อีกด้านของรอยยิ้ม
เราไม่ได้เขียนเรื่องนี้มาเพื่อให้ร้ายใคร
เพียงแต่อยากให้รู้ว่า
การให้ การพูดเล่นๆขำๆ
มันมีผลต่ออีกฝ่ายยังไง


เราเคยโดนคุณครูที่สนิทเรียกพบ
เขาถามเราว่า
การที่เราช่วยเพื่อนๆในห้องตลอด
โดยเฉพาะคนที่กำลังมีปัญหาหนักๆ
เราต้องการอะไรจากพวกเขาหรือเปล่า
เราต้องการอะไรตอบแทนหลังจากการช่วยไหม

เราอึ้งไปสักพักกับเหตุผลที่โดนเรียกพบเลยล่ะ

หนูช่วยเพราะอยากช่วย
หนูไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำว่าจะได้อะไรตอบแทน
เราตอบ

แน่นอนเขาถามประโยคที่เราได้ยินมาตลอด
แล้วทำไมปัญหาของหนู
หนูไม่เคยให้ใครช่วยเลยล่ะ
และใช่
เขาได้คำตอบเหมือนทุกคนที่ถามเรา
คือความเงียบ

เราเลิกคิดว่าทำดีได้ดีมานานแล้ว
หลังจากที่เราช่วยเพื่อนคนหนึ่ง
แต่เขากลับเป็นคนสร้างบาดแผลในใจขนาดใหญ่
เราคิดว่าเขาคงไม่ตั้งใจหรอก
แต่การพูดไม่คิดของเขาในวันนั้น
ต่อหน้าคนมากมาย
ทำให้เราฝังใจจนแพนิคตลอดตอนอยู่ในที่ที่มีคนเยอะ
ฟังดูอ่อนแอเนอะ

เขาขอโทษเราหลังจากเรื่องผ่านมาแล้วสองปี
เราเงียบ
ไม่มีความรู้สึกใดใด
ไม่มีความรู้สึกโกรธ
ไม่มีความรู้สึกให้อภัย
เขาเหมือนจะร้องไห้
อาจฟังดูเย็นชานะ
แต่เขารู้สึกแย่ไม่เท่ากับการร้องไห้ทุกคืนตลอดสองปีของเราหรอก
เราร้องไห้ทุกคืน
ถามตัวเองตลอดว่าเราทำผิดอะไร

เห็นไหมล่ะ
ทำดีไม่ได้ดีเสมอไปหรอก
แต่การช่วยเหลือหรือการให้
ทำให้อีกฝ่ายดีขึ้น
ยิ้มได้
มีกำลังใจ
เราคิดว่าแค่นั้นเราก็พอใจแล้ว
อ่า โลกสวยไปไหมนะ
แต่ลองคิดกลับกันดูสิ
ตอนที่มีปัญหา
ใครๆก็ต้องการความช่วยเหลือใช่ไหมล่ะ
ถ้าอยากรู้ว่าความรู้สึกดีตอนช่วยคนอื่่่นสำเร็จเป็นยังไง
ก็ลองเปิดใจช่วยคนที่ล้มดูสิ
แต่อย่าลืมนะ
การช่วยคนอื่นที่ดี
ต้องรักษาตัวเองไว้ด้วย
อย่าทำให้ตัวเองลำบาก
เพราะปัญหาของคนอื่น
ช่วยเท่าที่ทำได้ก็พอ


เราไม่รู้จะอธิบายนิสัยของเราที่คนสนิทขัดใจว่ายังไง
แต่ยกตัวอย่างได้นะ
เราเป็นคนที่คอยส่งเพลง let it go ของ James Bay ให้หลายๆคน
แต่ตัวเองกำลังร้องไห้กับเพลง heaven ของ troye sivan 
เราอยู่ข้างๆตอนคนอื่นร้องไห้
แต่เราร้องไห้คนเดียวตลอด
พอจะเดาออกไหม
ว่าเราเป็นคนยังไง



มีคนเคยถามเราว่า
ถ้าเห็นว่าการช่วยคนอื่นสำคัญ
ทำไมไม่ให้คนอื่นช่วยบ้างล่ะ

เราเคยยอมให้บางคนมองเห็นและสัมผัสด้านมืดมิดและความเศร้าของเรา
แต่กลายเป็นว่าไม่มีใครรับความเศร้าของเราไหวเลย
พวกเขาเศร้าไปด้วย
บางคนถึงกับร้องไห้ออกมาเพราะความสงสาร

มันเป็นเหตุผลที่เราเลือกจะเศร้าและจมดิ่งกับความรู้สึกแย่คนเดียว
เราพยายามไม่มีคนสนิทเพิ่มขึ้น
เราว่าเหตุผลของเรามากพอ
ที่จะปิดกั้นความเศร้าของตัวเองจากคนอื่น
แต่มันเหงามากเลย
ถ้าเจอคนที่รับความเศร้าของคุณไหว
รักษาเขาไว้ดีๆนะ

นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกเลยที่เราเขียนยาวขนาดนี้
เรามักจะยิ้มให้คนอื่นตลอด
ไม่ว่าความรู้สึกเราจะพังแค่ไหน
แต่ถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้
เราก็จะยิ้มให้คุณจากใจจริงเลยนะ
ขอบคุณที่เป็นผู้ฟังของเรา
ถึงแม้เราจะไม่เห็นก็เถอะ
: )

SHARE
Written in this book
etc.
Writer
moonflower
vanilla night
เราเป็นทานตะวันที่ดันไปหลงรักคุณพระจันทร์

Comments