one short : ... ♡ (seola x soobin)

ออฟฟิศเฮงซวยแบบนี้ไม่อยู่แม่งแล้ว
"กูจะลาออก" ซอลอาพูดหลังจากที่กระดกน้ำสีอำพันในแก้วของตัวเองจนหมด มือเรียวสวยนั้นวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรงโดยไม่กลัวว่าจะต้องเสียเงินซื้อแก้วใหม่
"มึงคิดดีๆก่อนดิวะ" โซจองว่าขึ้นหลังจากเห็นว่าเพื่อนเอาแต่พร่ำเพ้อคำนี้ด้วยสีหน้าจริงจังกึ่งเมา

"กูคิดดีแล้ว" เธอตอบกลับมาแทบจะทันที

"เอาดีๆ" โบนาวางแก้วในมือลงแล้วหันมามองหน้าซอลอา "มึงก็ทนมาตลอดทำไมครั้งนี้ทนไม่ได้"

"ความอดทนคนเรามีขีดจำกัด"

"เออ ซอลมันก็พูดถูก" ซวนอี๋เพื่อนสาวชาวจีนคนเดียวในกลุ่มที่นั่งเงียบมานานพูดขึ้นบ้าง โบนาและโซจองที่ค้านจึงเงียบลง สาวจีนหนึ่งเดียวจึงถามต่อ "แล้วคราวนี้มันทำไมอะ" 

"ก็แม่ง นัดประชุมอะ แต่กูเสนอนู่นนี่ก็ไม่เอา" คิ้วเรียวสวยขมวดปมด้วยความหงุดหงิด "ถ้ามันไม่เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ขนาดนี้จะประชุมเพื่อ!!"

"แล้วเอาจริงอะ"

ซอลอาเงียบลงและนึกย้อนกลับไป เธอทำงานที่นี่มาตั้งแต่เรียนจบเพียงเพื่อหวังว่าอยากจะหาเงินให้กับคนในครอบครัวใช้ และไม่อยากจะรบกวนพ่อแม่ต่อไป ใช่ว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอหงุดหงิดจนคิดจะลาออก เธอทนมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาทำงานที่นี่ในฐานะพนักงานคนใหม่

คนนั้นคนนี้เอาแต่ใช้และกดขี่ข่มเหงเธอ คงคิดว่าเธอเป็นคนไม่ยอมคน ไม่หรอกมันแค่ยังไม่ถึงเวลา.. ใช้เวลาเกือบสี่ปีจนเธอได้เลื่อนขั้นมาเป็นหัวหน้าแผนกเนื่องจากผลงานของเธอเป็นที่หน้าพอใจ แต่ความทรหดมันยังไม่จบเพียงเท่านั้น ตอนนี้ซอลอากำลังมีปัญหากับคนทั้งแผนก

คนนั้นก็จะเอาอย่างนี้ คนนี้จะเอาอย่างนู้น หัวหน้าฝ่ายก็พูดไม่รู้เรื่อง ทุกสิ่งน่าเบื่อไปหมด บริษัทนี้มันคงถึงจุดอิ่มตัวแล้วสำหรับซอลอา พอกันที

"เออ กูจะลาออก"


"สวัสดีค่ะพี่" ซอลอายิ้มและโค้งให้กับรุ่นน้องในแผนกที่ทักเมื่อครู่ "พี่ซอลอา มีเด็กย้ายมาแผนกเราด้วยนะคะวันนี้"

"ใครเห-- อ่า เหรอ" เธอหันกลับไปเพื่อจะถามว่าพนักงานใหม่ที่ว่านั้นเป็นใครแต่ก็ต้องชะงักและเปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นซองขาวในมือที่ตั้งใจกรอกและคิดมาแล้วอย่างถี่ถ้วนเมื่อคืนนี้

"เห็นว่าชื่อพัคซูบิน อะไรนี่แหละค่ะ อ๊ะคนนั้นแน่เลยพี่" เด็กตรงหน้าว่าแล้วชี้นิ้วไปยังด้านหลังของซอลอา

