บันทึกสีเทา..มั้ง



ฉันยังอวดกับเพื่อนเสมอถึงความรู้สึกที่แอบชอบใครสักคน

ฉันยังคงคิดถึงความรู้สึกเก่าๆที่แทบจะจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ฉันยังคงคอยเกลี่ยแผลเก่า..ที่แทบไม่เหลือรอย

ทั้งหมดนั้น..มันหมายถึงเธอนะ




จำได้รึเปล่า ว่าใครทำให้เราติดการยีผม

จำได้รึเปล่า ว่าใครเคยสบตากัน ในวินาทีนั้น ถึงจะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีในความเป็นจริง แต่ยาวนานในความรู้สึกของเรานะ 

แล้วจำได้รึเปล่า ว่าแกเคยปฏิเสธเรา...

เรายังจำได้นะ ว่าเคยจะตัดใจแล้วไปคบกับใครอีกคน
    แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ ตัดเธอไม่ขาดจริงๆ


     เรายังคงคุยกันบ้าง ถึงส่วนใหญ่บทสนทนาจะเป็นของเรา 
     เรายังมองกันบ้างเวลาเดินผ่าน ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเจอ
      " คิดถึงนะ คิดถึงเสมอ "


เราทำได้เพียงกล่าวคำนี้ออกไป ในวันที่คิดถึงเธอแทบแย่
      
เพราะทำได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้
เพราะเรามีสิทธิ์แค่นี้จริงๆ


SHARE
Written in this book
ชอบ

Comments