ทางแยกที่ไร้อิสระ
ในชีวิตนึงคนเราต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางอย่างจริงจังกี่ครั้งกัน?
ในช่วงเวลาที่ยังมีชีวิตอยู่...จะมีสักกี่ครั้งที่เราได้เป็นฝ่ายเลือกทางเดินของ 'เรา' ด้วยตัวเองจริงๆ?






ในยุคสมัยที่ผู้คนเชื่อกันว่า  'การมอบอิสระให้ตัวเองถือเป็นสิ่งที่ถูกที่ควร'  ทว่าในความคิดนั้นก็แทรกด้วยเหตุผลและปัจจัยมากมายที่ไม่สามารถทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้จริงๆ
ทั้งค่านิยมของคนรุ่นก่อน  สภาพสังคมที่บีบบังคับ  การตัดสินใจไม่ได้ของตัวเอง   ตลอดจนทุกอย่างในชีวิตก็กลายมาเป็นต้นเหตุของการ 'ไร้อิสระ' ที่แฝงอยู่ในทุกการกระทำโดยที่ใครต่อใครมักไม่รู้สึกตัว

ทางเดินชีวิตนั้นเป็นของเรา  เราจะต้องเดินไปด้วยตัวเอง  ตัดสินใจจากความคิด  ประสบการณ์  ความต้องการของตัวเอง...จริงอยู่ที่บางครั้งเราจะเดินไปพร้อมกับคนอื่นๆ  ทั้งเพื่อนพ้อง  ครอบครัว  คู่ชีวิต  แต่สุดท้ายแล้วไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเราก็จะรู้สึกตัวว่าเราไม่เคยเป็นเช่นนั้นมาก่อน  เราไม่ได้เดินไปพร้อมกับใคร...คนเหล่านั้นแค่เดินขนานเคียงคู่กับเราไปสักพักหนึ่ง  ก่อนจะต้องแยกไปเดินบนทางของตัวเองก็เท่านั้น

...ทุกคนจะต้องกลับไปยังเส้นทางของตัวเองในสักวัน

แต่ทว่าความจริงข้อนี้กลับถูกละเลยและเพิกเฉย   ราวกับรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นแต่ไม่จำเป็นจะต้องใส่ใจหรือให้ความสำคัญกับมันมากนักในตอนนี้...ยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า  ยังมีอีกหลายเรื่องในชีวิตให้ใส่ใจ



แต่ที่น่าเศร้าที่สุดในยุคสมัยนี้...ในยุคที่คนเราปรารถนาและเริ่มจะมีิอิสระเป็นของตัวเอง  ก็ยังมีคนบางคนที่ขีดกำหนดเส้นทางของเราเอาไว้  โดยไม่สนใจความถูกผิดหรือความเหมาะสม

หลายต่อหลายครั้งด้วยกันที่ฉันได้ยินเสียงของคนรอบๆพูดถึงการเลือกเส้นทางในอนาคตให้กับลูกหลานของตัวเอง  วางแผนชีวิตของทายาทคนสำคัญเอาไว้ดั่งใจนึก  แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งสมเพชและเอือมระอา

'อิสระหรอ?  ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่พวกเขาก็ไม่มีทางได้เจอกับมันหรอก'  ฉันพึมพำในใจมากี่สิบกี่ร้อยครั้งแล้วก็ไม่อาจนับ

ถ้าเด็กๆเดินไปตามเส้นทางนั้นโดยไม่มีผิดพลาดอะไรมันก็คงจะดี  แต่ถ้าไม่ล่ะ...ถ้าไม่ใช่แบบนั้นล่ะ

"ใครกันนะที่จะต้องร้องไห้ก่อนกัน..."

จะเป็นเหล่าผู้ใหญ่ที่ตัดสินใจเลือกเส้นทาง ณ ทางแยกเหล่านั้นให้พวกเขา   หรือตัวเด็กเหล่านั้นเองที่สำนึกได้ว่าตัวเองกำลังฝืนในสิ่งที่ไม่สมควร...จะเป็นฝ่ายไหนกันนะที่จะกล่าวโทษการตัดสินใจของตัวเอง  ใครกันนะที่จะเป็นฝ่ายร้องไห้   ใครกันนะที่จะเป็นฝ่ายขอโทษ...