เด็กผู้หญิงตัวเล็กในชุดสุภาพเรียบร้อยเหมือนกับเขาในวันแรกที่เข้ามาทำงาน.. น่ารักมาก น่ารักจนเขารู้สึกอยากจะฉีกใบลาออกในมือทิ้งเพียงเพราะอยากเห็นหน้าของเธอไปทุกๆวัน

เด็กใหม่รับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา เธอส่งยิ้มไปให้และได้รับรอยยิ้มสดใสจากอีกคนกลับมา คนเด็กกว่าเดินเข้ามาหาและโค้งทักทายอย่างที่ควรจะทำก่อนจะแนะนำตัว

"สวัสดีค่ะ ฉันพัคซูบินนะคะ" เสียงใสเจื้อยแจ้วพูดออกมา ดวงตาคู่นั้นยิ้มจนแทบจะปิดลง "เพิ่งเข้ามาทำงานวันแรกฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

"สวัสดี พี่ชื่อซอลอานะ คิมซอลอา" เธอแนะนำตัวกลับไป "ส่วนพนักงานคนอื่นๆก็ค่อยๆทำความรู้จักกันไปแล้วกัน"

ว่าจบเธอก็หันหลังแล้วเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองทันที เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วยกซองขาวขึ้นมาดู ครู่หนึ่งที่ได้สบตากับเด็กใหม่คนนั้นก็ทำให้เธอเกิดอาการลังเล ให้ตายสิ น้องเข้ามาทำงานวันแรกแต่ซอลอาจะทำงานที่นี่วันสุดท้ายงั้นเหรอ ยังไม่ทันได้มีโอกาสร่วมงานกับคนน่ารักตรงหน้าเลยนะ

มือเรียวเปิดกระเป๋าและควานหาโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดเข้าแชทกลุ่มที่กดติดดาวเอาไว้ทันที สองนิ้วโป้งเร่งรีบพิมพ์ข้อความลงไปแล้วกดส่งไปทันที

SA : หรือว่ากูจะไม่ลาออกดีวะ

ไม่ถึงนาทีทั้งสามคนก็ตอบกลับมา

SJ : พ่อมึง ไหนเมื่อคืนแน่วแน่มาก
BN : สันดานมาก โลเล
XY : ผิดเองที่ไว้ใจคนอย่างเธอ
SA : ไปเหยียบตีนพวกมึงเหรอ โกรธไรขนาดนั้น

เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางมันไว้บนกองเอกสารบนโต๊ะ สองตาหลับลงเพื่อหวังจะพักผ่อนและคิดทบทวนเรื่องลาออกอีกที เขาไม่พอใจจนอยากจะลาออกก็จริง แต่อยู่ที่นี่มาเกือบห้าปีเขาเอาก็รู้สึกผูกพัน

กลิ่นหอมของกาแฟลอยมาเตะจมูกของเธอพร้อมกับเสียงเครื่องแก้วกระทบลงบนโต๊ะ ซอลอาหันกลับไปมองจึงพบกับใบหน้ากลมนุ่มนิ่มของพนักงานใหม่ในแผนก.. น่ารักโว้ย

"ของหัวหน้าค่ะ" เด็กสาวพูด

"ขอบใจ"

"หัวหน้าลองชิมดูหน่อยได้ไหมคะ พอดีหนูเพิ่งเคยชงให้คนอื่นทานครั้งแรก กลัวว่าจะไม่ถูกปาก" อีกคนกล่าวอธิบายยาวเหยียดให้เธอฟัง คนโตกว่าพยักหน้ารับและยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม รสชาติกลมกล่อมอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าจะเป็นเพราะมีคนชงให้กิน..

