สิ่งที่มี ก็เหมือนไม่มี



เราปฎิเสธไม่ได้ว่าการมีใครสักคนเคียงข้าง“ เป็นเรื่องที่ดี ”

แต่อะไรคือดีหรือไม่ดีหละ


มีชายหญิงคู่หนึ่ง อยู่อาศัยด้วยกันมาราวๆ 7 ปี
แต่ยังไม่เคยคิดเรื่องการแต่งงานเลยสักครั้ง

ทั้งคู่รักกันมาก รักกันจนไม่คิดว่าจะมีใคร
ทำให้พวกเขาต้องแยกกันได้

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ
หน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ มีมากขึ้นเรื่อยๆ
สิ่งที่ต้องรับผิดชอบก็มาพร้อมกับความเหนื่อยล้า
เขาทั้งคู่เริ่มสร้างพื้นที่ส่วนตัวของตนเอง

“คุณ..”
“ว่าไงคะคุณ”

“....”
“พรุ่งนี้ผมขอ.. ไปหาเพื่อนนะ วันเกิดมัน”
“อื้อ เอาสิ”


“เอ้อ คุณคะ”
“ครับ”

“เสาร์อาทิตย์นี้ ฉันไปพักบ้านเพื่อนนะคะ”
“...”
“งั้นนัดของเราเอาไว้ก่อน.. ก็ได้ครับ”

ทุกอย่าง ถูกปล่อยผ่านไป ..

ความรู้สึกที่ต้องการกัน 
เหมือนมีกันเอาไว้เฉยๆ

เหมือนมีกันไว้เพื่อให้คำนึงว่า
ผู้หญิงคนนี้ หรือผู้ชายคนนี้
เป็นแฟนของเรา

...
แฟนหรอ  แล้วยังไงต่อหละ?

พื้นที่ส่วนตัว เป็นพื้นที่ที่ทุกคนสร้างขึ้นมาได้
แต่เราจะรู้ได้ยังไง
ว่าอีกคนที่เขาอยู่ข้างเรา

“เขาก็อยากจะเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเรา มาอยู่ด้วยกันกับเราเหมือนกัน”



ความเฉยเมย เป็นหนทางไปสู่ความเคยชิน
แล้วมันก้จะเริ่มเข้าสู่วังวนของคำว่า

“อิ่มตัว”

    ความอิ่มตัวที่เหมือนเป็นข้ออ้างให้กับความสัมพันธ์ 

และความอิ่มตัวไม่ได้เกิดขึ้นมาเอง แต่มันเกิดขึ้นมาจากความสัมพันธ์ในการเลือกใช้ชีวิตของทั้งคู่



แล้วสุดท้าย

มันก็จบด้วยการเลิกลา
จบกันไปแบบไม่มีมือที่สาม

แบบที่โทษใครไม่ได้เลย



SHARE
Writer
m16sk
etc.

Comments