แค่หนึ่งแจ้งเตือน
เป็นระยะเวลาตั้งกี่เดือนไม่รู้ที่เฟดตัวเองออกจากทุกโลกที่ต้องสื่อสารกับผู้คนออนไลน์ ถอนไลน์ทิ้ง ถอนเฟสบุ๊คทิ้ง ไม่มีแชท ปิดทุกช่องทางยกเว้นนกจิ๊บสีฟ้าตัวน้อยไว้ดูข่าวและบ่นเรื่อยเปื่อยกับตัวเอง

กระทั่งรู้สึกดีขึ้น เลยกลับไปไถอินสตราแกรมเล่นบ้างแต่ไม่มีความเคลื่อนไหวใดใด ยังไม่ได้เล่นเฟส ไม่เล่นไลน์เช่นเดิม แค่ไอจีกับน้องนกฟ้าก็กินเวลาไปไม่น้อย 

เราพยายามที่จะโฟกัสกับชีวิตให้มากขึ้น กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า กับคนที่เรากำลังใช้ชีวิตอยู่ด้วยและพยายามทำอะไรที่หลากหลายในแบบที่ไม่ค่อยได้ทำมาก่อน

เดือนแรกสปิริตดีมาก และรับรู้ได้ว่าหลังๆเริ่มตกไปแต่ก็ยังพลิกแพลงไปเรื่อยเปื่อยเพื่อไม่ให้ตัวเองเบื่อด้วย เราเริ่มจากการตื่นเช้ามากๆเพื่อมาออกกำลังเล็กๆเก็บ กวาดเช็ดถู และออกไปทำงาน เย็นๆค่ำเป็นช่วงที่ล้ามากๆเพราะบู๊มายาวนาน จากที่ชอบหลับช่วงนี้ก็พยายามถ่างตาไว้และทำทุกอย่างให้เสร็จ เช่นอาบน้ำ ล้างหน้า บำรุงผิวและนอนช่วงสามถึงสี่ทุ่ม หลังจากปรับเวลาได้ทุกอย่างจะเป็นไปอย่างอัตโนมัติ 

เมื่อเริ่มเข้าโหมดเบื่อ รีบกดสวิชท์ให้ทำอย่างอื่นทันที เช่น ดูรายการที่น่าใจ หรือสิ่งที่มีแรงบันดาลใจ ช่วงนั้นจึงติดรายการมาสเตอร์เชฟอยู่มากและเป็นจุดเริ่มต้นในการรังสรรวัตถุดิบในครัวอย่างสนุกสนาน กระทั่งตอนนี้ยังติดชอบลองทำอาหารทุกวัน เตาอบที่ไม่เคยได้ใช้งานเป็นแรมปีก็ได้เสียบปลั๊กทดสอบไปแล้วสองครั้ง ขนมหวานที่ไม่เคยทำเลยก็ได้ทำ ถึงตอนนี้จะยังไม่อร่อยแต่ทุกคนก็กินหมด ฮาาาา

มันก็เป็นชีวิตที่ไม่ค่อยมีแก่นสาร ไม่ได้มีเป้าหมายอะไร แค่อยากทำอะไรก็ตามที่ไม่ได้รู้สึกว่าเบื่อเท่านั้นเองมั้ง หรือเพราะด้วยเป็นคนเบื่อง่ายเลยต้องพลิกแพลงตัวเองให้ตื่นเต้นกับสิ่งที่ทำตลอดเวลา 

เราจะอยู่กับชีวิตนี้ได้นานแค่ไหนกันนะ? นั่นเป็นคำถาม ซึ่งเราไม่รู้ จะว่าไปเรายังไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับชีวิตนี้ด้วยซ้ำ แต่มีคนบอกว่าให้เราอยู่นานๆเพื่อที่จะได้รู้มัน 

สิ่งเดียวที่เรารู้ตอนนี้คือ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เฟดตัวเองจากสิ่งใด เราไม่อาจหนีพ้น และไม่อาจลืมมันได้ เหตุผลหนึ่งที่ชอบสิงอยู่แต่กับเจ้านกฟ้าคือ ที่นั่นไม่ค่อยมีคนมายุ่งวุ่นวาย คนตามน้อยและตามคนน้อยด้วย แต่แหงหละหนึ่งในคนที่เราติดตามนั้นมีเธออยู่ด้วยแน่นอนแม้เธอจะไม่เข้ามาเล่นมันเลยตั้งแต่สมัครเสร็จ ใครจะไปรู้ว่าคนที่ไม่มีความเคลื่อนไหวใดในโลกเฟสบุ๊คอย่างเธอและไม่ได้เข้ามาเล่นน้องนกเลยนั้นจะเป็นเรื่องกลับกันทั้งหมด 

