[os] The second time my heart beats [Roa X Yuha]

เจ็บปวดรึเปล่า?
เราขอโทษนะ
เราผิดเองนั่นแหละ
เราแค่รู้สึกว่า
เราสมควรอยู่ตัวคนเดียว



เจ็บปวดรึเปล่าอย่างนั้นเหรอ

ไม่รู้สินะ หัวใจของเธอก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บแปลบเหมือนกับที่ใคร ๆ ว่ามันควรจะเป็น



ตึกตัก



แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่มันเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกกาย



เป็นครั้งแรกเลยนะที่นายทำให้ฉันใจเต้น


ไม่ใช่อาการใจเต้นแรงที่เกิดขึ้นเพราะความรักแบบที่เคยวาดฝันเอาไว้ว่าจะเป็นในสักวัน

แต่มันกำลังเต้นแรงจากความโกรธแค้น

แค้นที่ไอ้บ้านั่นทำเธอเสียเวลาชีวิตมาได้นานขนาดนี้





เสียงเพลง We're never ever getting back together ของ Taylor Swift กำลังดังผ่านลำโพงโน้ตบุ๊คสีน้ำเงินน้ำทะเลของคนตัวสูง ข้อความบอกเลิกของผู้ชายเฮงซวยโชว์หราอยู่บนจอผ่านแอพพลิเคชั่นสีเขียวที่มีหมีกับกระต่ายเป็นมาสคอต

สาวผมยาวสีดำสลวยผู้เป็นเจ้าของกำเม้าส์ไร้สายที่อยู่ในมือไว้แน่น คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันอย่างคนโมโห มือขวาพลันกดคลิ๊กซ้ายอย่างรุนแรงไปที่ปุ่มบล็อกบนโปรไฟล์ของบุคคลที่ก่อกวนจิตใจเธอมาตลอดหลายเดือนถึงแม้จะแทบไม่ได้คุยกันเลยก็ตาม

หึ น่าขำ

จะเลิกกันยังไม่ว่างแม้แต่จะบอกกันตัวต่อตัวด้วยซ้ำ

พิมพ์ตอบเพื่อนสนิทว่าในที่สุดก็เลิกกับหมอนั่นสำเร็จ จากนั้นจึงเริ่มทำการเปิดโซเชียลเน็ตเวิร์คที่เคยได้ข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นทีละช่องทาง

สองเดือนที่ต้องคอยว้าวุ่นกับความสัมพันธ์ร่อแร่จากการไม่ติดต่อมาเลยของผู้ชายคนนั้น ต้องมารู้สึกเกลียดตัวเอง กลัวว่าเธอจะงี่เง่าคิดไปเองคนเดียวว่าเขาหมดใจ

ในที่สุดก็หลุดพ้น ไม่ต้องมาใส่ใจกับเรื่องไร้สาระพวกนี้เสียที

หลังจากกลับมาคบกันได้ไม่ถึงเดือน หมอนั่นก็ตีตัวออกห่าง ทำอะไรไม่รายงานเหมือนเคย ปากบอกว่างานยุ่ง แต่กลับว่างไปกินข้าวกับคนอื่น กดไลค์คนนู้นคอมเมนต์คนนี้ให้ทั่วเฟซบุ๊ก



ทำทุกอย่างยกเว้นทักมาหาแฟนตัวจริงอย่างเธอแม้สักคำ



เธอไม่น่าให้โอกาสที่สองกับคน ๆ นั้นเลย



ไอ้คำพูดแก้ตัวน่าสงสารพวกนั้น กับที่บอกว่าสมควรอยู่คนเดียวอะไรนั่น สู้บอกว่าไม่รัก หรือขี้เกียจเอาเวลาอันมีค่ามาใส่ใจกันยังจะดีเสียกว่า

จะตัดก็ตัด ห่างกันสักพักอะไรกัน เสียเวลา

ที่จริงก็คือเธอถูกกั๊กเอาไว้เผื่อเป็นของเล่นยามเหงาเท่านั้นเอง



อาจจะฟังดูโอเวอร์ แต่การถูกปล่อยปละละเลยเป็นเวลานานมันทำให้แทบบ้าเลยล่ะ



คนรักกันเขาทำกันแบบนี้เหรอ?



ราวกับมีค่าเพียงแค่ตุ๊กตาที่เบื่อแล้ว ถูกจองจำอยู่ในลังกระดาษมืดมิด ไม่ได้รับการดูแล

ก็อย่างนี้แหละนะ คนมันไม่เสียอะไร จะทิ้งจะขว้างกันยังไงก็ได้ สุดท้ายก็แค่ขอโทษแล้วก็จบ ๆ ไป

เพราะความสัมพันธ์ที่มอบให้มันมาจากความเต็มใจ



ให้กันเปล่า ๆ ไม่มีมัดจำ



ถูกทำลายได้ง่าย ๆ

โดยคนทำลายไม่เสียอะไรทั้งนั้น



จำใจถูกทำลาย

โดยไม่มีการชดใช้คืน



ในที่สุดก็ถึงเวลาหนีออกจากลังกระดาษมืด ๆ นั่นเสียที

แล้วให้บาดแผลจากการปีนป่ายนี้กลายเป็นบทเรียน





การบอกเลิกไม่ใช่เรื่องยากเลย
ความโกรธแค้นที่ปะทุสะสมมาตลอดระยะเวลาได้ทำให้มันกลายเป็นเรื่องง่ายอย่างประหลาด

