Gangster
เอาล่ะ พวกท่านผู้มีศีลธรรมสูงส่งและแสนจะอีโมชันนอลโปรดปิดเรื่องนี้ไป เพราะฉันไม่ใช่ฝ่ายคุณธรรมเสียด้วย เรื่องราวของฉันไม่ได้ส่งเสริมให้สังคมดีงามขึ้น ไม่ได้ทำให้เด็กคนไหนอยากจะเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี-ตรงกันข้ามด้วยซ้ำไป เพราะฉันเป็นหนึ่งใน 'คนเลว' ที่ทางการประกาศจับตัวอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

แต่พวกเขาจับฉันไม่ได้หรอก
เพราะเขาคงคาดไม่ถึง ฉันเป็นแค่เด็กนักเรียนคนหนีึ่ง-ในโรงเรียนที่มีชื่อเสียง- แถมยังเป็นคนที่เรียนดีที่สุดในชั้นอีกด้วย 

ทำไมฉันต้องทำเรื่องที่พวกท่านบอกว่า 'เป็นบาปกรรมต่อตัวเอง' แบบนี้น่ะหรือ?

ก่อนอื่นฉันขอย้อนถามท่านกลับเสียก่อนเถอะ ว่าฉันมันคนบาป หรือพวกท่านกันแน่ที่เสแสร้งว่าใฝ่ดีอยู่ภายในกรอบคุณธรรม-ตอแหลเหลือเกินนะ ท่านมนุษย์ผู้ประเสริฐกว่าสัตว์ทั้งหลาย!

ทั้งที่ลึกๆแล้ว-พวกเราก็ต่างโหยหาความรุนแรงไม่ต่างกันเลย





1

มันเริ่มต้นตอนที่ฉันอยู่มัธยมต้น

ตอนนั้นฉันเที่ยวปีนเขากับเพื่อนร่วมชั้น แล้วภาพที่เห็นก็คือแมลง 2 ตัวกำลังสืบพันธุ์ตามธรรมชาติของสัตว์ จังหวะการเข้าออกแต่ละครั้งรุนแรงจนน่ากลัว-และภาพต่อมาคือแมลงเพศเมียได้เด็ดหัวตัวผู้ออกทันที-ในขณะที่ยังสืบพันธุ์ไม่เสร็จดีด้วยซ้ำ
แมลงตัวเมียกินศีรษะของแมลงตัวผู้อย่างหิวกระหาย-ฉันเพิ่งรู้ทีหลังว่ามันเป็นธรรมชาติของแมลงชนิดนี้ ที่พอตัวเมียมีลูก มันจะไปไหนมาไหนไม่ได้ จึงต้องกินตัวผู้เพื่อการดำรงอยู่ของมันเองและเผ่าพันธุ์ที่กำลังจะเกิดมา

ภาพนั้นฝังสมองฉันอยู่หลายวัน- มันทำให้ฉันคิดอะไรได้หลายๆอย่าง-รวมถึงเมื่อได้อ่านกระทู้เรื่องคนนอกใจกัน เรื่องค่านิยมการรักเดียวใจเดียวที่ไม่มีจริง เรื่องความรักที่จอมปลอม เรื่องความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ- เรื่องที่ฉันรู้สึกมาเสมอว่ามันช่างงี่เง่าสิ้นดี

ฉันรู้แล้วว่าทำไม-เพราะความรักห่าเหวอะไรนั่นน่ะ มันไม่มีจริงอยู่แต่แรกไงล่ะ

พวกมนุษย์ยกตัวเองให้เหนือสัตว์อื่น พยายามประพันธ์ถ้อยคำที่สวยหรู สร้างค่านิยมความซื่อสัตย์-แต่พวกเราก็เป็นแค่สัตว์ชนิดหนึ่ง ธรรมชาติขับเคลื่อนแรงทางเพศเพื่อให้เราสืบทอดเผ่าพันธุ์ต่อไป-จะมีเซ็กส์กับคนเป็นร้อยเป็นล้านคนจนติดโรคตายไปก็ไม่ได้มีความหมายอะไร-เพราะความหมายคือ 'ทายาทรุ่นใหม่' ที่มาสืบทอดต่อไปต่างหาก

ชีวิตหนึ่งชีวิตช่างไร้ความหมาย
ความหมายจริงๆคือการสนุกสนานกับมัน-คือการเอาตัวรอดและทรมานคนอื่นต่างหาก
ทั้งที่ควรจะเป็นเช่นนั้น แต่กลับมีผู้ทรงคุณธรรมบางคนมาคอยตั้งกฎว่าอะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้-ให้ชีวิตที่ไม่มีความหมายอยู่แล้ว กลายเป็นจืดชืดน่าเบื่อหนักขึ้นไปอีก

ถ้าเราทำผิด เราก็จะถูกลงโทษ

"ถ้างั้นก็อย่าให้พวกโง่นั่นรู้สิ" 'เพื่อนร่วมขบวนการ' บอกฉันด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน "เธอน่ะระดับหัวกะทิ ไม่ถูกจับได้ง่ายๆหรอก!"

และนั่นเป็นครั้งแรก ที่ฉันรู้สึกถึง 'ความสนุกสนาน' ในชีวิตที่กลวงเปล่ามาตลอด 14 ปี





2

คุณไม่อยากรู้หรอกว่าฉันทำอะไรบ้าง
แต่บอกได้คำเดียวว่า ฉันทำทุกอย่างที่คนประณามว่า 'ชั่วช้า'

ฉันเริ่มเข้าสู่วงการอบายมุขอย่างเต็มที่ ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นยา-และมีเซ็กส์

ฉันไม่โง่ ทุกครั้งหลังจากเล่นสนุกสนานแล้ว ฉันก็มักจะฆ่าคนที่รู้เห็นทั้งหมด- บางครั้งที่มีเซ็กส์กับคน 5 คนพร้อมกันในคืนเดียว ฉันก็ฆ่าพวกนั้นทุกคนในวันถัดไป - หรือบางทีถ้าฉันเบื่อที่จะฆ่า ฉันก็แค่ทำให้พวกเขาพิการ ให้พูดไม่ได้ ให้ทำได้แค่มองหน้าฉันด้วยแววตาโกรธแค้นเท่านั้น

ไม่มีใครเชื่อพวกอันธพาลพวกนั้นหรอก ว่า 'คนอย่างฉัน' จะยุ่งเกี่ยวกับคนแบบพวกเขา
ฉันอยู่คนละชั้น- อย่างน้อยฉันก็สร้างภาพให้คนอื่นเห็นว่าฉันเป็นผู้หญิงเก่งที่เรียบร้อยน่ารักขนาดไหน
และทุกคนก็เชื่อแต่ในสิ่งที่ตาเห็นอยู่แล้ว อย่างเช่นถ้าคุณหัวเราะ ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าภายในคุณร้องไห้จะเป็นจะตาย
...โลกนี้ถูกขับเคลื่อนไปด้วยภาพลวงตาแบบนั้น



ฉันชอบการมีเซ็กส์มากพอๆกับชอบการฆ่า
ชอบความตื่นเต้นเวลาวางแผนและลุ้นว่าจะมีใครตามแผนของฉันทันหรือเปล่า- แต่ก็ยังไม่เคยมี เพราะพวกเขาโง่เง่าเกินไป


หรือในบางครั้งฉันก็ทำเรื่องที่เสี่ยงกว่านั้น อย่างเช่นการเจาะระบบสืบประวัติเรื่องสำคัญระดับนานาชาติ- แต่เรื่องนี้ฉันแค่สืบไว้เผื่อเวลาคับขันจะได้ใช้มันต่อรองอย่างคนมีไพ่เหนือกว่า- ฉันไม่ใช่แฮกเกอร์โง่ๆพวกนั้น-ที่เจาะระบบแล้วประกาศให้คนอื่นรู้ทันทีว่าตัวเองเป็นใคร โดยการเปลี่ยนหน้าเว็บไซต์เป็นชื่อตัวเองหรอก







3

"วันนี้ลองทำอะไรใหม่ๆกันบ้างดีมั้ย"
คู่หูกระซิบถามขณะที่ฉันเพิ่งคร่อมขาที่ลำตัวของเขา เขาเป็นคนที่ฉันถูกใจ-อย่างน้อยสัมผัสของเขาก็ร้อนแรงดุดันกว่าคนอื่น-และอย่างที่สองคือเขาเป็นนักวางแผนที่ฉลาด -นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังไม่ฆ่าเขา
นั่นเป็นเหตุผลที่เรายังไม่ฆ่ากัน

"หืม..." ฉันยกยิ้มขำขัน "อยากจะลองที่ระเบียงดูมั้ยล่ะ?"

"ไม่ใช่" อีกฝ่ายหัวเราะทันที ทั้งที่มือยังลูบวนที่ต้นขาฉันอยู่ "ทำอะไรใหม่ๆ-อย่างเช่นลองปล้นธนาคารดูมั้ย"

"น่าสนใจ" ฉันคิดจริงจังขึ้น "แต่นายมีน้ำยาหรือไง?"

"ฉันฉลาดจะตายไป-ศึกษาระบบทุกอย่างมาดีแล้ว ครั้งนี้ต้องสมบูรณ์แบบเหมือนเดิมนั่นล่ะ" เขายิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ "พร้อมจะไปสนุกด้วยกันหรือเปล่าล่ะ?"

"พร้อมอยู่แล้วล่ะ" ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อคิดถึงอาชญากรรมใหม่ที่กำลังจะเกิดข้ึน "...เราจะเริ่มกันเมื่อไหร่ดี"

คนฟังลูบขาลูบแขนฉันสักพัก ก่อนยิ้มกระหยิ่มกลับมา "เสร็จยกนี้แล้วเริ่มแผนกันได้เลย"







4

การปล้นธนาคารเป็นอะไรที่สนุกและตื่นเต้นสุดๆ

พวกเราเริ่มต้นจากการเจาะเปลี่ยนแปลงแก้ไขระบบความปลอดภัยของหน่วยงานภายใน-ที่เข้มงวดแบบที่มดสักตัวก็น่าจะเล็ดลอดเข้าไปได้ยาก-ให้กลายเป็นระบบง๊องแง๊งคล้ายของเล่นเด็ก 
โชคดีจริงๆที่เรามีความสามารถด้านไอทีกันทั้งคู่

"ต้องทำทุกอย่างให้เงียบและเร็วที่สุด" เขากระซิบกับฉันขณะที่เราแอบอยู่ด้านหลังรถด้วยกัน "ฉันจะลองดูดเงินผ่านระบบดูก่อนว่าทำได้มั้ย หรือไม่แน่บางทีพวกเราอาจทำได้แค่ปิดระบบรักษาความปลอดภัย แล้วไปเอาเงินสดด้วยกัน"

"ไม่เจ๋งเลย" ฉันบ่นอย่างอดไม่ได้ "คิดว่านายจะดูดเงินออนไลน์มาได้ ลองดูด bitcoin ดูก่อนมั้ยล่ะ?"

"งั้นเธอก็ลองดูแล้วกัน!" ว่าแล้วก็โยนคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คให้ฉันอย่างไม่ระวัง-ราวกับมันมีราคาเท่ากับกระดาษทิชชู่ "ส่วนฉันจะลอบเข้าธนาคารเอง-ย่องเข้าไปแบบนี้ ตื่นเต้นกว่ากันเยอะ!"

"ย่ะ" ฉันเบ้หน้า แต่ก็ยอมที่จะแฮกข้อมูลเองตามที่เขาบอก

นั่งแฮกไปได้สักพัก เสียงสัญญานเตือนเหตุร้ายก็ดังขึ้นมาในระยะใกล้-ใจฉันหายไปจากอกทันที- เขาทำพลาดงั้นหรือ!- คนฉลาดแบบนั้นเนี่ยนะจะทำพลาด!

แน่นอนว่าฉันไม่ยอมตกนรกมอดไหม้ไปกับเขาแน่ๆ ใครพลาด คนนั้นก็ต้องรับเคราะห์กรรมเอง- ทันทีที่ได้ยินเสียงไซเรน และไฟสีแดงที่สาดกระทบเป็นฉากๆ ฉันจึงรีบหาทางหนีโดยค่อยๆย่องไปที่พุ่มไม้แถวนั้นก่อน แล้วกะจะคลานออกจากบริเวณนั้นให้เงียบเฉียบที่สุดเท่าที่จะทำได้


ควับ!! 

บางสิ่งรั้งมือฉันไว้อย่างแรงจนแทบจะหงายไปข้างหลังพร้อมกับโน้ตบุ๊ค เมื่อมองดูชัดๆจึงเห็นผู้ชายตัวสูงคนหนึ่ง- เขาอยู่ในชุดที่ประหลาดมากๆ เหมือนกับชุดที่เราใส่เวลาไปงานแฟนซี หากแต่หน้าเขากลับฉายแววจริงจังแบบที่ข้อสันนิษฐานว่าอีกฝ่ายเป็นคนบ้าต้องถูกตัดออกไป

"พี่คะ ปล่อยหนูเถอะ...ตรงนี้น่ากลัวมาก หนูต้องรีบหนี เดี๋ยวคนร้ายนั่นจะมาทำร้ายหนูได้"
ฉันรีบแสดงละครทันที แต่เขาไม่เหมือนทุกคนที่เคยรู้จักมา-ดูไม่หลงเชื่อที่ฉันพูดแม้แต่น้อย


"คุณถูกจับแล้ว-ไปกับผมเดี๋ยวนี้ คุณอาชญากรหมายเลข 000001" ไม่ว่าเปล่าแสดงบัตรประจำตัวประหลาดๆให้ดูอีกด้วย "คุณถูกจับเป็นผู้ร้ายสำคัญ-ต้องนำตัวส่งทางการทันที"

"ขอประทานโทษด้วย..." ฉันหัวเราะเย้ยกับท่าทางของเขา "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!? แล้วคุณน่ะเป็นใครไม่ทราบ จะมาจับผู้บริสุทธิ์อย่างฉัน??"


"ผมเป็นตำรวจกาลเวลา" 
หน้าของเขาเคร่งเครียด ไม่มีแววขบขันอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย "ถูกส่งมาจากโลกอนาคตในอีก 100 ปีข้างหน้า"













SHARE
Written in this book
No moral
some fucking random thoughts-put together into short story

Comments

sooty
2 months ago
สนุกดีค่ะ อยากให้มีภาคต่อ
Reply
Girlwearsblue
2 months ago
ตอนหน้าจบค่า :3
Girlwearsblue
2 months ago
**เงียบเชียบ, สัญญาณ,ง้องแง้ง 

แก้ตอนนี้ไม่ได้ แต่ในเรื่องนั้นเขียนผิด เด็กๆอย่าจำคำผิดๆไปนะลูก 😧
Reply
Wahala
2 months ago
ชอบตรงมี Bitcoin เนี่ยแหละ
Reply
Bluebaby
2 months ago
💙
Reply