กลับ
"อยู่ดีๆ ทำไมถึงแอดเฟซบุ๊กเรามาล่ะ"
ข้อความของเธอเด้งขึ้นมาทันทีหลังจากผมกดแอดเฟรนด์เธออีกครั้งหลังจากที่เราห่างหายกันไป
อันที่จริงจะใช้คำว่าเราก็ไม่เชิง น่าจะเป็น 'เธอ' ฝ่ายเดียวซะมากกว่าเป็นฝ่ายจบความสัมพันธ์ของเราทิ้งไป

ผมรู้จักเธอผ่านแอปหาคู่ที่เพื่อนแนะนำมาอีกที
"กูว่าอย่างมึงต้องใช้ทินเดอร์แล้วว่ะ แห้งขนาดนี้"
หลังจากผ่านการปัดซ้ายปัดขวาอยู่นาน แอปพลิเคชั่นก็พาให้ผมมาเจอกับเธอ
รูปโปรไฟล์เห็นหน้าชัด แถมรูปประกอบอีก 3 ใบมาให้ดูก่อนปัดขวา (แต่เอาจริงๆ ผมตัดสินใจปัดขวาตั้งแต่เห็นรูปแรกแล้ว)

เราเริ่มคุยกันผ่านแอปนี้ นานวันเข้าข้อความก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
"เสียดายจัง ในนี้มันส่งรูปไม่ได้ กะจะให้ดูซะหน่อยว่าวันนี้กินอะไรมา"
เมื่อแอดไลน์กันเสร็จเรียบร้อยแล้วแทนที่เธอจะส่งมาเป็นรูปอาหารอย่างที่บอก กลับเป็นคำขอวิดีโอคอล
'จะโดนหลอกมั้ยวะ ยิ่งกลัวไม่ตรงปกอยู่' ผมคิดในใจ
แต่สิ่งที่ผมได้เห็นนั้นก็ทำให้ผมเขิน เธอน่ารัก และยิ่งได้คุยกัน ผมก็บอกตัวเองได้เลยว่าผมชอบเธอ

เราเป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊ก
ผมได้เห็นไลฟ์สไตล์ของเธอมากขึ้น ชอบเที่ยวข้าวสาร (บริคบาร์) ชอบอ่านหนังสือวรรณกรรม แม้เธอจะชอบนักเขียนคนที่ผมรู้สึกเฉยๆ แต่ก็เราทั้งสองคนอยู่ในขอบข่ายที่คุยกันรู้เรื่อง ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผมเคยเจอ
ความสัมพันธ์ของเราค่อยๆ พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ผมแทบจะวิดีโอคอลกับเธอทุกวัน พูดคุยแลกเปลี่ยนกันจนเราสนิทสนมกันมากขึ้น

จนวันที่ผมคิดว่าเราควรได้เจอกันสักที

"วันเสาร์นี้มาเจอกันที่หอศิลป์มั้ย มีงานนิทรรศการที่คุณน่าจะชอบนะ"
ผม-คุณ คือคำที่เราสองคนใช้เรียกกัน ซึ่งเธอบอกว่ามันน่ารักดี

แต่มันก็น่ารักแค่ในแชทเท่านั้นเอง...

ไม่มีการเจอกันในวันเสาร์นั้น ไม่มีผมและคุณอีกต่อไป มีเพียงข้อความ "เราคิดว่าเราคุยกันในนี้ก็น่าจะพอแล้ว เราแค่อยากมีคนคุยด้วยเฉยๆ ถ้าหากล้ำเส้นเกินไปเราไม่โอเค"
ก่อนความสัมพันธ์ของผมและเธอบนเฟซบุ๊กจะถูกตัดออกจากกัน

"แค่อยากรู้ว่าคุณสบายดีหรือเปล่าเท่านั้นเอง จะไม่รับแอดก็ได้ แค่ได้คุยกับคุณก็พอแล้ว"
"สบายดี คุณล่ะ?"
"สบายดี"
"อืม"

Notification แจ้งเตือนหน้าไทม์ไลน์ของผม มันขึ้นว่าเธอตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของผมแล้ว
ผมเข้าไปส่องหน้าไทม์ไลน์ของเธอ เลื่อนไปไม่กี่ scroll ก็ต้องกดออกมาที่หน้าฟีด ก่อนที่ข้อความของเธอจะเด้งขึ้นมาว่า
"คุณเห็นแล้วใช่มั้ย เดือนหน้าเราจะแต่งงานแล้ว คุณจะลบเฟซบุ๊กเราก็ได้นะ มันเป็นสิทธิ์ของคุณ ดีใจที่ได้คุยกับคุณอีกครั้งนะ"
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้น
Writer
zupisets
blogger
1DAN*

Comments