อะแฮ่ม

แต่การส่งข้อความบอกเลิกไปรัว ๆ ทุกช่องทางเมื่อครู่ ถ้าคนอื่นมาเห็นก็คงน่าอายพอสมควร



นึกได้ดังนั้นก็เหงื่อตก รีบกดลบข้อความบนหน้าโปรไฟล์ของคนที่เพิ่งอำลากันไปกว่าสิบข้อความ

'เลิกกันเถอะะะะะะะะะะะะะะะะะะ'
'ปล่อย กู ไปปปปปปปปปปปปปปปปป'
'เลิกกันเดี๋ยวนี้ ตอบบบบบบบบบบบบ'

ดูตลกแปลก ๆ
หวังว่าคนอื่นจะไม่ทันเห็นนะ



เห้อ

นอกจากความโกรธ ว่าไปแล้วก็โล่งใจอยู่เหมือนกัน



เธอชอบความมั่นคง

ความแน่นอน

เธอคนใหม่จะมีแต่ความแน่นอนในความสัมพันธ์

เธอตั้งมั่นไว้อย่างนั้น



น่าแปลกที่การเลิกกันครั้งนี้เธอไม่ได้รู้สึกถึงความเสียใจเลยสักนิด



มีแต่ความโกรธ เกลียดชัง โล่งใจ


และเสียดาย



เสียดายเวลาที่ให้ไป เงินที่ใช้ไปกับการออกเดท ของขวัญที่เธอเคยให้ เธอกำลังเสียดายทุกอย่าง ยกเว้นก็เพียงแต่ผู้ชายที่ไม่เห็นค่าของเธอคนนั้น



แล้วเสียงของคำถามหนึ่งก็พลันผุดขึ้นมาในใจ



นี่ฉันเคยรักคน ๆ นี้จริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?


เพื่อนของเธอเคยบอกว่า
ถ้ารักใคร ความต้องการอยากที่จะพูดคุยอยู่ใกล้และรายงานกันย่อมมีเป็นเรื่องปกติ

ที่ผ่านมาการจะหาหัวข้อเพื่อคุยกับผู้ชายคนนั้นถือเป็นเรื่องยากเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว ด้วยความที่มีสิ่งสนใจต่างกัน และผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคารพความคิดเห็นของเธอเอาเสียเลย



นึกเรื่องอะไรดี ๆ ไม่ออกเลย



ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งมีแต่เรื่องแย่ ๆ ผุดขึ้นมาราวดอกเห็ด ต่อให้เขียนต่อไปอีกสิบหน้ากระดาษก็ไม่จบ



แต่ถ้าให้พูดถึงช่วงเวลาดี ๆ



ราวกับว่าเคยมีใครจับเธอนั่งบนเก้าอี้ลบความทรงจำ ทำให้เธอลืมทุกอย่างไปถาวรเสียอย่างนั้น




แบบนี้แปลว่าที่ผ่านมาเธอไม่ได้รักผู้ชายคนนั้นเลยอย่างนั้นเหรอ



'ไม่หรอก' เพื่อนสาวของเธอเคยพูด



'ความรักของพวกเธอ มันแค่ยังลึกไม่พอ'



แล้วรักแบบไหนที่มันมากพอกันล่ะ



ความรัก
จริง ๆ แล้วมันรู้สึกแบบไหนกัน



นอกจากใจที่เต้นแรงเพราะความโกรธในตอนนี้แล้ว ไม่เห็นจะเคยมีความรู้สึกใจเต้นจากการได้อยู่กับ 'คนรัก' แบบที่ใครเขาว่ากันเลย

และแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เสียงเพลง I knew you were trouble ที่ Youtube เปิดให้โดยอัตโนมัติก็ดังผ่านเข้ามาในโสตประสาทของเธอสำเร็จ สมองของเธอประมวลความหมายเนื้อเพลง มันเกี่ยวกับการก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่รู้อยู่แต่แรกแล้วว่าจะต้องจบไม่สวย เพลงนี้เธอได้ฟังบ่อย ยิ่งตอนที่เลิกกันครั้งแรกยิ่งฟังทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียว ไม่นึกเลยว่าจะได้มาฟังด้วยความรู้สึกแรงกล้าแบบนี้อีก

แต่เธอไม่เห็นจะรู้เลยว่ามันจะจบลงแบบนี้

ขนาดมั่นใจแล้วว่าตัวเองเลือกคบกับคนเก่ง คนดี หน้าตาไม่ได้จำเป็นต้องดีมากนัก คบกันที่นิสัย คบกันที่ใจ



ความเหงาชั่วคราว
สุดท้ายมันก็เป็นแค่นั้น



สรุปแล้วความรักมันเป็นแบบไหนกัน?



เห้อ



ถึงจะอยากรู้มากแค่ไหน แต่ก็เข็ดแล้วล่ะกับการตามหา



เธอคงไม่เอาเวลามาพัวพันกับความสัมพันธ์น่าปวดหัวแบบนี้อีกแล้ว



ฟางเส้นสุดท้ายกับความรักนี้




มันได้หลุดลอยหายไปในอากาศแล้ว



หรือที่จริงมันถูกเผาเป็นธุลีแล้วกันแน่นะ





หลังจากที่กดบล็อกทุกช่องทางติดต่อกับผู้ชายคนนั้นระบายความเคียดแค้นหมดเรียบร้อย คิมโรอาก็เอนกายสู่เตียงนุ่มอย่างเหนื่อยอ่อน ใจที่เต้นแรงจากความโกรธ ในที่สุดก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง



ครั้งนี้ขอให้มันเป็นอาการใจเต้นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน...






