จบลงในฝัน



ทุกอย่างจบลงไปนานแล้ว
ราวๆสัก 2-3 ปีได้
ความทรงจำยังไม่ถึงขนาดเป็นสีจางๆ ไม่ได้ซีดอะไรมาก
สีของความทรงจำยังคงเป็นสีที่เข้มอยู่พอประมาณ


ไม่รู้อะไรว่าเกิดอะไรขึ้นในหัว
รู้ตัวอีกทีก็ดันฝันถึง
ทั้งๆที่ปกติจะเป็นคนที่จำความฝันไม่ได้
คงเพราะฝันติดกันถึง 2 ครั้ง ในรอบ 2 สัปดาห์
.
.
.
ครั้งแรกที่ฝันถึง ในฝันเราไม่ได้พูดกัน...เรามองหน้ากัน
ผู้คนต่างอยู่ล้อมรอบเรา สุดท้ายฉันก็ตื่นจากความฝัน

ครั้งที่สองที่ฝันถึง กลายเป็นว่าฉันระบายความรู้สึกออกมาทุกอย่าง
ถามว่าสบายดี ชีวิตเป็นยังไงบ้าง
บอกว่าไปคอนเสิร์ต The Script มาด้วยนะ ที่เคยบอกว่าจะไปด้วยกันไง
แต่ฉันก็ไปคนเดียว จำได้ความรู้สึกตอนที่คิดถึง...อยากให้มาดูด้วยกัน
ในฝันร้องไห้เหมือนเด็ก แต่เขากลับทำหัวเราะและยิ้มออกมา
แถมยังตัดพ้อเรื่องที่ผ่านมา เขาทำแค่จับมือฉันไว้ ลูบหัวเบาๆ
สุดท้ายฉัันก็ตื่นจากความฝัน



พอลืมตาตื่นจากฝัน ก็เข้าสู่โลกความจริง



ความจริงที่ว่าเราขาดการติดต่อจากกัน
ความจริงที่ว่าครั้งล่าสุดที่เจอกัน เราต่างเดินสวนกัน
มองหน้ากันแต่ไม่ทักทายกัน เราต่างทำเป็นไม่รู้จักกัน


สุดท้ายฉันก็ได้พยายามหาเหตุผลมารองรับความฝันของตัวเอง
มันคือจิตใต้สำนึกลึกๆแค่อยากระบายทุกอย่างออกมาให้เขาฟัง
จะว่าไป เขาเป็นผู้ชายไม่กี่คนที่ฉันเคยอยู่ในสถานะคนคุย
มีผู้ชายไม่กี่คนที่ฉันเคยคบหาเช่นเดียวกับผู้หญิง
เราห่างหายกันไป...ในวันที่เจอกันที่ไม่ทักทาย
เขามีคนใหม่ไปแล้ว
ส่วนฉันในตอนนั้น...ยังไม่มีใคร



ใช้ชีวิตอยู่บนความเป็นจริง



ในตอนนี้ฉันคิดว่าตัวเองก็คงใชีชีวิตที่ดี เติบโตจากความเจ็บปวด
ถ้ายังไม่พร้อมจะมีใคร ก็ไม่พยายามหาอะไรทั้งนั้น
ลองอยู่คนเดียวให้มันชิน
เพราะในช่วงที่ผ่านมาก็เหนื่อยและเจ็บความรักมากเยอะ
จะว่าเข็ดมั๊ย ก็คงประมาณนั้น
ไม่มีใครอยากร้องไห้เป็นเด็กขี้มูกโป่งหรอก
และช่วงเวลานี้คงเป็นเวลาที่เราควรกอดปลอบตัวเองบ้าง




SHARE
Written in this book
Peach, Pls
เผื่อหนังสือเล่มที่ 00:27 น. จะหนาเกินไป
Writer
talkxritta
Night Owl.
บทสนทนาบนโต๊ะน้ำชาและหน้าหนังสือ

Comments