กำลังใจของหัวใจสองดวง
'ฝันดีวิ่งเล่นบนท้องทุ่งหญ้า แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบร่างทอดเป็นเงาพลิ้วไปมา ฝันดีเหนื่อยแล้วจึงหยุดวิ่งล้มเอนกายลงนอนบนพื้นหญ้าที่คล้ายกำมะหยี่เขียวขจี เธอหลับตาพลิ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...'


ภาพที่ปรากฎในลานสายตาไม่ใช่ท้องฟ้าโปร่งที่งดงาม หากแต่เป็นเพดานสีขาวของห้องไอซียู เสียงเครื่องไม้เครื่องมือรอบตัวส่งเสียงตื้ดๆตลอดเวลา


เด็กสาวอยู่ที่ห้องนี้มานานเท่าไหร่ไม่อาจจำได้ ทุกคืนฝันแต่เรื่องคล้ายๆเดิมคือการได้ออกไปวิ่งเล่นบนทุ่งหญ้า อาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเธอโหยหาการได้ออกจากโรงพยาบาลเสียเต็มที ขาที่หักสองข้างส่งกระแสความเจ็บปวดต่อต้านฤทธิ์ยาแก้ปวดจนฝันดีแทบอยากร้องไห้ ท่อออกซิเจนที่ค้างที่คอทำให้ ไม่สามารถพูดอะไรได้เลย


...ฝันดีโดนอุบัติเหตุรถชนมา


พยาบาลคนหนึ่งชื่อน้ำฟ้าคงเห็นใจเธอ หล่อนมักเข้ามาให้กำลังใจเสมอๆ รอยยิ้มที่หล่อนมีให้เหมือนเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้หัวใจที่อ่อนแอของเด็กสาว


“วันนี้หนูดีขึ้นมากเลยนะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยทักฝันดีเป็นครั้งแรกของวันนี้


ฝันดียิ้มให้หล่อนจางๆ รู้ตัวว่าไม่ได้ดีขึ้นมากมายนักหรอก


น้ำฟ้านำผ้าที่ชุบน้ำมาเช็ดใบหน้าฝันดีเบาๆที่ไม่สามารถตอบอะไรได้ เด็กสาวจึงเป็นฝ่ายรับฟังเพียงอย่างเดียว


สิ่งเดียวที่เยียวยาจิตใจฝันดีคือน้ำฟ้า พยาบาลสาวมาดูแลฝันดีทุกวัน สายสัมพันธ์ก่อเกิดจนเด็กสาวรู้สึกราวกับว่าหล่อนคือพี่สาวแท้ๆคนหนึ่ง


แต่แล้ววันหนึ่งน้ำฟ้าก็หายไป...

ฝันดีเฝ้ารอการมาหาของน้ำฟ้าตลอดเวลา พยาบาลคนอื่นมาดูแลเธอแทน ความปวดร้าวเกาะกุมหัวใจดวงน้อย วันหนึ่งพี่พยาบาลคนหนึ่งนำกระดาษซึ่งเขียนด้วยลายมือบรรจงมาให้เธอ


'ผ่านพ้นไปให้ได้นะ ฝันดี อดทนเอาไว้ แม้พี่จะไม่ได้มาหาแต่พี่อยู่ให้กำลังในหนูตลอด
จาก พี่น้ำฟ้า'


นั่นเป็นจดหมายฉบับแรกและฉบับเดียวจากพี่พยาบาลที่หายไปอย่างลึกลับ คืนนั้นฝันดีนอนหลับทั้งน้ำตา


ไม่นานหลังจากที่ฝันดีได้รับการถอดท่อออกซิเจนออกและกลับมาพูดได้อีกครา เธอเฝ้าถามพี่พยาบาลคนอื่นเสมอถึงน้ำฟ้า มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ แต่เด็กสาวเชื่อเสมอว่าน้ำฟ้ายังอยู่กับเธอ ฝันดีกัดฟันสู้อดทนกับความเจ็บปวด กาลเวลาผ่านไปจนอาการดีขึ้น ฝันดีได้รับการย้ายไปพักฟื้นที่หอผู้ป่วยสามัญจนสามารถกลับมาเดินได้ในที่สุด


วันที่ฝันดีหายดี และกลับมาเยี่ยมพี่พยาบาลห้องไอซียู ฝันดีได้เจอกับเรื่องที่สะเทือนใจมากที่สุด...


น้ำฟ้าในร่างหนังหุ้มกระดูกนอนหายใจรวยรินบนเตียง จากการสอบถามพี่พยาบาลอีกคนถึงได้ทราบว่าน้ำฟ้าป่วยเป็นมะเร็งมานานหลายปีแล้ว และเป็นฝันดีที่ประสบอุบัติเหตุรถชนให้กำลังใจพยาบาลสาวตลอดเวลาผ่านทางสายตา


ทั้งสองคนต่างให้กำลังใจกันและกันโดยไม่รู้ตัว


ถึงฝันดีจะไม่ได้เก็บกระดาษที่น้ำฟ้าเขียนแผ่นนั้นแล้ว ทุกประโยคยังคงตราตรึงในใจ แม้เป็นช่วงที่น้ำฟ้าแทบไร้เรี่ยวแรง แต่หล่อนยังคงให้กำลังใจฝันดีผ่านทางตัวอักษร


เด็กสาวเดินเข้าไปยังข้างเตียงที่น้ำฟ้านอนอย่างไร้เรียวแรง มือเล็กๆของฝันดีเอื้อมไปแตะแขนของอดีตพยาบาลสาวเบาๆ...


“ฝันดีจะเป็นกำลังใจให้พี่น้ำฟ้าเองนะคะ”

SHARE

Comments