเวลาและผู้คนใหม่ๆก็แยกเราให้ห่างออกจากกันเรื่อยๆ ฉันไม่รู้ว่าตัวฉันเองเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเธอเปลี่ยนไป กลายเป็นคนแบบที่ฉันไม่เคยชอบเลย--คนเมืองกรุงที่ให้ความสำคัญกับรถหรูและทริปไปญี่ปุ่น คนที่ข่มคนอื่นเพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ฉันไม่รู้เลยว่าเธอเปลี่ยนไป หรือจริงๆแล้วฉันแค่รู้จักเธอดีขึ้นกันแน่


เธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาเน่าเฟะก่อนที่ความสัมพันธ์ของเราจะร่วงหล่นโรยรา

เธอทำให้ฉันรู้สึกด้อยค่า--แม้ต่างวิธีการ แต่กลับให้ผลลัพธ์เดียวกัน 

หลังจากคุยกับเธอจบตอนนั้น คล้ายว่าไปแตะโดนรอยแผลที่ไหนสักที่ในหัวใจ อาณาเขตบอบบางทีฉันพยายามเก็บไว้ในชั้นลึกสุด ความรู้สึกมากมายมันไหลซึมออกมา ความเปลี่ยนแปลง...ให้ตายเถอะฉันเกลียดความเปลี่ยนแปลงแบบนี้ ความเปลี่ยนแปลงที่ทำให้เรากลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันและกัน ทั้งคุณ ทั้งเพื่อนคนนั้น หรือแม้แต่แม่ของฉันก็ตามที--อย่างว่าแหละ คนเราเปลี่ยนไปตลอดเวลา นาทีนี้กับห้านาทีก่อนยังไม่เหมือนกันเลย แล้วฉันก็ร้องไห้ ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ จริงๆก็อยากกลับไปเป็นเด็ก เด็กที่ร้องไห้ออกมาโดยไม่ต้องสนใจใคร จริงๆก็อยากทำตัวเป็นเด็กกับใครสักคน อยากกอดแล้วซุกหน้าเข้ากับตัวเค้าในเวลาที่ตื่นจากฝันร้าย อยากทิ้งตัวงี่เง่างอแงแบบไม่มีเหตุผล 

คืนนั้นฉันหลับไปโดยมีเสียงความคิดตัวเองขับกล่อม 'มันจะผ่านไป มันก็แค่อารมณ์นึง' 

แล้วก็ต้องสะดุ้งตื่นมาตอนหัวรุ่งเพราะฝันนั่น ละอองความรู้สึกสีหม่นนั่นประพรมติดแน่นไปจนถึงเวลาทำงาน

ฉันกลายเป็นพระจันทร์ข้างแรมอีกแล้ว แล้วก็ได้แต่ซ่อนตัวใต้เงาเมฆเพราะไม่อยากให้ใครเห็นข้างที่มืดมิดน่าเกลียดแบบนั้น 

แต่ถึงจะซ่อนไปลึกถึงเพียงนั้นก็ยังหวังให้ใครสักคนหาเจออยู่ดี

แต่เอาเถอะ ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรแล้วล่ะ ฉันรู้ดีน่า ว่าควรจะเปลี่ยนความกลัวให้เป็นแรงผลักดัน รู้ดีว่าไม่ควรเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร นอกจากไม่ช่วยอะไรแบ้วยังทำให้เราจิตตกอีก 

ก็แค่...ขอเวลาให้ฉันร้องไห้สักหน่อย พอร้องไห้จนพอแล้ว ฉันจะกลับมาเดินต่อไปเองนั่นแหละ

หวังว่าคืนนี้จะไม่ฝันร้ายอีก

ไม่อยากเห็นทั้งคุณ และก็หนอนด้วย
SHARE
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38

Comments

NTzSealLover
9 months ago
สู้ๆน๊าา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยังเป็นกำลังใจให้เสมอเน๊อ
(นัทตี้เอง หายไปนานไม่รู้จะจำกันได้มั๊ย แต่ตอนนี้กลับมาละน๊าา)
Reply
Sunflower38
9 months ago
ยังจำได้ๆ 55