บทสนทนาในห้องเรียน (ตัวจบ)
นักศึกษาทั้งสี่คนของกระบวนวิชานั่งต่อกันเป็นครึ่งวงกลม
ด้านหน้าของพวกเราคืออาจารย์ประจำวิชา
ในช่วงท้ายของปีการศึกษา นอกเหนือจากงานที่ต้องส่งแล้ว
อาจารย์ยังทำให้เราฉุกคิดถึงอนาคตอันใกล้
ชีวิตหลังเรียนจบนั่นเอง

คำถามเพียงไม่กี่คำถามในครั้งนั้น ยังคงหยั่งลึกอยู่ในโสตประสาทของฉันเสมอ

อาจารย์ถามทำนองว่า อยากจะทำงานหรือมีอนาคตแบบไหน
แน่นอน ฉันตอบว่า 
งานที่มั่นคง
 

งานที่มั่นคง = งานราชการ ใช่หรือไม่ ฉันเองยังไม่แน่ใจในช่วงเวลานั้น
บัดนี้ฉันเองเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ของรัฐ กึ่งข้าราชการเห็นจะได้
ความมั่นคงที่ฉันถวิลหา คือการไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียวเมื่อเจ็บป่วย
สิทธิ์ประโยชน์นี้รวมไปถึงพ่อแม่ของฉันด้วย
ฉันมีเงินไปเรียนภาษาและอบรมในสิ่งที่ฉันต้องการ

แต่ความมั่นคง = ความนิ่งสงัด
ฉันมั่นคงในวัย 24 ปี และในอีก 20 - 30 ปี ฉันจะยังมั่นคงอยู่เหมือนเดิม
ในตำแหน่งเดิม เนื้องานแบบเดิม ในวัยที่เพิ่มขึ้น
ฉันยังคงได้ใช้ความสามารถ(อย่างไม่เต็มที่)เท่าเดิม 
ฉันเริ่มคิดถึงคำตอบในวันนั้น

อีกหนึ่งคำพูดของอาจารย์ที่เป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจของฉันมาจนถึงทุกวันนี้ คือ 

เมื่อตัดสินใจไปแล้ว อย่าเสียดายทีหลัง
 
ในวัยนักศึกษาฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
แต่ ณ ปัจจุบัน ฉันจะถามตัวเองเสมอ 
ทุกครั้งที่ต้องตัดสินใจไปสู่การเปลี่ยนแปลงต่างๆในชีวิต
ถ้าฉันเลือกทางใดทางหนึ่ง ฉันจะไม่เสียใจภายหลังใช่หรือไม่
ฉันจะไม่เสียใจ ถ้าฉันทำเต็มที่ที่สุดแล้ว ฉันตอบตัวเองในทุกครั้งที่เลือก

ยังคงคิดถึงอาจารย์และเพื่อนๆในห้องเรียนวันนั้นทุกคน
เราต่างเติบโตไปเพื่อตอบคำถามและตัดสินใจเลือกบางสิ่งตามจากคำถามของอาจารย์
วันนี้ ฉันนึกขอบคุณอาจารย์เสมอ รวมถึงเพื่อนทุกๆคนที่มีส่วนช่วยในทุกการตัดสินใจของฉัน
SHARE

Comments