เคยดูหนังที่ตัวร้ายมักจะมีบาดแผลทางจิตใจในวัยเด็กมั้ย?

ใช่แล้ว เธอเป็นแบบตัวร้ายพวกนั้นเลยล่ะ

เธอได้รับแผลเป็น

แผลที่ดูเหมือนจะเล็ก แต่กลับเปลี่ยนตัวตนของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

มันเป็นข้ออ้างชั้นดีทีเดียวในการทำตัวแย่ ๆ

เพราะความสัมพันธ์ที่เคยเจอทำให้เธอไม่ศรัทธาในรักอีกต่อไป



ในเมื่อเธอเคยเป็นฝ่ายถูกทำร้ายจิตใจ

ในเมื่อให้อะไรใครก็เปล่าประโยชน์

ผลสุดท้ายก็เสี่ยงถูกทำร้าย เสี่ยงเสียเวลา

ถ้าอย่างนั้น

เธอจะต้องชิงทำร้ายคนอื่นก่อน



ความสัมพันธ์แบบค่ำคืนเดียวจึงเป็นคำตอบของเธอเสียส่วนใหญ่



ความสัมพันธ์ที่ไม่ยั่งยืน

มาแล้วไป

พบแล้วจาก

มีความสุขแค่เพียงชั่วคราว

ช่างง่ายดายเหลือเกิน



ผู้ชายส่วนใหญ่ที่เธอผ่านมาก็ไม่ได้ว่าอะไร

แต่มีบ้างที่บางคนเข้ามาติดพันเธอแล้วถูกทำร้ายจิตใจกลับไป

บางคนที่เธอเก็บไว้เพราะติดใจสนุกด้วย

พอเบื่อก็แค่เขี่ยทิ้ง เท่านั้นเอง



พวกเขาบอกว่ารัก

แต่เธอได้หมดหวังกับความรักไปนานแล้ว



รักน่ะก็คงรักได้

รักกันมันก็คงไม่ได้ยากขนาดนั้น

แต่ถ้าจะให้มันลึกพอ



เธอไม่เคยรู้จักว่าแบบไหนมันคือลึกพอ



ใจของเธอเลือกที่จะไม่เต้นให้กับใคร



เพราะว่า




ฟางเส้นสุดท้าย...



"อะ...อา..."
ตึกตัก



ไร้สาระ...



เสียงหวานของสาวผมสั้นที่เพิ่งรู้จักได้เพียงสามชั่วโมงกว่าดังก้องอยู่ในห้องนอนคอนโดของเธอ กลิ่นแอลกอฮอล์อบอวลสองร่างเร่าร้อนที่แทบจะหลอมละลายรวมเป็นหนึ่งเดียว

"อือ..." กลิ่นพีชอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกจากผิวสีแทน ผมสีน้ำตาลนุ่มสลวย ริมฝีปากอิ่มน่าสัมผัส จมูกที่โด่งได้รูป มือนุ่มที่เกาะแผ่นหลังของเธอไว้แน่น

และที่สำคัญ

เสียงครางของเธอคนนี้...มันช่าง...

ตึกตัก





บ้าน่า





มันจะไปต่างจากคนอื่นได้ยังไง





ก็แค่อารมณ์ร่วม เท่านั้นแหละ



"แบบนี้ ชอบมั้ยคะ..." สาวผมยาวเจ้าของดวงตาสวยราวจิ้งจอกหอบถามคนเบื้องล่างที่ข้างหู เสียงหอบกระเส่าของคนใต้ร่างปลุกอารมณ์ร้อนแรงของคนเบื้องบนได้เป็นอย่างมาก

"ชะ...ชอบค่ะ" 

เธอต้องชิงเป็นฝ่ายทำร้ายก่อนที่จะถูกทำร้ายเสียเอง

อย่าลืมสิ

"อะไรนะคะ ไม่เห็นได้ยินเลย"

แต่กับผู้หญิงคนนี้แล้ว

"ชะ- ชอบค่ะ อ๊ะ!" เรียวนิ้วสวยแกล้งขยับอย่างเชื่องช้าพาให้อีกคนทรมาน "เร็ว...เร็วอีกเถอะนะคะ ได้โปรด..."

ตึกตัก



ให้ตายสิ

ขอแค่เพียงได้ยินเสียงหวาน ๆ นั่นอีก

ต่อให้เธอถูกทำร้ายอีกกี่พันรอบก็ยอม





เดี๋ยวก่อน





นี่เธอคิดบ้าอะไรอยู่กัน



"อือ...คุณ"

"โรอาค่ะ ฉันชื่อโรอา"

"โรอา...ตรงนั้น ลึกอีก...ได้มั้ยคะ..."

ตึกตัก



คำพูดเชิงขออนุญาตแบบนั้น

น่ารัก...



"แบบนี้เหรอคะ"



จะให้เธอทำลายดอกไม้ดอกนี้ลงได้ยังไงกัน



"ค่ะ แบบนั้น...อื้อ..."