"โอเคไหมคะ"

"อร่อยดีนะ"

"ขอบคุณค่ะ งั้นต่อไปนี้ให้หนูชงมาให้ไหมคะ" เธอเสนอแนะขึ้นมา ใจซอลอาอยากจะตอบตกลงในทันทีแต่ติดที่ว่า.. ไอ้ซองขาวบนโต๊ะนี่มันทำให้คิดมากไม่เลิกเสียทีโว้ย และเหมือนว่าซูบินเองจะมองเห็นมันเช่นกันเธอจึงเอ่ยถามต่อ "พี่... จะลาไปไหนเหรอคะ"

"ลา.. เอ่อ.." ซอลอาอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบกลับไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไม แต่เธอพูดไม่ออกเลยจริงๆ..

"ลาป่วยเหรอคะ"

"ลา.."

"หรือว่าลากิจ"

"คือฉันจะลาออกน่ะ"

ออฟฟิศเฮงซวยเหรอ ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
"ชนจ้าาาาาาา" เสียงโหวกเหวกโวยวายก่อตัวขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนวันเสาร์ที่คอนโดของซอลอา เธอและเพื่อนอีกสามหน่อรวมตัวกันนัดสังสรรค์ คุยเรื่องสัพเพเหระกันอีกครั้ง และนั่นเป็นเสียงของโบนาที่พูดพร้อมทั้งยกแก้วขึ้นเหนือหัว น้ำเสียงนั้นดูท่าแล้วกำลังเมาได้ทีเชียว..

"ฉลองให้เพื่อนที่ไม่ตกงานแล้วจ้าาาาาาาาาา" โซจองพูดเสริมทับอีกคน

"น้อยๆหน่อย" ซอลอาเอ่ยปรามเพื่อนที่เมาทั้งคู่ "เดี๋ยวจะตบให้หน้าทิ่มทั้งคู่"

"ใจรว้ายยยยยยยยยยยยยยยย"

"ว่าแต่ทำไมไม่ลาออกแล้ววะ" ซวนอี๋ที่สติครบถ้วนเพราะว่าไม่ได้แตะแอลกอฮอล์แม้แต่น้อยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้

"ก็.. ไม่รู้ว่ะ"

"มึงแค่ไม่อยากบอกพวกกู"

"เออ เอาน่า กูว่ากูทนได้แหละ" เธอตอบกลับไปอย่างตัดบท

"เอาดีๆ" โบนาวางแก้วแล้วหันมองมาที่เธอ "เขาซื้อมึงกี่บาท"

"หน้าเงินมาก" โซจองพูดต่อ

"ซอลอะเหรอ" ซวนอี๋ถาม

"กูเอง!"

"ถ้ามันฝืนมากก็ไม่ต้องก็ได้" ซอลอาพูดพร้อมทั้งปาเศษขนมใส่โซจอง ทั้งสี่หัวเราะขึ้นมาดังลั่นแต่เสียงก็เงียบลงเมื่อซอลอาตัดสินใจเปิดปากพูดออกมา เธอคิดทบทวนอยู่นานว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับเพื่อนดีไหม แต่เธอก็ไม่อยากจะปิดบังกับเรื่องแค่นี้

เรื่องที่เธอตัดสินใจไม่ลาออกเพราะเด็กใหม่นั่นขอเอาไว้

"พวกมึง"


"ว่า"

"ที่กูไม่ลาออกอะ" ทั้งสามเงียบลง สายตาทุกคู่เพ่งมองมายังเขา ไม่ต้องบรรยายก็รู้ว่าเลเวลความอยากรู้น่ะอยู่ในขั้นแม็กซ์แล้ว "กูว่ากูเจอคนที่ทำให้กูอยากไปออฟฟิศทุกวันแล้วว่ะ"


เวลาแปดนาฬิกาสิบนาที ซอลอานั่งหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาเด็กใหม่คนล่าสุดของแผนกแต่ก็กลับไม่พบแม้แต่เงา

"คุณจูยอน" เธอเอ่ยเรียกพนักงานที่นั่งอยู่โต๊ะเยื้องเธอ พนักงานสาวคนดังกล่าวหันมามองยังเธอ ซอลอาจึงเอ่ยถามต่อ "เห็นเด็กใหม่หรือเปล่า" ซนจูยอนส่ายหัวกลับมาเป็นคำตอบก่อนจะโค้งหัวให้เล็กน้อยแล้วหันกลับไปเคลียร์งานตรงหน้าต่อ 

