คุณคือความเจ็บปวดที่เราเผลอเสพติดไปแล้ว
ก็รู้อยู่แก่ใจใช่ไหม ว่าคุณไม่ได้มีเราคนเดียว
...รู้
ก็รู้อยู่แก่ใจใช่ไหม ว่าคุณไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์
...รู้
ก็รู้อยู่แก่ใจใช่ไหม ว่าคุณไม่ได้อยากเจอเรา
...รู้
ก็รู้อยู่แก่ใจใช่ไหม ว่าคุณไม่เคยแคร์ว่าเราจะอยู่หรือไป
...รู้

ก็รู้นี้ แล้วทำไมไม่เดินออกมา
...ไม่รู้

คุณหายไป
ในคืนที่คุณแชทมาบอกเราว่าเจอเด็กๆ ในถ้ำแล้ว
แล้วคุณก็กลับมา 
เมื่อคืน พร้อมบอกว่าไปทำงานต่างจังหวัด
คิดว่าเราจะเชื่อจริงๆเหรอ
เอาเถอะ เราตอบคุณไปว่าเราจะพยายามเชื่อ

คุณเคยทวงของฝากตอนเราไปเที่ยว
บอกให้เก็บไว้จนกว่าครั้งหน้าจะเจอกัน
แต่ขนาดเราห่างกันแค่10นาที คุณยังไม่ยอมมา
ห่างกันแค่ไม่กี่ร้อยเมตร คุณก็ยังไม่ยอมมา

ความจริงแล้วเวลากับระยะทางไม่ใช่ปัญหาเลย
ปัญหามันแค่ เราไม่ใช่ 
แค่นั้นเอง

เราไม่ได้โง่ถึงขั้นที่ไม่รู้หรอกว่า 
คุณไม่ได้จริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้
รู้มาตลอดแหละว่าเราเป็นแค่หนึ่งในคนคุย
คุณไม่จริงจังกับเรา และไม่จริงจังกับใคร
แค่คุยไปอย่างนั้น 
เป็นแค่ส่วนประกอบของคืนวัน
แต่ไม่ใช่ปัจจัยหลักที่ทำให้ชีวิตคุณดำเนินไป

ที่จริงคุณก็ไม่ได้ผิดอะไรเลย
ออกจะชัดเจนมาตั้งแต่ต้นด้วยซ้ำ
เราเองที่ผิดที่ไปคาดหวังกับความสัมพันธ์มากไป
ทั้งที่ไม่มีความรัก ความทรงจำใดร่วมกับคุณเลย
แต่เพราะใจมันรู้สึกว่าคุณพิเศษกว่าใครๆที่เข้ามา
ก็เลยดื้อรั้นจะเก็บคุณไว้ด้วยความเอาแต่ใจ
ทั้งที่ไม่อยากทำตัวแย่ๆกับคุณ แต่ก็เผลอทำ
แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็แค่ไม่อยากเสียคุณไป

อยากให้คุณห่วงเราบ้าง
อยากให้คุณแคร์เราบ้าง
อยากให้คุณง้อเราบ้าง

ก็แค่หวัง จะเอาอะไรมากมายกับแค่คนคุย
รู้ทั้งรู้ว่าเรียกร้องอะไรไม่ได้เลย

รู้ทั้งรู้ว่าถ้าคุณอยากไปต่อ คุณคงไม่ทำอย่างนี้
ก็เลยทำเป็นไล่ให้คุณไป 
ทั้งที่เราเป็นฝ่ายไปเองก็ได้
แต่ก็ยังรั้งรอ เพราะลึกๆแล้วอยากให้คุณอยู่
อยู่ตรงนี้ อยู่กับเรา
เดินไปด้วยกัน

ถึงคุณจะไม่เคยบอกว่า
ควรทำยังไงต่อกับความสัมพันธ์ 
แต่เราเองก็รู้ว่าควรทำยังไง 
จึงจะหยุดความเจ็บปวดนี้ได้

แต่เราก็เลือกที่จะไม่ทำ
เลือกที่จะยอมเจ็บอยู่อย่างนี้
ทนอยู่เรื่อยมา 
จนกลายเป็นความชินชา
แต่ก็ยังไม่ยอมเดินจากไปไหน
ทั้งที่ก็รู้ 
ว่าแค่เดินออกมา ทุกอย่างก็จะจบ
แต่ก็ยังอยากเจ็บอยู่อย่างนั้น
แลกกับการที่ได้มีคุณ

จนกระทั่งถึงวันที่คุณจะเป็นฝ่ายไป
เรากลับเหนี่ยวรั้งและร้องขอ 
ให้ความเจ็บนั้นยังคงอยู่กับเรา 
ให้เราได้มีมันอยู่ในชีวิต

เพราะถ้าขาดมันไปแล้ว 
เรากลัวว่าเราจะไม่สามารถรู้สึกถึงอะไรได้อีกเลย

ครั้งหนึ่งเราเคยสูญเสีย เคยป่วย
เคยไม่มีความรู้สึกใดๆเลย ไม่ว่าจะดีใจหรือเสียใจ
เป็นความไม่รู้สึกที่ให้ความรู้สึกโคตรแย่
แต่เราก็ผ่านมันมาได้
จากที่เคยมองเห็นทุกอย่างเป็นสีเทา
เราเริ่มมองเห็นสีสันอื่นเข้ามามากขึ้น
และคุณก็เข้ามา
คุณคือแม่สีที่เข้มข้น 
ทำให้ภาพอันจืดจางของเราชัดเจนขึ้นมา
และแล้วเมื่อถึงวันที่คุณจะไป
เราก็กลัวว่าคุณจะเอาทุกสีสันในชีวิตเราติดไปด้วย

เราไม่อยากกลับในอยู่ในสีเทานั้นอีกแล้ว

...









SHARE
Written in this book
You who came from Tinder

Comments

U-min
1 year ago
ถูกผลักให้กลับไปอยู่ในสีเทาอีกแล้ว
Reply
koorb
1 year ago
เป็นกำลังใจให้ครับ อารมณ์​คล้ายๆกับที่ผมเจอเลยครับ😂