ช่วยสอนเธอหน่อยได้มั้ย

ว่าความรักแบบไหนที่มันลึกพอ



"โรอา ตรงนั้น ตรงนั้นแหละค่ะ อ๊ะ!" คนผมสั้นร้องขึ้นเสียงหวานปนแหบ เมื่อได้ยินดังนั้น นิ้วเรียวจึงทำการกดวนซ้ำ ๆ ตรงจุดที่สร้างความสุขให้กับเธอได้มากที่สุด เสียงครางอือของคนใต้ร่างบ่งบอกถึงความวาบหวามที่เธอกำลังรู้สึก

ช่างน่าพอใจเหลือเกิน

พอใจจากการสร้างความสุขให้กับบุคคลที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ





ไม่รู้จัก





แต่ทำไม...





เธอถึงได้น่าหลงใหลขนาดนี้



"โรอา...คุณ โรอา..." ชื่อของเธอถูกขานซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรียวนิ้วสวยขยับเข้าออกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มืออีกข้างคอยปรนเปรออยู่ที่ยอดอกของคนข้างใต้ ใบหน้าเนียนที่แดงขึ้นสีเชิดขึ้นอย่างสุขสม

ในที่สุดสัญญาณของการปลดปล่อยก็มาถึง

"โรอา! อ๊ะ!" ร่างของคนข้างใต้กระตุกเกร็ง สองมือโอบกอดคนผมยาวไว้แน่น นิ้วเรียวยังคงทำงานส่งให้อีกคนไปถึงฝั่งฝันอย่างปลอดภัย

และแล้วพายุใหญ่ก็ถึงคราสงบลง

ห้องนอนที่ปกคลุมไปด้วยแสงอบอุ่นจากโคมไฟข้างเตียง ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่

"คุณโรอา..." คนผมสั้นเอ่ยถามเสียงแผ่วจากความเหนื่อยอ่อน

"อะไรคะ"

"โกรธผู้ชายคนนั้นมากเลยเหรอคะ" คนถูกแซวหัวเราะเบา ๆ

"ทำแรงไปเหรอคะ"

"เปล่าหรอกค่ะ" คนผมสั้นส่ายหัว นิ้วชี้พลางถูไปที่ปลายจมูก "ก็...คิดว่า...ร้อนแรงดีน่ะค่ะ..."

ตึกตัก



เจ้าของคอนโดปรายตามองเรือนร่างของผู้หญิงที่เธอเป็นคนพามา นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอมีอะไรกับผู้หญิง

ไม่รู้มาก่อนเลยว่ามันเร่าร้อนขนาดนี้

แถมเจ้าตัวยัง...

น่ารัก...

ทำไมเธอถึงมาเจอคนน่ารักแบบนี้ในสถานบันเทิงที่น่าจะมีแต่ผู้คนที่แสวงหาเพียงความสุขของตัวเองได้นะ





ในระหว่างที่กำลังดื่มฉลองให้กับความโสดอันสดใหม่จากการสลัดรักเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้กับเพื่อนสาวของเธอ หลังจากที่เพื่อนไปเข้าห้องน้ำ โรอาก็ได้คุยกับ 'เธอ' ที่นั่งหงอยอยู่คนเดียวบนเก้าอี้ตัวข้าง ๆ สั่งน้ำสีน้ำตาลเข้มมาดื่มไม่รู้เป็นแก้วที่เท่าไหร่



ก็แค่หวังดี ไม่อยากให้เมาไปมากกว่านี้

แต่ดันแจ็คพอตเสียนี่



'อยากทำอะไรบ้า ๆ ดูมั้ยคะ' คนเมาที่โรอาได้รู้ว่าเพิ่งถูกสลัดรักจากผู้ชายเฮงซวยมาเอ่ยถามขึ้นหลังจากได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวซึ่งกันและกัน

เล่าให้ฟังกันจนหมดเปลือกเลยล่ะ

ทำไมคนเราถึงไว้ใจคนแปลกหน้ากับเรื่องส่วนตัวนักนะ

คงเพราะเคยเจออะไรเหมือนกันมาล่ะมั้ง

'อะไรบ้า ๆ นี่ อะไรเหรอคะ'



เคยทำกับผู้หญิงมั้ยคะ




"โรอาคะ"

"..."

"คุณโรอา"

"..."

"คุณโรอา!"

"คะ?" ในที่สุดโรอาก็ถูกปลุกจากภวังค์

"เหม่ออะไรอยู่เหรอคะ"

"อ๋อ เปล่าค่ะ เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะคะ"

"คะ- คือ...ฉันถามว่าคุณอยาก..."

"...?" โรอาทำหน้าสงสัยกับคำพูดติดขัดของคนตรงหน้า

"คุณอยากให้ฉัน...ทำให้...มั้ยคะ?"

ตึกตัก



อะไรกันเนี่ย

หัวใจบ้านี่มันเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว

มันเป็นเพราะอะไรกัน?

ตื่นเต้นเหรอ?



เพราะความสวยของเธอ?

กิริยาท่าทาง?

คำพูด?

เซ็กส์?



นี่เป็นครั้งที่สอง





ครั้งที่สองที่หัวใจของเธอเต้นแรงกับใครขนาดนี้





ในแบบที่ต่างออกไป...