สองมือยกขึ้นกุมกันแล้ววางบนโต๊ะ สายตายังคงสอดส่องหาพัคซูบินอยู่ตลอด ตั้งแต่วันนั้นที่ซูบินเสนอตัวว่าจะชงกาแฟให้กับเธอ ก็ดูเหมือนว่าสกิลในการชงกาแฟเองของซอลอาจะติดลบไปเสียแล้ว ชงกี่ครั้งก็ไม่อร่อยเหมือนเดิมเลย

แต่วันนี้คงต้องชงกินเองไปก่อนสินะ

ซอลอาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินเข้าไปยังห้องชงกาแฟโดยไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์ไปด้วย อยากจะหวังให้ซูบินโทรมาหรือส่งข้อความมา แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่มีเบอร์ของซูบิน..

แต่ซูบินอาจจะมีเบอร์ของเธอก็ได้นี่นา

ซอลอาหยิบแก้วกระเบื้องของตนเองที่พัคซูบินล้างและวางเก็บเอาไว้เป็นอย่างดีออกมา เธอหยิบซองกาแฟสำเร็จรูปออกมาและเทมันลงไป น้ำอุณหภูมิสูงถูกเติมเต็มลงไปในแก้วและส่งกลิ่นหอมเย้ายวนออกมาฟุ้งกระจายทั่วทั้งห้องเล็ก ซอลอายกแก้วขึ้นมาเพื่อสูดดมกลิ่นหอมของมันและเตรียมจะยกขึ้นดื่มแต่แล้ว..

ปัง!

เสียงปิดประตูดังขึ้นเรียกให้ซอลอาหันกลับไป ภาพที่เห็นคือพัคซูบินกำลังทำหน้าสลดพร้อมทั้งก้มหน้าและกุมมือเอาไว้อย่างสุภาพดังเช่นวันแรกที่เจอ

"พี่คะ.." ซูบินพูดเสียงสั่น "คือหนู.. ขอโทษที่มาสายค่ะ"

"อืม" เธอตอบกลับไปเสียงนิ่ง "ไม่เป็นไรหรอก" ซูบินยิ้มออกทันทีที่ได้ยินคำตอบแต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อซอลอาพูดประโยคต่อมา "ที่ฉันตัดสินใจไม่ลาออกเพราะเธอบอกว่าอยากจะเรียนรู้งานจากฉัน ข้อแรกที่ต้องรู้ ฉันไม่ชอบคนมาสาย"

"แต่หนูก็รีบแล้วค่ะ"

"ฉันก็พูดได้ว่าฉันรีบ"

"หนู.. รอซื้ออันนี้มาให้พี่ แต่คนมันเยอะ หนูรีบแล้ว..." เธอยื่นขนมปังเจ้าโปรดของซอลอามาให้ "เห็นพี่จูยอนบอกว่าพี่ชอบซื้อมากินแต่ช่วงนี้ไม่ค่อยกินแล้ว.."

"..." ซอลอาเงียบลงพร้อมทั้งมองหน้าเด็กตรงหน้า

"ถ้ากินกับกาแฟน่าจะอร่อยนะคะ" ซูบินยกยิ้มอย่างกล้าๆกลัวๆแล้วพูดต่อ "ลองไหมคะ.."

"ไม่อร่อย" เธอตอบกลับไป

"อ่า.."

"กาแฟไม่อร่อยเลย ชงให้ใหม่ด้วยนะ" เธอวางแก้วกาแฟลงบนเคาท์เตอร์และเตรียมจะเดินออกจากห้องแต่กลับหยุดเมื่อถึงบริเวณที่ซูบินยืนอยู่ "แล้วเรื่องที่มาสาย"

"คะ?"

