เรา"แย่"แล้วล่ะ
หายไปนานเลย
เรายังหายใจอยู่นะคะ 

แต่ก็
เริ่มไม่อยากอยู่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เราทำงานใหม่ได้ 5 เดือนแล้ว ซึ่งก็ทำได้ไม่ดี
เราถูกเรียกเข้าไปคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เราเป็นอยู่และมันกระทบกับการทำงาน ทุกอย่างช้าลง ผิดพลาดเยอะขึ้น ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ และแนะนำให้เปลี่ยนงาน

เราแย่แล้ว

เราไม่อยากตื่น
เราไม่อยากจะต้องเป็นภาระหรือปัญหาของคนอื่นในวันพรุ่งนี้

ที่แย่กว่าคือ 

เราไม่อยากเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ครอบครัวและเพื่อนฟัง

ดูเหมือนหักหลังพวกเขา แต่เราไม่อยากให้เขาเจ็บปวดไปกับเราด้วย

ยากมาเลยที่กลับมาเขียนอีก สมองมันตื้อ คิดอะไรไม่ค่อยออก
เราตัดสินใจไป รพ. หลังจากที่คุยกับที่ทำงาน เขาให้กลับบ้านก่อนเพราะเราคงทำงานไม่ไหว เราเดินทางไป รพ. คนเดียวครั้งแรกในชีวิต 

มันโหว่งๆในใจแปลกๆ

เสียเงินค่าแท็กซี่ไปรับใบนัดจากหมอ

เรายังไม่ได้เข้ากระบวนการรับการรักษาค่ะ :)

วันนี้ตื่นมา กับแรงกดดันแปลกๆ เสียงแม่ในปลายสายโทรศัพท์ทำให้เราเจ็บปวดมาก แม่คิดว่าสบายดี แต่จริงๆไม่ เราไม่อยากให้ใครเครียด เราคิดได้แค่นี้

เบอร์ 1323 ช่วยคนได้มากมาย
แต่ติดสาย หลายสาย
เลยไม่ได้ช่วยเรา

หมอทำดีที่สุดแล้ว

เราต้องหางานใหม่
งานที่เหมาะกับเรา

รวมถึงการต่อสู้กับอะไรบางอย่าง
ที่ต้องไปตามใบนัดของหมอ

พื้นที่เล็กๆนี้คงช่วยเราได้เท่านี้
SHARE
Written in this book
Dear, Diary
เรื่องเล่าจากความทรงจำ ความเป็นอยู่ การวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็น
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments

RoseRouge
4 months ago
💐
Reply
qp13
4 months ago
บางทีการพูดคุยกับคนแปลกหน้าอาจจะง่ายกว่าพูดคุยกับคนรู้จัก อัดแน่นเกินไปก็ทำให้แย่ลงเรื่อยๆ หาคนที่เข้าใจคุณจริงๆ คนที่รับฟังแล้วกอดปลอบคุณสักคนนะคะ♥️
Reply
U-min
4 months ago
ระบายออกมานะ เราพร้อมรับฟัง
แย่แค่ไหนก็ห้ามตายนะ
Reply