EMPTY-
หล่อนกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัววิบวับในบาร์แห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง
เสียงเพลงจากวงดนตรีสดบนเวทีเบื้องหน้า ดังกึกก้องผ่านลำโพงกระจายเสียงกลบไปทั่วทั้งบริเวณ

บรรยากาศบนโต๊ะรอบกายเต็มไปด้วยความสนุกสนานของเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่ไม่ได้พบปะเจอหน้ากันนานเกือบห้าปีเต็ม

บ้างก็แยกย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศเพิ่งกลับมา
บ้างก็ย้ายกลับไปอยู่ช่วยงานที่บ้านที่ต่างจังหวัด ไม่ค่อยได้เข้าเมือง
บ้างก็งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาโงหัวออกไปพบเจอใคร

..โดยหล่อนเป็นบุคคลจำพวกหลังสุด


หันไปหัวเราะกับเพื่อนขณะรำลึกวีรกรรมความหลังยังเป็นนักศึกษา สมัยที่ความสดใสยังไม่จืดจางเท่าปัจจุบัน ร่างกายยังแข็งแรงกับการหนีเที่ยวผับกลางคืน เมาจนหัวราน้ำยันเช้า กลับหอพักมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปเข้าคลาสเช้าได้อย่างสบายๆ


ริมฝีปากสีแดงสดของหล่อนจิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สีอำพันไหลกลืนหายเข้าสู่ลำคอ ดวงตาสีเปลือกไม้กวาดหันมองไปรอบบริเวณร้านที่เต็มไปด้วยความจอแจอึกทึกของเสียงเพลงจากลำโพงดังแข่งกับเสียงตะโกนคุยกัน แสงไฟสลัวไม่สามารถทำให้หล่อนมองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจนนัก

'ภาพจำยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง..' 
เสียงร้องของนักร้องหนุ่มบนเวที 

ทำไมร้านเหล้าชอบเปิดเพลงอกหัก?
หล่อนทึกทักคำตอบเอาเองว่า กลางคืนกับความเหงาคู่กันฉันใด ร้านเหล้ากับคนอกหักก็คงคู่กันฉันนั้น


เพียงเสี้ยววินาทีเดียว ราวกับมีใครมาตีตะกอนพาความเศร้าและความเหงาของหล่อนให้ขุ่นวนไปทั่วทั้งร่างกาย บอกให้รู้ว่าความเหงาที่หล่อนพยายามซ่อนเก็บมันเอาไว้ลึกที่สุดไม่พยายามไปแตะต้องมันกำลังพลุ่งพล่านไปทั่วในยามที่สติเริ่มพล่าเลือน

หล่อนยังหันไปกระซิบคุยกับเพื่อนอยู่บ้าง เช่นเดียวกับการนั่งเฉยมองเหม่อออกไปในความมืดสลัวตรงหน้า ปล่อยให้ความเหงาค่อยๆ กัดกลืนกินไปทั่วร่างกาย ฉุดกระชากความรู้สึกให้ดำดิ่งลึกลงไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด 

หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พบเพียงความว่างเปล่าไร้การแจ้งเตือนใดนอกของรูปหน้าจอภูเขาของวอลเปเปอร์พื้นหลัง กดเข้าแอพลิเคชั่นทวิตเตอร์ เลื่อนนิ้วไถฟีดลงอยู่สองสามรอบ หากตัวอักษรละลานตาไม่ได้ซึมเข้าสมองให้รับรู้เลยสักนิด มือเรียวกดปิดหน้าจอก่อนจะยัดเก็บใส่กระเป๋าสะพายดังเก่า


คุณเคยรู้สึกเหงาท่ามกลางผู้คนมากมายไหม?
ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คน จนแทบไม่มีช่องว่างให้ความเงียบสงบโรยตัวแทรกลงมาได้ แต่หล่อนก็ยังรู้สึกอ้างว้าง เดียวดาย ราวกับทุกสิ่งอย่างถูกกันออกไปเหลือเพียงตัวเองยืนอยู่เพียงลำพังบนโลกกว้างไร้สุดขอบ ณ ที่ตรงนี้


มุมปากของริมฝีปากบางกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังยิ้มเยาะความเดียวดายให้กับตัวเอง 
ได้ยินเสียงจังหวะดนตรี EDM ดังเต็มโสตประสาท ชวนให้ใครหลายคนลุกขึ้นมาเต้นเป็นจังหวะแล้วแต่จิตใต้สำนึกจะพาไป 


แต่แปลก.. ไม่ยักดังเท่าความเหงาในใจที่เต้นเป็นจังหวะตุบๆ อยู่บนอกด้านซ้ายของหล่อนได้เลย





You know I love you so..




SHARE
Written in this book
all about you
ห้วยขวาง, ตลาดรถไฟ, อพาร์ตเมนต์ชั้น5
Writer
mmanee
alien
It's me.

Comments