"เย็นนี้ที่หน้าตึก หวังว่าจะไม่สายอีก แล้วฉันจะรอ"

ขนมปังจะเป็นของโปรดของคิมซอลอาตลอดไป
"อีป้าาาาาาาาา"

"ป้าที่หน้ามึง" ซอลอาหยิบหมอนใบที่ใกล้ตัวที่สุดปาใส่โซจองที่นั่งหัวเราะร่าหลังจากได้ฟังเรื่องที่เธอชวนซูบินไปกินข้าวเย็นวันนั้น

"มุกโบร๊าณโบราณ"

"มันคือความเป็นตัวกูไง"

"แล้วสรุปสายไหม" โซจองหยิบหมอนท่ีเธอปาใส่เมื่อกี้ขึ้นมากอดแล้วมองหน้าเพื่อถาม "น้องเขามาป่ะวะ"

"อืม.."

"โอ้ยยยยยยยย ป้าจะขายออกแล้วเหรอวะ"

"อะไรใครจะขายออก" โบนาและซวนอี๋ที่เพิ่งมาถึงถามขึ้น "มึงเหรอ" โบนาชี้มาทางโซจอง

"เปล่าๆ ไม่ใช่กู อีนี่ๆๆ" โซจองรีบส่ายหัวแล้วชี้มาที่ซอลอา

"กับน้องกาแฟรสนุ่มนิ่มเหรอจ๊ะ"

"พ่อมึง เรียกน้องดีๆดิวะ" ซอลอาพูดเสียงแข็ง

"แล้วทำไมขายออกอะ เป็นแฟนกันละเหรอ"

"เดทแล้วจ้ะขุ่นแม่จีน" โซจองพูดจีบปากจีบคอตอบกลับไป

"เลิศค่าลูกสาวขุ่นแม่"

"ปัญญาอ่อนไปใหญ่ แล้วใจคอพวกมึงจะมาเมาที่ห้องกูกันทุกอาทิตย์เลยหรือไง" ซอลอาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าในมือของโบนาถือถุงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายขวดเข้ามาด้วย

"เอาน่า ผ่อนคลาย"

เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมง วันนี้ซอลอาเอาแต่นั่งจิบที่ละนิดเพราะว่าไม่อยากเมาแต่เหมือนว่าช่วงนี้เขาจะคออ่อนลงเยอะทำให้ตาเริ่มพล่ามัว คงเป็นเพราะความเพลียที่สะสมมาหลายวันทำให้ง่วงเสียดื้อ แต่แล้วแรงสั่นของโทรศัพท์ก็สั่นขึ้น

"มึง มีคนโทรมา" ซวนอี๋ว่าแล้วโยนโทรศัพท์ที่ชาร์จอยู่มาให้ ซอลอารับเอาไว้อย่างแม่นยำแล้วกดรับทันที

"สวัสดีค่ะ คิมซอลอาพูดสาย"

(พี่คะ..) เสียงคุ้นมาก.. (หนูพัคซูบินนะคะ)

"อ่า.."

(คือว่าพี่ว่างไหม)

"ก็ว่างแหละ"

(หนู.. อยู่ตรงนี้อะ)

"ห้ะ? ตรงไหน" ซอลอาถามพร้อมทั้งหันซ้ายขวาเพื่อมอง แต่เหมือนเขาจะเมาหนักไปหน่อย มองตรงนี้จะไปเห็นได้อย่างไงเล่า น้องไม่ได้อยู่ในห้องเขาเสียหน่อย

(หนูอยู่หน้าคอนโดพี่อะค่ะ..)