ในแบบที่คิดว่าเธอจะไม่มีวันได้พบเจอ



"หรือถ้าคุณไม่อยากก็ไม่เป็นไรค่ะ คุณอาจจะไม่ชอบ" เมื่อเห็นเจ้าของห้องนิ่งอึ้งไปสาวแปลกหน้าจึงเอ่ยขึ้น ทำให้โรอารู้สึกตัวอีกครั้ง

"เปล่าค่ะเปล่า ไม่ได้ไม่อยากหรอกค่ะ" ก็เธอเล่นปลุกอารมณ์เธอได้เสียขนาดนั้น ถ้าไม่รู้สึกอะไรเลยก็จะด้านชาเกินไปแล้ว "ฉันแค่กำลังคิดว่าพอทำกับผู้หญิงแล้วมันแปลกออกไป" หรือกับแค่คุณที่มันแปลกกันนะ

"อ่อ...อย่างนั้นเหรอคะ..." คนผมสั้นตอบด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ เธอคิดไปเองรึเปล่าว่านั่นคือน้ำเสียงน้อยใจ

มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ!
"แต่แปลกในทางที่ดีนะคะ!" โรอารีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยกลัวอีกคนจะเข้าใจผิด นั่นทำให้คนตรงหน้ายิ้มออกในทันที



ยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสุกสว่างขึ้นทันตา

อยากจะเห็นยิ้มแบบนั้นในทุก ๆ วันเลย



อา

คิดแบบนี้อีกแล้ว

นี่เธอกำลังจะแพ้ให้กับอะไรบางอย่างรึเปล่านะ



"คุณชื่ออะไรคะ?"

"ยูฮาค่ะ" คนผมสั้นตอบ "คัง ยูฮา"

"คุณยูฮา" โรอาเริ่มด้วยน้ำเสียงมั่นคง "คุณเป็นผู้หญิงคนแรกของฉัน ฉันเลยอาจยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ชอบนะคะ" แบบนี้อาจจะช่วยย้ำให้เธอรู้สึกพิเศษขึ้นมา

ก็เธอน่ะพิเศษกว่าคนอื่นจริง ๆ

ทุกทีเธอจะตอบแบบไม่สนใจความรู้สึกของคู่นอนเท่าไหร่นัก ด้วยเกรงว่าจะเป็นการโปรยเสน่ห์ให้อีกฝ่ายคิดว่านี่ไม่ใช่กิจกรรมที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว

แน่นอนว่ากับผู้หญิงคนนี้เธอหวังว่ามันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย การพูดรักษาน้ำใจย่อมช่วยในการทำแต้มเหมือนกับที่เธอมักจะทำกับผู้ชายที่เธอสนุกด้วยคนก่อน ๆ



แต่ครั้งนี้มีบางอย่างที่แปลกออกไป



"ฉันชอบนะคะ คุณน่ะ น่ารักมาก ๆ เลย"

เพราะเธอพูดมันออกมาจากใจจริง



"ขะ- ขอบคุณค่ะ" ยูฮาเอ่ย ใบหน้าที่ยังคงแดงเรื่อจากกิจกรรมเมื่อครู่เบือนหนีพร้อมกับใช้มือถูจมูกด้วยความเขินอาย "ขอโทษนะคะ ฉันก็เพิ่งเคยวันไนท์กับคุณครั้งแรก อาจจะดูงี่เง่านิดหน่อย ฮ่า ๆ"

"อ้าว นี่เราวันไนท์กันอยู่เหรอคะ" โรอาอดแกล้งไม่ได้ ก็เธอไม่ได้อยากให้มันเป็นครั้งเดียวจริง ๆ นี่ ใจแอบเต้นรัวแรงอีกครั้งเมื่อนึกว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกของกันและกัน

"เอ๋?"

"หรือว่าคุณไม่อยากทำอีก ฉันคงยังไม่ดีพอสินะ" แกล้งหงอให้อีกคนใจแป้วเล่น ๆ

"มะ- ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คุณน่ะทั้งสวยแล้วก็... แล้วก็... มัน แบบว่า ฉัน-"

"ล้อเล่นน่ะค่ะ" โรอาหัวเราะในความน่ารักของอีกคน

"อ่า...ค่ะ" ยูฮากลืนน้ำลายอีกอึกใหญ่ สายตาของเธอเลื่อนต่ำ "จริง ๆ ฉันก็ไม่รังเกียจหรอกนะคะถ้าเราจะมาเจอกันอีก"

ตึกตัก




แจ็คพอต

"ถ้าอย่างนั้น นั่นมันขึ้นอยู่กับว่า..." โรอาจับมือของยูฮาวางลงบนหน้าท้องเนียนของตน ค่อย ๆ ไล่สัมผัสอย่างยั่วยวนขึ้นด้านบนจนมาถึงอกขาว จับนิ้วมือของคนผมสั้นให้สัมผัสเบา ๆ ที่ส่วนยอด นัยน์ตาของคนถูกยั่วฉายประกายแห่งอารมรมณ์ พาให้เธอส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจก่อนจะพูดต่อ "คุณจะทำให้ฉันมีความสุขได้ขนาดไหนนะคะ"

ยูฮากลืนน้ำลาย "ถ้าอย่างนั้น นั่นก็แปลว่า..."

