ความทรงจำสีจาง
อยู่ ๆ ความรู้สึกมันก็เลือนลาง

จนไม่แน่ใจว่า ณ ตอนนั้น เรารู้สึกมีความสุขจริง ๆ หรอ  แล้วตอนนั้นมีดีขนาดไหนกันนะ

ทำไมพอลองนึกย้อนกลับไป ถึงไม่รู้สึกถึงความสุข ณ ตอนนั้นเลย

ยิ่งพอได้อยู่กับตัวเองมากเข้า 

ได้ลองทบทวนอะไรหลายอย่าง

กลับค้นพบว่าความทรงจำของเรา มันช่างจืดจางเสียจริง

แม้กระทั่งความรู้สึกที่เคยชอบ เคยรัก เคยหลงบางสิ่ง บางอย่าง ก็ยังเกิดคำครหากับตัวเอง ว่าเราเคยมีความสุขกับสิ่งนั้นจริงรึเปล่า

ก็รู้ว่ามันดูเปล่าประโยชน์ และไร้สาระกับการจมอยู่กับอะไรแบบนี้

แต่ก็ยังปล่อยให้ตัวเองจมอยู่แบบนี้ 

ปล่อยให้ตัวเองคิด

ปล่อยให้ตัวเองติด

รู้ทั้งรู้ ว่ามันจะทำให้ตัวเองแย่ลงไปอีก

แต่ก็ยังวนเวียนอยู่กับความคิดของตัวเอง

ปล่อยให้มันกัดกินตัวเองอยู่แบบนี้

ไม่รู้จะระบายมันออกมายังไงให้รู้สึกดีขึ้น มันทั้งจุกทั้งอึดอัด 

ทำไมเราต้องทนอยู่ด้วยเหตุผลพวกนั้นด้วย เราไม่ได้อยากอยู่แล้วจริงๆ 

เอาจริงๆ เราจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยมีความสุขมากที่สุดตอนไหน เพราะเป็นความทรงจำที่จางจนมองหาไม่เจอ...


SHARE
Written in this book
Mind
ก็แค่บทหนึ่งของความรู้สึก เพียงเศษเสี้ยวที่ทิ่มแทงกัน
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments