ยิ่งเข้าใจยิ่งปล่อยวาง
เมื่อเราเข้าใจตัวเองและสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เราจะปล่อยวางและยิ้มให้สิ่งต่างๆมากขึ้น
ข้าพเจ้าเคยรู้จักผู้ใหญ่หลายท่านและเห็นท่านยิ้มอย่างเมตตาเราเวลาเราพูดจาไม่ดีหรือทำกิริยาไม่ดีกับท่าน
แต่ท่านไม่แสดงความโกรธเกลียดกลับใช้ความเมตตา คือ ไม่ถือสาและหัวเราะอย่างเอ็นดู

ข้าพเจ้าเพิ่งเข้าใจได้ไม่นานมานี้เอง ว่าความเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ของคนเหล่านั้นเกิดได้อย่างไร
สิ่งเหล่านั้นเกิดจากการใช้ชีวิตมามากพอจนเกิดความเข้าใจว่าสิ่งที่คนอื่นเป็นอยู่หรือคิดก็เหมือนกับเรานี่แหละ
สิ่งที่เค้าแสดงออกมาล้วนมาจากสภาพจิตใจภายในหรือประสบการณ์ที่เค้าได้รับ
หากเค้าแสดงกิริยาอาการไม่ดีแสดงว่าภายในร้อนลุ่ม ความก้าวร้าวเกิดจากสิ่งที่เค้าไม่ชอบและเค้าต่อต้านสิ่งนั้นๆ ด้วยความโกรธจากข้างใน
สิ่งไม่ดีที่เราแสดงออกมาล้วนเกิดจากความทุกข์และประสบการณ์ร้ายๆที่เคยเกิดขึ้นกับเรา
แต่ที่มาของสิ่งร้ายๆของคนๆหนึ่งอาจมาจากหลายสาเหตุที่มาจนข้าพเจ้าเลิกค้นหาแต่อย่างน้อยข้าพเจ้าก็เข้าใจว่า ทำไมเค้าถึงเป็นเช่นนั้น เพราะเค้าเป็นทุกข์
มีอยู่วันหนึ่งมีคนตะคอกข้าพเจ้าอย่างรุนแรง แต่ข้าพเจ้าไม่ได้หัวร้อนนาน ต้องขอบคุณสติที่ดึงและบอกข้าพเจ้าว่า เค้ากำลังมีความทุกข์นะ เค้ากำลังเสียพลังงานชีวิตไปกับความโกรธ เค้าน่าสงสารมาก
เราควรออกห่าง อย่าไปร่วมวงความทุกข์กับเค้าเลย หากเราโต้ตอบเสียทั้งสองฝ่าย เราต้องเสียพลังงานออกเสียงและเหนื่อยกับการคิดจะไปโต้เถียงและอาจยืดเยื้อลืมตัวเพราะกลายเป็นร่วมวงอีก คงดีกว่าถ้าเราหยุดเพื่อว่าเราจะได้สบายใจเอง ไม่ต้องเหนื่อยและเสียเวลาด้วย
ก่อนหน้านี้ข้าพเจ้าอาจต้องโต้แย้งเพื่อรักษาหน้า แต่ตอนนี้หน้าก็ไม่อยากรักษาเพราะไม่อยากเสียสติมากกว่า

เมื่อก่อนข้าพเจ้าเคยหมั่นไส้และไม่ชอบคนที่หัวเราะดังๆหรือแสดงออกว่ามีความสุขอย่างออกหน้าออกตา
แต่แล้ววันนี้ข้าพเจ้ายังเข้าใจว่า เค้ามีความสุข เพราะเค้ามีเหตุแห่งความสุขข้างใน เค้าก็ควรได้รับความสุขในชีวิตบ้างและข้าพเจ้าควรยินดี 
ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าอุ้มหลานของข้าพเจ้าที่สนามบินและข้าพเจ้ามุ่งแต่เล่นกับหลานอย่างมีความสุข ข้าพเจ้าไม่ได้ สนใจคนอื่นๆและไม่ได้เก็บอาการของความสุขความสนุกไว้แต่อย่างใด ข้าพเจ้ามุ่งสนใจแค่เพียงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของหลานเท่านั้น
วันนั้นทำให้ข้าพเจ้าเข้าใจว่าข้าพเจ้ามีความสุขเพียงไร
และทำให้ข้าพเจ้าดีใจกับคนที่มีความสุขเช่นนั้นเหมือนกัน
เพราะเวลาหนึ่งต่อมาข้าพเจ้าก็พบอุปสรรคจนทำให้ข้าพเจ้าหมดความสุขเช่นนั้นอีก เขาก็อาจเหมือนกับข้าพเจ้า

ทั้งหมดนี้ทำให้ข้าพเจ้าปล่อยวางมากขึ้นว่าชีวิตของแต่ละคนก็สุขๆทุกข์ๆ ไม่แน่นอน แต่เรากลับควรเห็นอกเห็นใจคนร่วมโลกทุกคน และมุ่งหน้าสร้างวิธีิอยู่กับอุปสรรคและความทุกข์ของเราเองให้ได้มากกว่า

การปล่อยวาง เพียงเห็น เข้าใจและผ่านไป คือ วิธีที่ดีที่สุดสำหรับข้าพเจ้า


SHARE

Comments