คาราโอเกะในความทรงจำ
วันนี้เพื่อนชวนออกไปร้องคาราโอเกะ หลังจากที่ไม่ได้ไปร้องมานานมากๆ 


ความทรงจำที่จำได้ขึ้นใจเกี่ยวกับการร้องคาราโอเกะคือ วันนั้น เมื่อ 2 ปีที่แล้ว... 
วันที่ร้องเพลงไปแล้วร้องไห้ไป  



เราสามารถร้องไห้ให้กับเพลงจังหวะเร็วได้จริงๆหรอ

เราพิสูจน์มาแล้วนะ ว่าสามารถทำได้
จำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่หัวใจบอบบางมาก
ชีวิตดูไม่มีชีวิตชีวาจนเพื่อนต้องมาลากออกจากห้องไปหากิจกรรมทำ
สิ่งที่เราและเพื่อนเลือกทำ คือ การไปร้องคาราโอเกะ







ดูเป็นกิจกรรมที่บันเทิงใช่ไหมล่ะ เออตอนนั้นเราก็คิดว่ามันจะทำให้เราได้ระบายออกมาในรูปแบบของการร้องเพลงน่ะแหละ เราที่กำลังจมอยู่ในช่วงอกหักเสียใจก็เอาเลย วินาทีนั้นคือรัวนิ้วกดหาเพลงเศร้าที่เคยฟัง ดึงทุกเพลงที่เศร้าออกมาเพื่อร้องระบายความในใจตัวเอง
จนสุดท้ายเพลงที่ทำให้เราเริ่มเสียสติคือ "เพลงคิดมาก ของ ปาล์มมี่"




ลองเปิดดูก็จะได้ยินว่ามันเป็นเพลงที่จังหวะดนตรีมันสนุกใช่ไหมล่ะ




แต่เพลงนี้แหละที่ทำให้เราเปลี่ยนจากนั่งร้องเพลงเฉยๆเป็นนั่งร้องเพลงเคล้ากับการแหกปากร้องไห้ไปด้วย




เออตอนนั้นมีเพื่อนนั่งอยู่ด้วยนะ ตอนนั้นคือไม่อายเพื่อนแล้ว
เพื่อนหันมาทำหน้าตกใจมากๆที่เห็นเราร้องไห้แล้วร้องเพลงไปด้วย




ก็ความรักของเรายังดีอยู่ใช่ไหม ในความฝันเรายังมีกันใช่ไหม
ใจเธอนั้นมันยังไม่ได้เปลี่ยนไป และความรักของเรายังคงเหมือนเดิม 


เออ ความรักของเรายังดีใช่ไหมนะ
เรายังมีกันและกันอยู่ใช่ไหมนะ
วันนั้นเรายังบอกรักกันอยู่เลย
วันนี้เธออาจจะแค่เหนื่อยเลยพูดออกมาแบบนั้นออกมา



แต่ไม่เลย นั่นคือสิ่งที่เธอคิดทบทวนและแน่ใจแล้วว่าเรื่องของเรามันไปต่อไม่ได้แล้ว ...


เธอไม่เคยเปิดโอกาสให้เราได้เตรียมใจที่จะเสียเธอไปเลยเว้ย
เธอมาแบบปุ๊บปั๊บ พูดว่า เราจบกันแค่นี้ดีกว่า 
แล้วเธอก็ไป


เราจำได้นะวินาทีที่เธอโทรกลับมาแล้วพูดว่า "เค้าขอโทษ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ"
เราหยุดร้องไห้แทบจะทันทีรู้ว่า ใจของเราได้รับการเยียวยาจากการกลับมาของเธอแล้ว


แต่แปลกมาก
หลังจากนั้น ไม่กี่วัน 
เธอกลับบอกเลิกเราอีกครั้ง ...



วันนั้นเราไม่ได้รั้งเธอไว้เลย เพราะเราคิดว่าเธอคงคิดมาดีแล้วแหละถึงเดินกลับมาบอกเลิกกันอีกครั้งแบบนั้น





ถามว่าเสียใจไหม
ก็อย่างที่สัมผัสมาหลังจากนั้นคือ มานั่งแหกปากร้องเพลงไปด้วยและร้องไห้ไปด้วยแบบนี้ยังไงล่ะ
วันนั้นเสียใจมากเลยนะ 


แต่พอผ่านมาจนถึงวันนี้ อาจจะเพราะเราเจอความเสียใจบ่อยจนชินแล้วล่ะมั้ง
เลยได้แต่เสียใจอยู่ในพื้นที่ของตัวเองก็เท่านั้น ...




SHARE
Writer
Babedolphin
writer
ถ้าหากเวลาจะทำให้เรื่องราวของคุณจางจากใจเราบ้าง

Comments