คนผมยาวพยักหน้าเชิงอนุญาต



'ช่วยทำให้ใจของฉันเต้นแบบนั้นอีกที'



และแล้วริมฝีปากของทั้งคู่ก็เลื่อนประกบกันราวกับการต่อชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ มือร้อนลูบไล้ไปทั่วร่างกายของกันและกัน พวกเธอสามารถเข้ากันได้ดีแม้นี่จะเป็นครั้งแรกระหว่างคนทั้งคู่

หลังจากผละริมฝีปากเพื่อพักหายใจ ยูฮาค่อย ๆ ขบเม้มตามลำคอของคนผิวขาว จูบไล้ต่ำลงไปเรื่อย ๆ จนถึงเป้าหมาย เสียงครางหวานของอีกคนพาให้รู้สึกวาบหวิว



แล้วบทรักของทั้งสองก็ดำเนินต่อไป






"คุณยอมแพ้ให้กับความรักแล้วจริง ๆ เหรอคะ" ยูฮาเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยหลังจบจากกิจกรรมเมื่อครู่มาสักพัก สองร่างนอนเคียงกันบนเตียงนุ่ม แสงไฟอุ่นบัดนี้ถูกปิดลงเตรียมที่จะพักผ่อน แต่ทั้งคู่ยังคงอยากที่จะพูดคุยกัน

"เวลาคนรักกันมันต้องมีช่วงเวลาใจเต้นใช่มั้ยคะ" โรอาพูด

"คิดว่าอย่างนั้นนะคะ"

"ใจของฉันไม่เคยเต้นกับใครเลยค่ะ ฉันเลยคิดว่าฉันคงรักใครแบบลึกซึ้งไม่ได้"

"ถ้าอย่างนั้นเพราะอะไรคุณถึงยังนอนกับคนอื่นอยู่ล่ะคะ" คนผมสั้นเอ่ยถามเสียงฉงน "อ๊ะ ขอโทษนะคะ ฉันอาจจะถามจู้จี้มากไป"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" โรอาตอบอย่างเข้าใจ เพราะนั่นก็เป็นคำถามที่เธอเคยถามตัวเองเหมือนกัน "คงเพราะสุดท้ายแล้วฉันก็ยังต้องการความรักมั้งคะ ฮ่าๆ เห็นแก่ตัวเนอะ"

"ฉันว่ามันฟังดูเศร้านะคะ" ยูฮาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด "คุณอาจไม่ได้ไม่มีหัวใจหรือรักใครไม่ได้หรอกค่ะ คุณแค่ต้องเจอคนที่ใช่เท่านั้นเอง"


อย่าเพิ่งยอมแพ้กับความรักเลยนะคะ


ตึกตัก

"ถ้าคุณลองให้โอกาสกับมันดู คุณอาจจะเจอคนที่ดีกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นร้อยเป็นพันเท่าก็ได้นะคะ"

ตึกตัก

"อา ฉันพูดมากไปแล้ว อะไรก็ไม่รู้ นอนกันเถอะนะคะ ป่านนี้คุณคงเหนื่อยแย่แล้ว" คนผมสั้นกล่าวตัดบทด้วยกลัวว่าจะเป็นการยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนข้าง ๆ มากเกินไป



อย่าเพิ่งยอมแพ้งั้นเหรอ?



ฟางเส้นสุดท้ายนั่น มันลอยกลับมาแล้วหรือยังไงกัน



หรือว่าเธอเป็นคนเดินนำมามอบให้กันนะ



"คุณยูฮาคะ"

"คะ?"

"แต่ว่าตอนนี้น่ะ" คนตาสวยขยับใบหน้าเข้าไปใกล้บุคคลที่มอบความกล้าให้เธอเมื่อครู่



คุณกำลังทำให้ฉันใจเต้นนะคะ


ตัดสินใจเอ่ยความในใจออกไป ด้วยหวังว่าเธอจะรับฟัง

เธอนิ่งอึ้งไปสักพัก ความมืดทำให้โรอาไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายได้

"ฮ่า ๆ ก็แค่อารมณ์จาก มะ- เมื่อกี้เฉย ๆ รึเปล่าคะ" ยูฮาหัวเราะแห้งพร้อมกับพูดตะกุกตะกัก

อ่า

"เซ็กส์ของเราน่ะเหรอคะ"

"..."

"ฮ่า ๆ คงอย่างนั้นมั้งคะ"

กิจกรรมแบบนี้ย่อมทำให้ตื่นเต้นเป็นธรรมดา

มันคงเป็นอย่างที่เธอว่านั่นแหละ

ก็แค่อะดรีนาลีนที่สูบฉีดจากอารมณ์ชั่วครู่

การที่เธอใจเต้นกับคนอื่นเพราะความรักในตัวตนของคน ๆ นั้นมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้





'แต่ฉันก็อยากรู้นะคะว่าตัวตนของคุณจะทำให้ฉันใจเต้นได้มั้ย'

ก็ได้แต่คิด

เธอไม่กล้าที่จะพูดมันออกไป

ลึก ๆ แล้วก็ยังกลัวในความสัมพันธ์อยู่เหมือนเคย





"ถ้าอย่างนั้นเรานอนกันเถอะค่ะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว" โรอาพูด พลิกตัวจากที่นอนตะแคงเข้าหาคนผมสั้นมานอนหงายแบบที่เธอเคยชิน "ฝันดีนะคะ"

แต่แล้วเธอก็รู้สึกถึงสัมผัสบางอย่างที่ใบหน้า ทำให้เธอหันหน้ากลับไปหาคนข้าง ๆ

มือนุ่มของยูฮาสัมผัสกับใบหน้าเนียนของอีกคน นิ้วโป้งแตะลูบที่ริมฝีปาก ก่อนที่ใบหน้าสวยจะเลื่อนเข้าประกบจูบ

