จักรวาลแห่งความ(ไม่)ว่างเปล่า
“ตัวเอง” เรารู้จักดีแค่ไหน..?
“ตัวเขา” เพราะอะไรเราถึงรู้จักดีขนาดนั้น..?
“ความคิด” ที่โลดแล่นในยามค่ำคืน
“คำถาม” ที่ยังคงรอคอยคำตอบ
“การเฝ้ารอ” สิ่งที่เราไม่มีวันรู้ว่ามีอยู่จริงๆไหม...

โศกนาฏกรรมแห่งชีวิตกลับไม่ได้เกิดจากความสูญเสีย แต่กลับเป็นการคงอยู่อย่างไร้ความหมาย 
เรามีเพื่อนแต่เหมือนไร้เพื่อน
เรามีเราแต่เหมือนไม่มีชีวิต
ทุกลมหายใจเหมือนมีไว้เพียงเพื่อนับเวลาเพื่อให้ผ่านพ้นไป
เราหวังจะเป็นบางสิ่ง แต่กลับไม่ได้เป็นอะไรสักอย่าง 

เราโดนลงโทษมามากพอแล้วหรือยัง..?
เรายังไม่คู่ควรอีกหรือ..?
เรายังเสียใจและเสียน้ำตาไม่มากพอหรืออย่างไร..?
ในยามที่ท้องฟ้ามิได้หลั่งน้ำตาเพื่อเราแล้วใครที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงนั้น..?


เรายอมแพ้แล้วแต่เหมือนจะยังไม่พอ
ความตายกลับมิใช่ทางออก นรกดูจะเป็นเหมือนสวรรค์สำหรับผู้ถูกสาปแช่ง..

ทุกความลับที่เรากุมไม่มีวันเปิดเผยและคงจมฝังไปพร้อมกับเรา

ใครกันที่กุมความลับให้เรา?
ใครหรือที่รับฟัง? 
ใครกันที่เอ่ยถาม?

เรามีเราแต่แค่ตัวเราคงไม่มีวันพอ..

ไม่เคยพอ...

การร้องขอช่างไร้ค่า เมื่อผู้ถูกขอแม้จะรับรู้ แต่ไม่เคยสนองตอบสิ่งใด

เราไร้ตัวตน
เราไร้พระเจ้า
เราไม่มีเสียง
เราไม่มีอะไร
เราช่าง....

ว่างเปล่า...เสียเหลือเกิน...

SHARE
Writer
JoeyNineteen90
Astronaut
จักรวาลแห่งความ(ไม่)ลับ

Comments