สายๆวันหนึ่งเราก็เห็นชื่อเธอกดfavและรีทวิตบางอย่าง นั่นทำให้เราค่อนข้างแปลกใจ เธอยังไม่ลบทิ้ง ยังแอบเข้ามาอยู่ ไม่กี่วันหลังจากนั้นก็ยังคงเห็นเรื่อยๆแม้ว่าเธอจะเอาแต่รีของชาวบ้านมาก็ทำให้รู้สึกดีจัง เหมือนเจอเธออีกครั้งหลังจากที่ไม่เจอกันนานยังไงไม่รู้

ไม่เจอกันนาน พอๆกับที่ไม่ได้คุยกันนานแล้วนั่นแหละ จริงๆแล้วมันไม่มีอะไรเลย มีแต่เราที่ทำตัวแปลกและเลือกเฟดออกมาเอง ข้อความล่าสุดที่เขาทักมาเราก็เลือกที่จะมองผ่านและไม่ตอบกลับ และสุดท้ายเราเลือกที่จะลบทุกอย่างทิ้งไป เพราะคิดว่าเดี๋ยวยังไงเราก็ลืม

เราพยายามตั้งหลายอย่าง ทั้งกลับมายืนที่เดิมเพื่อรักษาให้ความสัมพันธ์มันคงเดิมและเดินต่อไปได้ มันก็ยากเหมือนกันนะ ในความยุ่งเหยิงและการปรับเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงตารางชีวิตและกิจวัตรแล้วเนี่ยมันไม่มีอะไรคงเดิมเลย โดยเฉพาะรูปภาพเซตแรกที่เราเลือกลงไอจีหลังจากที่ไม่มีความเคลื่อนไหวมาร่วมสองเดือน

เช้าวันถัดมาทีแจ้งเตือนหนึ่งซึ่งทำใจเต้นแรงและตาเบิกโพลง แจ้งเตือนที่มาจากเธอ แค่หนึ่งแจ้งเตือนในไอจีจากคนที่ไม่เคยลงรูปใดๆในไอจี ไม่เคยเข้าไปกดไลค์หรือแสดงความคิดเห็นใคร แต่มากดให้เรานี่ มันก็เป็นเหตุผลมากพอที่ทำให้ใจเต้นได้นะ 

เธอเดายากจริงๆอย่างที่เพื่อนเธอบอกแหละ ไม่พูดไม่จา ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แสดงความคิดเห็นเป็นกลาง เป็นผลดีต่อทุกฝ่าย ไม่มีใครรู้สิ่งที่เธอคิด สิ่งที่อยู่ในใจ เบื้องหลังบางคำ เบื้องหลังบางการกระทำ 

เธอไม่ชอบที่เราเกาะติดมากไปหรือ? เธอชอบให้เราหายไปนานๆ? เธอไม่ชอบการคุย การเจอกันบ่อยๆใช่ไหม เราพยายามเรียนรู้และเข้าใจจุดความพอดีที่เธอบอก แต่ทำไมนานวันเข้าเราเหมือนคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย เธอทำให้เรารอจนเหนื่อย จนเลิกรอและอะเกน เธอจะมีเซอร์ไพรส์สุดอะเมซิ่งมาตลอด แต่ตอนนี้มันแทบจะหมดสิ่งที่เราจะจินตนาการได้แล้วนะ และเราไม่อยากอยู่ในอารมณ์ความรู้สึกนี้อีกแล้ว 
ความรู้สึกที่อยากตัดเธอทิ้ง หรือไปให้ไกลจากเธอแต่แค่หนึ่งแจ้งเตือนก็ทำเอาใจเต้นขนาดนี้

แค่เลิกชอบใครสักคนทำไมมันต้องยากขนาดนี้วะ !? 
SHARE
Written in this book
Cartoon's DIARY
เรื่องเล่าของการ์ตูน ชายหนุ่มแสนป่วนพิลึก
Writer
ItimZ
Smile Maker :)
A chubby girl who live in Wonderland! ;) It's always TEA time.

Comments