การพึ่งพิงคือจุดจบของชีวิต
ชีวิตที่ขาดความอิสระ ต้องพึ่งพาคนอื่น คือ ชีวิตที่แห้งแล้งและจบสิ้น

หากเราสังเกต เราจะรู้ว่า ทุกครั้งที่เราต้องพึ่งพาคนอื่น เราจะมีความทุกข์ตามมา มีความกังวัล อึดอัด เครียด แต่ทุกครั้งที่เราตัดสินใจจะทำอะไรเอง เราจะรู้สึกเบิกบานและมีชีวิตชีวากว่าการรอคอยอะไรซักอย่างจากคนอื่น

การพึ่งพิงนี้ เกิดจากการรอคอยการกระทำของคน เช่น การกระทำทางกายภาพ และทางวาจา 

การช่วยเหลือทางกาย เช่น ไปรับไปส่ง ช่วยยกของ ช่วยสอนงาน อธิบาย แสดงความรัก พิธีการให้ความสำคัญ ทางวาจาเช่น การแสดงความชื่นชม แสดงความรัก ให้ความสำคัญ (เพื่อให้เราได้รับการยอมรับจากคนอื่น)

ข้าพเจ้าเห็นความทุกข์ยากและความถดถอยของชีวิต จากสิ่งเหล่านี้ เพราะกลายเป็นว่า ขีวิตเราต้องพึ่งพาสิ่งเหล่านี้หรือเราถึงจะกระทำสิ่งดีๆ หรือช่วยเหลือตัวเราเอง ให้ก้าวไปได้เรื่อยๆ อย่างมีความสุข

ความรู้สึกพึ่งพาหรือพึ่งพิง ต่างจากความรู้สึกซาบซึ้ง จากการได้รับความช่วยเหลือหรือจากการให้อย่างไม่มีเงื่อนไขจากผู้อื่น เพราะสิ่งที่เราได้รับเป็นความบริสุทธิ์ อันทำให้เรามีแต่ความเบิกบานและความสุข

ทั้งหมดนี้ ต้องเรียนรู้จากประสบการณ์และความรู้สึกภายในของตัวเอง ยิ่งเข้าใจยิ่งเป็นอิสระเร็วขึ้น

ข้าพเจ้าได้เขียนบทความเหล่านี้ เพื่อเป็นบันทึกสิ่งที่ตกตะกอนจากการใช้ชีวิตของข้าพเจ้า และเผื่อว่าจะเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนๆคนอื่นได้บ้าง ..วิชาชีิวิตไม่มีวันจบสิ้น


SHARE

Comments