"มาทำไมคะ"

(ซื้อขนมปังมาฝากค่ะ)

"เดี๋ยวลงไป" เธอพูดพร้อมทั้งตัดสายทิ้งก่อนจะเอ่ยทิ้งท้ายกับเพื่อนว่าจะออกไปข้างนอกและเดินออกไปทันที

"รู้ใช่ไหมว่าทำแบบนี้คืออะไร" ซอลอาถาม
"ค่ะ" ซูบินที่นั่งอยู่ด้านข้างซอลอาที่ม้านั่งตัวเดียวกันตอบ "หนูคิดดีแล้ว"

"แน่นะ" ซอลอาถามย้ำอีกที "จริงๆนะพัคซูบิน นี่พี่ไม่ได้เล่น"

"ค่ะ.. หนูคิดว่าเราคุยกันในสถานะอื่นที่ไม่ใช่เจ้านายลูกน้องก็คงไม่ได้ผิด"

"จริงเหรอ"

"ค่ะ.."

"แล้วยังอยากจะเรียนรู้งานจากพี่อีกไหม"

"แน่นอนค่ะ พี่เป็นหัวหน้าที่ดีมากๆเลย" ซูบินยิ้มจนตาแทบปิดอย่างที่ทำเป็นเอกลักษณ์และตอบกลับ

"งั้นข้อที่สองที่ควรรู้ พี่ไม่ชอบเผชิญหน้ากับความเสียใจ" เธอมองหน้าเด็กตรงหน้าและพูดต่อ "และอีกข้อนึง สำคัญมาก"

"อะไรคะ"

"พี่ชอบกินขนมปัง ยิ่งถ้าได้กินกับกาแฟที่เราชงก็จะชอบเป็นพิเศษ"

"..."

"อีกข้อนึงแล้วกัน สำคัญเหมือนกัน"

"ค่ะ"


"พี่ชอบเรานะ" 


talk
อุกๆๆๆๆๆๆๆๆ เอางี้เรยน้าพี่ซอลอาาาาาาาาาาาาาา ฟิคอะไรก็ไม่รู้ค่ะ ได้มางงๆ อะไรก็ไม่รู้ ทำไมถึงชอบแต่งฟิคงงๆคะไม่เข้าใจตัวเอง งงไม่งงดูจากชื่อเรื่องเลยค่ะ55555555555555 ฮือออออออออ ฝากด้วยนะคะทู้กโคนนน ._.

(tag : #ฟิคคุณฟิ้ว).
SHARE
Written in this book
wjsn shortfiction
จักรวาลอูจูโซนยอมีดวงดาวอยู่ 78 ดวง ดวงที่ส่องสว่างที่สุดในใจของฉันคือดวงดาวที่ชื่อว่า 'ซอลบิน' 🚀🌙💘💙
Writer
typrnnn
writer and reader
no seolbin no life

Comments

JKNOLLY
1 year ago
กรี๊ดดดดดดดดด มนต์รักพนักงานใหม่ ที่ชงกาแฟแสนอร่อย อิจฉาน้องซูบินนะคะที่พี่ซอลอาถูกใจชอบอ่ะะะะ คิกๆๆๆๆ ตอนสุดท้ายเขินมากเลยค่ะฮือ พี่ซอลอารุกแรงเว่อร์
Reply
Ackerman
1 year ago
พี่ซอลอาไหนจะลาออกอะ กลับลำแทบไม่ทันเลยนะ555555 พี่ซอลรุกแรงจริง แต่ซูบินก็ใช่ย่อยน้ามาหาเค้าถึงคอนโดเนี่ย แหมๆๆ
Reply
Goodvibesxx
1 year ago
อ่านไปเขินไปค่ะ แงรร พี่ซอลอาตรงไปตรงมาเว่อร์ เหตุผลเดียวกับที่อยากไปเรียนเพราะเจอคนที่ชอบเลยค่ะ 😬 น่ารักมากค่ะ
Reply
LoveyouYuri
1 year ago
พี่ซอลอาาาาาา ไหนบอกว่าจะลาออกไงคะะะะ พอเห็นเด็กใหม่ปุ๊บลังเลปั๊บเรยน้าาาาา น้องซูบินก็รุกแรงแบบเงียบๆดีนะเนี้ยยยย เป็นสาวเป็นนางมาหาพี่เขาถึงคอนโดได้ไง -/////- กี๊สๆๆๆๆ ป้าจะขายออกแล้วค่าาาาา
Reply