Me Myself and I
เคยเป็นคนที่ใส่ใจความรู้สึกคนอื่นมาก ๆ แต่สุดท้ายก็มักจะโดนความหวังดีของตัวเองที่มอบให้กับคนอื่นวกกลับมาทำลาย

เคยถามตัวเองนะ เป็นแบบนี้ อีหรอบเดิมแบบนี้อยู่เรื่อย แต่ทำไมยังทำเหมือนเดิม

หาคำตอบให้ตัวเองไม่เคยได้เลยนะ จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่ทำไม่ไหว แล้วมันจะพอของมันเอง 

ตลกดีใช่ไหมล่ะ 

พออัตราความพังของความรู้สึกพวยพุ่งขึ้นจนถึงจุดสุดสูงมันเหมือนกับคัตเอาท์ไฟที่ถูกสับลงพรึบ 

รวดเร็ว

กะทันหัน

ชัทดาวน์ทุกความรู้สึก

การพังทลายลงของความรู้สึกในทุกครั้งที่ผ่านมาสอนให้รักตัวเองมากขึ้น เปลี่ยนเวลาเอาเวลาใส่ใจ คำนึงถึงความรู้สึกของผู้อื่นมาดูแลตัวเอง

ทำไมน่ะเหรอ? 

อยากพอแล้วล่ะ 

ให้ใจใครไปไม่เคยจะได้กลับ น่าขันดีใช่ไหมล่ะ ขนาดตัวเองยังขำเลย กลับมารักตัวเองสักหน่อยคงจะดีเสียกว่า

"เฮ้ !"

เรียกตัวเอง เรียกสติให้เข้าร่าง 

"สวัสดีตัวฉัน ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะ" 

รู้จักทักทายตัวเอง ยิ้มให้ตัวเองบ่อย ๆ 

"หลังจากนี้ต้องรักกันมาก ๆ นะ เข้าใจไหม"

ใช่แล้ว เพราะเรามีแค่กันและกัน 

แค่ตัวฉัน ฉัน แล้วก็ฉัน 
SHARE
Writer
Tawanwad
Writer
When life gives you lemons , make lemonade .

Comments