เพราะเป็นพ่อเป็นแม่...
เพราะต้องการให้เป็นคนกตัญญู...
เพราะค่านิยม...
เพราะความต้องการของตัวเอง...

เพราะหวังดี...
เพราะห่วงใย...
เพราะไม่เชื่อใจ...
เพราะรัก...

อะไรคือเหตุผลที่ทำให้คนเหล่านั้นกล้าขีดเส้นกำหนดตัวเลือกบนเส้นทางที่มากมายหลากหลายให้กับเหล่าเด็กน้อยผู้ไม่อาจรับรู้ความคิดนั้นได้  กล้าเลือกในสิ่งที่ตัวเองเห็นว่าดี  เห็นว่าสมควร  โดยที่บางครั้งก็กลายเป็นการฝืนบังคับ  เป็นการทรมานใจโดยไม่ได้รู้สึกตัว  ราวกับว่าถ้านั่นเป็นเส้นทางที่ผิดเด็กพวกนั้นจะกระเสือกกระสนต่อไปเองได้  หรือไม่ก็หันหลังกลับมาได้ทันเวลา

และยิ่งเด็กๆเหล่านั้นก็ต้องเผชิญกับทางแยกที่สำคัญมากที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต   มันก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นไปทุกที...

บังคับให้เลือกเรียนในสายที่ตัวเองเห็นว่าดี  เห็นว่าควร...แต่เด็กพวกนั้นไม่อาจฝืนก้าวต่อไป  หรือทำใจชอบมันได้  และอย่างเลวร้ายที่สุด...ก็อาจจะต้องอยู่กับสิ่งนั้นไปตลอดชีวิต
บังคับให้เลือกทำงานที่ตัวเองเห็นว่าดี  เห็นว่าควร...ทั้งๆที่งานที่กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตนั้นจะอยู่กับเด็กพวกนั้นไปตลอด
บังคับให้แต่งงานกับคนที่ตัวเองเห็นว่าดี  เห็นว่าควร...ทั้งๆที่นั่นไม่ใช่ความรักที่ถูกตัดสินใจระหว่างคนทั้งสอง  เป็นเพียงความต้องการของตัวเอง  โดยที่ไม่อาจล่วงรู้ว่าการตัดสินใจนั้นอาจนำมาซึ่งความทุกข์ใจที่ไม่อาจบรรยายได้  นำมาซึ่งการแตกร้าวที่ไม่อาจซ่อมแซม



จริงอยู่ที่บางครั้งการเลือกตามความสุขของตัวเองอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุดเสมอไป...แต่มันก็คือความสุขไม่ใช่เหรอ?  ถ้าได้ทำในสิ่งที่ตัวเองทำแล้วมีความสุข  รู้สึกรักและสนุกไปกับมัน  คนเราจะละทิ้งมันไปได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?

"นี่คือการให้อิสระกับพวกเขาจริงๆงั้นหรือ?"

แม้จะอยากร้องถามแค่ไหนฉันก็ไม่มีสิทธิ์  ไม่มีสิทธิ์แม้จะเอ่ยปากถาม  ทำได้แต่เพียงคอยฟังและเฝ้าดูจากเส้นทางอันห่างไกล  และได้แต่เพียงภาวนาอวยพรให้คนเหล่านั้นระลึกทุกอย่างของตัวเองเอาไว้ทุกช่วงเวลาที่สองเท้านั้นได้ก้าวผ่านเส้นทางที่ก้าวเดินอยู่ต่อไป



-------------------
---------------------------------

SHARE
Written in this book
Queasiness
ความอึดอัดใจ  ความไม่สบายใจ  ความกังวลใจ เรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดผ่านอารมณ์อันขุ่นมัว
Writer
SIN-RayRin
Mortal
Failure

Comments

scorpion_a
13 days ago
แล้ว จริงๆต้องการ อะไรกันแน่ "อิสระ" ?
Reply