ตราบชั่วนิรันดร์ ขอฉันเป็นของเธอ

ไม่จำเป็นต้องรอจวบจนขั้วแม่เหล็กเหนือใต้ผันผวนปรวนแปร
อาศัยเพียงดวงตาสีเดียวกับยามรัตติกาลของเธอ
ก็เพียงพอจะทำให้โลกใบเกือบกลมนี้กลับตาลปัตรผิดเพี้ยนไปเสียหมด



ชั่วขณะที่จ้องมองดวงดาราส่องประกายระยับภายในดวงตาคู่นั้น
ชั่วขณะที่แขนทั้งสองตระกองกอดหัวใจจนอุ่นอิ่ม
ชั่วขณะที่คำพูดใด ๆ ไม่อาจถูกเอื้อนเอ่ยออกไปได้
ชั่วขณะที่เสียงกระซิบทุ้มต่ำของเธอทำให้ฉันคลุ้มคลั่ง

ณ ชั่วขณะนั้น
เราสองต่างเกี่ยวกระหวัดดั่งเกลียวเชือกที่แน่นหนา
เวียนว่ายบนสีทองของท้องฟ้ายามสนธยา
จมดิ่งใต้พื้นผิวดวงอาทิตย์อุณหภูมิสูงกว่าห้าพันเคลวิน
โผบินในท้องทะเลลึกกับปลาแองเกลอร์ที่หลอมรวมร่างกายเพื่อผสมพันธุ์
กังวลถึงทุกอย่างท่ามกลางเหล่าต้นไม้ใหญ่สีเขียวมะกอก
สบายใจยามสูดดมฝุ่นควันมรณะสีขมุกขมัวคล้ายม่านหมอกบนยอดเขา
เจ็บปวดมากมายกับความฝันที่กลายเป็นจริง
แต่กลับล่องลอยไปกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันหายดี

เธอไม่ใช่พระเจ้า
ยิ่งไม่ใช่ซาตานจากขุมนรก
เธอเป็นการปั้นแต่งของสรวงสวรรค์
เป็นภาพมายาแห่งยมโลก
เป็นความลวงหลอกบนแดนมนุษย์
ไม่มีตัวตนในความเป็นจริง
ไม่เคยปรากฏขึ้นในความฝัน
อยู่ระหว่างทุกสิ่งเหล่านั้น
เลือนรางกว่าสิ่งอื่น
แต่กลับชัดเจนกว่าสิ่งใด

ทั้งหมดทั้งมวลนั่นคือความเป็นเธอที่กักขังครอบครองฉันไว้— หมดซึ่งทางหนี

ฉันรักการหน่วงเหนี่ยวที่ไร้พันธะนี้เหลือเกิน
รักการเป็นนักโทษในเรือนจำเหล็กกล้าที่ไม่อาจเรียกได้ว่าความรัก
รักความรู้สึกเมื่อถูกฉุดรั้งด้วยโซ่ตรวนที่ไม่อาจเรียกได้ว่าความใหลหลง
รักการถูกคุมขังภายใต้การจองจำแน่นหนาที่ไม่อาจเรียกได้ว่าความใคร่ราคะ
รักมันเสียจนละทิ้งอิสรภาพในตนเอง— ยินยอมจะมีชีวิตที่มืดบอดอยู่ภายใต้อำนาจเด็ดขาดของเธอ

ฉันไขว่คว้าหาความเป็นเธอแม้ในชิ้นส่วนที่เล็กที่สุดของร่างกาย
ไม่ใช่อะตอม
หาใช่โมเลกุล
หากเป็นเพียงเศษหนึ่งในหมื่นล้านของจิตวิญญาณ
เล็กถึงขนาดนั้น แต่ก็ต่างตะเกียกตะกายร้องเรียกถึงเธอผู้เดียว

ถึงไร้ลมหายใจก็ไม่ขอแยกจาก
เพราะร่างกายนี้น้อมยอมรับเพียงสัมผัสจากเธอ
หัวใจดวงนี้บีบบดและคลายตัวเพียงเพื่อเธอ
ประสาทสัมผัสทั้งห้าถูกมอมเมาให้จดจำได้เพียงแค่เธอ
ภาพสลักหินอ่อนที่สวยงามติดตา
กลิ่นหอมสะอาดชวนลุ่มหลงที่ไม่เคยจางหาย
ริมฝีปากที่พร่ำเพ้ออย่างงมงาย
เสียงนุ่มนวลที่เปล่งออกมาเยียวยาทุกบาดแผล
การแตะต้องที่ตราตรึงแต่แผ่วเบา

ได้โปรดให้ฉันเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่เป็นส่วนหนึ่งของชั้นหินดินดาน
ได้โปรดให้ฉันเป็นกาแล็กซี่แอนโดรเมดาที่อยู่เคียงข้างไม่เคยห่างจากทางช้างเผือก
ได้โปรดให้ฉันเป็นเรือไททานิกที่ถูกล้อมรอบด้วยผืนน้ำไปตลอดกาล
ได้โปรดให้ฉันเป็นเข็มสั้นที่ต้องคู่กับเข็มยาวอยู่ร่ำไป
ได้โปรดให้ฉันเป็นสายฟ้าที่เป็นสัญลักษณ์แห่งซุสไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ได้โปรดให้ฉันเป็นชั่วนิจนิรันดร์ที่ถูกประพันธ์ขึ้นโดยเธอ



- Your eyes are the only obvious thing in my blurry world.








SHARE
Written in this book
ลิมิตความหวาน 1000%
คนมีความรัก มักเป็นคนบ้า
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments

erylovelyn
9 months ago
ชอบมากๆเลยค่ะ อยากมีความรักเลย ♥
Reply
nottoknow
9 months ago
ใช้ภาษาได้สละสลวยกินใจมสกค่ะ
แง ชอบ
Reply
JUPITER
9 months ago
หลงเลยค่ะ
Reply
Crescentian
9 months ago
ชอบมากค่ะ สวยงามมาก ;___;
Reply
Eventhough
9 months ago
ภาษาสวยมีเสน่ห์เหลือเกินค่ะ <3
Reply