สวัสดีคุณเชื้อโรค
ช่วงก่อนหน้านี้ เคยถูกภูมิแพ้เล่นงาน
ไปหาหมอ ตรวจเลือดเพื่อดูว่าแพ้อะไร
แต่ก็ไม่เจอว่าแพ้

อาจจะเป็นความเครียดจาก auto-pilot mode
ด้วยความที่เป็นคนจริงจังมากกับทุกสิ่ง

พยายามหยุด และคิดว่าก่อนหน้าจะป่วยหนักๆ
มันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น มีตัวกระตุ้นอะไรบ้าง
แต่ก็ไม่แน่ใจ

จนมาถึงระยะหนึ่งที่ป่วยเรื้อรังเกือบเดือน
ตัดสินใจเปลี่ยนโรงพยาบาล
ขอหมอตรวจภูมิแพ้ด้วยวิธี Skin test 
แล้วก็พบสิ่งที่ทำให้แพ้

ตั้งแต่ครั้งนั้นก็ดูแลตัวเองเยอะขึ้น
ก็คิดว่าแข็งแรงแล้ว
มีน้องใหม่มาฝึกงาน น้องป่วยเรื้อรัง
ด้วยพฤติกรรมของน้องที่ไม่กินยาด้วย
ทำให้น้องไม่หายสักที

เราทำงานอยู่กับน้องมาเป็นเดือนๆ
ก็อยู่รอดและยังแอบดีใจว่า เออ ไม่ป่วยเว้ย
ทั้งที่สองสัปดาห์ที่แล้วมีเรื่องเครียดมาก
นอนน้อย ก็ยังกลัวว่าตัวเองจะติดเชื้อ
แต่ก็รอดมาได้

จนกระทั่งเมื่อวันอังคารเย็น เริ่มแปลกๆ 
ก็พยายามดื่มน้ำ ดูแลตัวเองให้มากกว่าเดิม
รอดมาจนวันพุธ 
แต่พอหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาเมื่อวาน
เรารู้ตัวว่าสู้ไม่ไหวแล้ว บวกกับนอนแค่ 5 ชั่วโมง
เมื่อวานพยายามเซฟร่างสุดๆ เพื่อให้ไม่แย่ไประหว่างวัน

รอดมาจนถึงตอนเย็น
เสร็จงานปุ๊บ ไปซื้อยา กลับบ้านมาแบบลูกหมาเพราะฝนตก ตากฝนไปอีก...

กินยา กินข้าว เตรียมตัวเตรียมของสำหรับงานวันศุกร์ - อาทิตย์นี้ แล้วนอนหลับไป

ก็อย่างที่มีคนเคยบอกไว้ว่า
ตอนเราทุกข์จากการที่มีคนมาทำให้เราเสียใจ
เราสามารถเดินหนี หรือไปหาอย่างอื่นทำได้
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่มันเป็นความทุกข์จากร่างกาย
เราหนีมันไม่พ้นเลย

ตื่นมาพร้อมกับเสมหะ
และบอกตัวเองอีกครั้งว่า
"สวัสดีคุณเชื้อโรค" ..


//ที่แปะหมี่ซั่วไว้ เพราะหลังจากตื่นมาเมื่อเช้าและรู้ว่าตัวเองด้องแน่ๆ ก็รีบทำกับข้าว ดูของในบ้านแล้วก็นึกอยากกินหมี่ซั่ว เลยผัดหมี่ที่เหลืออยู่ทั้งห่อ แบ่งไว้กินในแต่ละมื้อ 

วันนี้อยู่รอดได้เพราะหมี่แท้ๆ
SHARE
Written in this book
Daily Life
Writer
E29AZA
observer
Cool Wild-Goose :: ISTJ :: ลักษณ์ 8

Comments