You’re the sun and I’m your flower
“ น้ำเปล่าค่ะ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง อย่างประหลาดใจ แต่ก็รับแก้วกระดาษสีขาวใบนั้นมา พร้อมขอบคุณ 
เธอแปลกใจที่ว่าพนักงานร้านกาแฟสาขานี้ไม่ได้เพียงแต่จำชื่อลูกค้าประจำได้เหมือนสาขาอื่นๆ แต่กลับจำได้ด้วยว่าเธอชอบขอน้ำเปล่าด้วยทุกครั้งที่สั่งกาแฟ

ทั้งที่ไม่ได้มาบ่อยมากนัก แค่อาทิตย์ละครั้งหรือสองอาทิตย์ครั้งเท่านั้นเอง

แต่ที่เธอชอบมาสาขานี้ เพราะนอกจากจะใกล้มหาลัยแล้ว คนยังไม่ค่อยเยอะอีกด้วย นั่งอ่านหนังสือได้สบายเลย

“เรื่องดื่มค่ะ อันนี้เป็นตัวใหม่ของทางร้านเราเลย”

เธอได้ยินพนักงานคนเดิมพูดกับโต๊ะข้างๆ พร้อมหยิบแก้วเครื่องดื่มปั่นเล็กๆจากถาดยื่นส่งให้ 
สักพักก็เดินมาทางเธอ


“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวพร้อมรับเครื่องดื่มมาบ้าง รวมทั้งขนมที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆมาให้ชิมด้วย

“เอาอีกชิ้นก็ได้นะคะ” พนักงานใจดีคนเดิมว่า 
เธอจึงหยิบมาอีกอันพร้อมขอบคุณอย่างสุภาพ 

แล้วพนักงานสาวก็เดินอ้อมมุมร้านไป

“พี่เจน ทำไมวันนี้ใจดีจัง” เด็กหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนถาม ทันทีที่พนักงานชื่อเจนเดินเข้ามาวางถาดที่เคาน์เตอร์

“แกเห็นลูกค้าคนที่สั่งลาเต้เย็นเมื่อกี้ไหม”

“ไหน คนที่น่ารักๆนั่นน่ะเหรอ”

“ใช่ แฟนเก่าไอ้เคมัน”

“จิงดิ แล้วไงต่อพี่”

“ก็วันก่อน พี่ไปดื่มกับเคมา มันบอกว่า…

เจนนึกไปถึงคืนนั้น ตอนประมาณตีสองกว่า ร้านใกล้ปิดแล้ว ดึกขนาดที่ทุกคนในที่นั้นกำลังเมาได้ที่
เพื่อนหลายคนเริ่มฟุบไปตามๆกันทีละศพสองศพ เหลือก็แต่เจนที่ไม่ได้ดื่มเยอะเพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน กับขาประจำคอแข็งเพื่อนเธอ ที่วันนี้มันดูเหม่อๆดูแปลกไป

“ไอ้เจนน”
เด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตขาววางแก้วลง ใบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เสียงเค้าเริ่มแปลกไป ดูมึนๆเหมือนคนง่วงนอน

“แกทำงานพิเศษร้านน้านนน … เจอเธอบ้างมั้ยวะ”

“เธอไหน” เจนถามเค คิดในใจ มึงเมาป่าววะ

“คนที่ดูเรียบร้อยๆ 
…ตาโตๆ 
ถือกระเป๋าลองชอมสีน้ำตาล  ที่ชอบมาวันศุกร์”

“อ่ออ นึกออกละ ดีที่กูเก่งนะ”

“เธอชอบกินน้ำ…”

“ฮะ น้ำอะไรวะ” เจนงง นึกในใจว่าหรือคนที่ปกติไม่เคยเมาจะหายคอแข็งก็วันนี้ 
แต่เธอไม่เคยเห็นมันเมาสักที เลยไม่แน่ใจว่า ถ้าเมาแล้วมันจะเป็นยังไงเสียด้วย

“เธอชอบกินน้ำเปล่า… เวลาสั่งกาแฟ เธอชอบบอกว่าฟันจะได้ไม่เหลือง”

“อ่าา

“เธอชอบกินแต่น้ำ …ไม่ค่อยกินข้าว แก… แกต้องบอกให้เธอสั่งขนมบ้าง”

“เดี๋ยววว กูเป็นพนักงานจะไปสั่งเค้าได้ไง” เจนขำ แต่เหมือนคนตรงหน้าจะไม่สนใจ และยังคงพูดต่อด้วยแววตาเหม่อลอย

“เธอชอบลืมของ… เธอเคยลืมเสื้อหนาวไว้   ถ้ามีเสื้อหนาวสีแดง… แกเก็บไว้ให้ด้วย”

“แล้วทำไมแกไม่กลับไปดูแลเธอเองวะ” เจนว่า รำคาญเพื่อนที่เริ่มน้ำเน่าเต็มที

“กูไม่รู้ ที่ผ่านมามันเหมือนจะดี แต่กูก็ไม่รู้ กูไม่อยากทำให้เธอเสียใจอีก”

“กูว่า ไลฟสไตล์เราไม่เหมาะกัน”

“กูเข้าใจ” เจนว่า “แต่วันนี้พอแค่นี้เพื่อน เดี๋ยวกูไม่อยากแบกคนกลับเยอะ”

เจนริบแก้วใบนั้นมาจากมือเค
แม้ทั้งสองจะเงียบแล้ว แต่เสียงดนตรีในร้านยังคงบรรเลงต่อไป
แผ่นหลังของชายหนุ่มที่เหม่อมองไปยังขอบฟ้าจากรูฟท็อปบาร์ดูหงอยเหงา บุหรี่ถูกหยิบขึ้นมาจุด
ควันสีเทาลอยกรุ่นขึ้นไปหาท้องฟ้า ท้องฟ้าที่ไม่มีดวงดาวแม้แต่ดวงเดียว มีแต่แสงไฟจากตึกที่อาบไล้ยามราตรีนั้นไม่ให้ชีวิตของมนุษย์กลางคืนอย่างพวกเขา ดูมืดหม่นจนเกินไป 

อาจจะจริงอย่างที่ว่า เธอคนนั้นของไอ้เคดูบอบบางราวกับดอกไม้ และดอกไม้ไม่อาจเบ่งบานใต้แสงดาว ควรอยู่ใต้เงาพระอาทิตย์มากกว่า
แต่ทุกครั้งที่เจนเห็นสีหน้าของเธอคนนั้น ทุกวันศุกร์ที่เธอมา ก็อดคิดไม่ได้ว่า เธอเหมือนมองหาใครอยู่ตลอดเวลา 
บางทีดอกไม้บางดอกอาจจะไม่ได้ต้องการดวงตะวัน เพื่อส่องสว่างให้กับเธอ ดอกไม้บางดอกอาจจะเป็นดอกราตรี ที่ต้องการเพียงแค่พระจันทร์สักดวง ที่ส่องแสงให้เธออย่างอ่อนโยนในทุกค่ำคืน มากกว่าดวงตะวันที่แผดเผาร้อนแรงก็เป็นได้




SHARE

Comments

deux
2 months ago
น่าจะต่อได้อีกนิดนะเนี่ย ยังไม่สุดเลย กำลังซึ้งอ่ะ
Reply