ตึกตัก



จูบแผ่วเบาเพียงเสี้ยววินาที

"ฝันดีนะคะ โรอา"

แค่จูบบอกฝันดี

จูบที่กลับทำให้หัวใจเต้นรัวแรงเสียเหลือเกิน



เธอจะไม่ยอมถลำลึกเข้าไปในความสัมพันธ์

เธอจะต้องทำร้าย ก่อนที่จะถูกทำร้าย

กฎแห่งหัวใจของเธอถูกทำลายลงสิ้นเพียงชั่วข้ามคืน



ความรักที่ลึกพอเป็นอย่างไร

เธอชักจะอยากรู้จักมันเสียแล้ว


 



หลังจากคืนวันนั้น โรอาก็ไม่ได้พบกับยูฮาอีกเป็นครั้งที่สอง

เมื่อเธอตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้น ยูฮาก็หายตัวไปโดยมีเพียงข้อความที่เขียนไว้



ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนะคะ
- ยูฮา



ตามหาตัวตนจากในโซเชียลก็แล้ว ไปนั่งคอยที่ร้านเดิมก็แล้ว ไม่เป็นผลสำเร็จสักอย่าง

ราวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงฝันหวาน ๆ ของสาวผู้ไร้รักเท่านั้น

ยังไม่ทันก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ เธอก็ถูกผลักออกมาเสียแล้ว





ก็ดีแล้ว

ความผูกพันนั้นรังแต่จะสร้างความเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ





แต่ทำไม





เธอหยุดเฝ้านึกถึงผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลย



ยูฮา...



แววตาเปล่งประกายราวดวงดาว

ผิวกายที่เนียนนุ่มราวแพรไหม

ถ้อยคำและเสียงหัวเราะอันแสนหวาน

รอยยิ้มที่เปลี่ยนโลกทั้งใบให้สดใส




เซ็กส์... ที่ชาตินี้เธอไม่อาจลืมเลือน



อาการใจเต้นที่ไม่เคยมีใครทำให้รู้สึกมาก่อน



เธอจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้วใช่มั้ย?



ความคิดถึงที่ยังคงอยู่แม้เวลาจะผ่านไปแล้วหลายเดือน

แบบนี้มันเจ็บปวดพอ ๆ กับอยู่ในความสัมพันธ์แย่ ๆ เลย


อยากคุยกับเธออีกครั้งจัง

แค่ได้เห็นหน้า สักเสี้ยววินาทีก็คงดี






วันนี้โรอาออกมาเดินเล่นข้างนอก
หวังว่าสายลมโชยอ่อน ๆ กับอากาศบริสุทธิ์จะทำให้สมองเธอปลอดโปร่งขึ้น

เธอไม่ได้นอนกับใครมาหลายเดือนแล้ว

ชีวิตของเธอจดจ่ออยู่กับการทำงานหัวหมุนในทุก ๆ วัน

ทุก ๆ วันที่ภาพของยูฮายังคงปรากฏขึ้นในใจสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปลง

ถึงจะชัดบ้างไม่ชัดบ้าง

แต่กาลเวลาที่ล่วงเลยไปไม่ทำให้เธอหยุดคิดถึงผู้หญิงคนนั้นได้เลย



'อย่าเพิ่งยอมแพ้กับความรักเลยนะคะ'



แล้วจะไม่ให้ยอมแพ้ได้ยังไง

ในเมื่อรักที่ลึกพอ แต่ลึกพออยู่เพียงข้างเดียว

มันไม่มีค่าอะไรเลย



คงเป็นเวรกรรมของเธอที่เคยไปทำร้ายคนนั้นคนนี้เพราะตัวเองเคยเจ็บมาก่อน เธอจึงไม่อาจสมหวังในสิ่งใด

ยอมแพ้แล้ว

พ่ายแพ้ให้กับสิ่งที่เรียกว่าความรัก

ฟางเส้นสุดท้ายของฉัน
สุดท้ายเธอก็เอามันกลับไปเหมือนเดิม





กลิ่นพีช...





โรอาหันขวับไปตามกลิ่นอันคุ้นเคย หวังว่าภาพของคนที่เฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายเดือนจะปรากฏอยู่ตรงหน้า



ว่างเปล่า



เหมือนอย่างเคย



คิดไปเองอีกแล้วสินะ



เธอนี่มันใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ





"คุณโรอา!"
เสียงที่เคยได้ยินในราตรีอันน่าจดจำนั่น...



เธอหลอนไปเองอีกแล้วเหรอ



"คุณโรอาคะ!"



หัวใจเต้นรัวแรงเมื่อสายตาได้สบเข้ากับดวงดาวคู่นั้น



"ไม่เจอกันนานเลยนะคะ"



และรอยยิ้มน้ันก็ทำให้โลกของเธอสดใสขึ้นมาอีกครั้ง









จบแล้ววววววววว os เรื่องแรกของช้านนนน
จบแบบฝรั่งนะคะ คิดต่อ เอ๊ สรุปเขาจะรักกันมั้ยน้าาา~

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่หยิบเอาข้อความที่เคยเขียนใส่ note หลังเลิกกับแฟนเก่าเมื่อนานมาแล้วมาต่อยอดอีกทีค่ะ พาร์ทแรกจะค่อนข้างออกไปทางระบายอารมณ์โกรธมากกว่า ความรู้สึกเรียลมาก อาจจะยืดเยื้อไปบ้างเพราะอยากระบายออกมาให้หมด ๆ เหมือนบันทึกว่าเคยรู้สึกยังไงในคราบของโรอา อ้าว ก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่นา บอกเล่าอารมณ์สู่กันฟัง ไม่มีใครสนใจหรอก555555

ส่วนพาร์ทอื่นคือกามเอาเองทั้งหมดค่ะแค่กๆๆๆๆ

เป็นครั้งแรกที่เขียน nc เลยค่ะ เหน่ย ชอบให้ยูฮาออกน้อง ๆ เด๋อ ๆ หน่อย เหมือนจะห้าวหล่อแต่เป็นสาวรับ แต่ถ้าสลับก็ย่อมได้ แค่กๆๆๆๆ

หวังว่าจะชอบนะคะ ขอบคุณที่กดมาอ่านค่ะ X)
SHARE
Writer
Tnytrr
Angst generator
The world is my gallery. I'm addicted to the artistry.

Comments

aggentperry
1 year ago
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด เขินมากเลยค่ะ ฮือออ นานๆตะมีฟิคที่คุณยูยูตัวเร้กตัวน้อย น่ารักมากกกกก เราว่าเราเข้าใจคุณยูยูนะ อยากให้เค้าเปิดโอกาสแต่ก็เข้าใจเค้าว่าพึ่งผ่านอะไรมา คนแสนดีของเค้าาา;_; / อยากโดนคุณยูยูบอกฝันดีแบบนี้บ้างจังเลยคาะ\(//∇//)\
Reply
Tnytrr
1 year ago
ชอบยูยูหงูวๆแบบนี้มากจริงๆค่ะะะะ อยากให้มีให้อ่านอีกเยอะๆเลย55555555 ขอบคุณนะคะ ทำให้เขินได้ก็ดีใจค่ะ ฮืออออว
k-silver
1 year ago
ขอบคุณที่แต่งฟิคให้อ่านนะคะ 
ฟิคมีความละมุนภายใต้ดวามหม่น เราก็อธิบายไม่เก่งนะ แต่โดยรวมทำให้เราเคลิ้มกับตัวละครและเนื้อเรื่องได้
Reply
Tnytrr
1 year ago
ชอบคำว่าละมุนภายใต้ความหม่นจังเลยค่ะ ;; ขอบคุณนะคะ เป็นกำลังใจได้มากๆเลยย
CYANN
1 year ago
เราอ่านของคุณมาสองเรื่องเปิดเรื่องคล้ายๆกันจนเราว่าใช่พอร์ตชีวิตคุณ(ส่วนหนึ่ง)นี่เอง ฮ่าๆ เรื่องนี้น่ารักดีค่ะ ชอบอะไรประมาณนี้มันดีต่อใจมากๆ ยูฮาน่ารักดีนึกภาพออกเลยค่ะ😆 ยังไงถ้าว่างๆคิดอะไรดีๆออกก็อยากให้มีอีกสักเรื่องนะคะ รออ💛
Reply
Tnytrr
1 year ago
แว้กกกกกกกกก ถุกเปิดโปงงงง อายไม่ไหวปิดหน้ามุดดินหนี คราวหน้าไม่เขียนเปิดงี้ละค่ะหมดมุก โดนจับได้แล้ว555555555 เราชอบเอาส่วนนึงของชีวิตหรืออารมณ์บางช่วงมาใส่แล้วต่อยอดอะค่ะ แต่ละเรื่องอาจจะมีสัก 10-20-30% แหะๆ บางเรื่องในชีวิตก็คิดว่าเอ๊ะมันเหมือนนิยายดีนะ เล่าให้ใครฟังไม่ได้ก็เอามาผนวกกับความขี้ชิปเป็นอินสไปเรชั่น(แต่พยายามอย่าเดาเลยนะคะว่าเรื่องไหนจริงไม่จริง คิดว่าเป็นงานเขียนเรื่องนึงพอนะคะ แหะๆๆๆ /เหงื่อแตก) เรื่องใหม่กำลังเขียนเลยค่ะะ นี่ก็เกิดจากโกรธคนอีกแล้ว... ชีวิตเศร้าก็ระบายใส่ฟิคนี่แหละค่ะ สโลแกนเปลี่ยนความโกรธให้เป็นความกาม5555555555
CYANN
1 year ago
กร้ากก เปลี่ยนความโกรธให้เป็นความกาม หื้มๆๆ รอค่ะ🤣 แต่เราว่าไม่แปลกนะคะเอาส่วนหนึ่ง(ประสบการณ์จริง)มาเป็นพอร์ตคือ เรา อิน มาก สนุกดีค่า~
skyandmyblue
1 year ago
ถึงฟิคจะจบปลายเปิดแต่เราก็คิดต่อได้ค่า
เนี้ยโรอาา เจอกันแบบนี้ โรอาต้องห้ามปล่อยแล้วนะคะ ยูฮาน่ารักขนาดนี้ ทำไมน้องขนาดนี้ น้องมากๆ น้องยูฮาาาา
ขอบคุณสำหรับฟิคมากนะคะ ปล.ชอบพาทแรกมากเลยค่ะ
Reply
Tnytrr
1 year ago
แง้ ดีใจที่ชอบค่าาา บูชาลัทธิน้องยูกันค่ะ น้องยูของคุงโรรรรรร โรโรจะไม่ปล่อยให้เธอลอยนวลลล