วันพุธกลางคืน
7 February 2018 (Wed)
18.41 GMT+9.00

二十三ばんさま!(ลูกค้าโต๊ะยี่สิบสาม!)

いらっしゃいませ!(ยินดีต้อนรับครับ!)

เสียงตะโกนอย่างกระตือรือร้นมาจากชายหนุ่มสามคนในชุดเสื้อแขนสั้นสีฟ้า คาดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินเข้มไว้ที่เอว และสวมหมวกผ้าไม่มีปีกสีดำมีลายทางสีน้ำเงินพาดเงินอยู่ที่ริมสองด้าน ดังสลับดับเสียงช้อนกระทบจาน เสียงดังคึ่กคึ่กของเครื่องปรับอากาศ เสียงน้ำจากก๊อกน้ำไหลลงเหยือกรักษาอุณหภูมิสีน้ำตาลเข้ม ตามด้วยเสียงน้ำแข็งที่ถูกตักเทใส่ลงไปกระทบกัน เสียงพูดคุยเบาๆ เป็นภาษาญี่ปุ่นดังมาจากคนที่นั่งกันเป็นคู่ๆ อยู่ตามโต๊ะ

ถึงจะบอกว่าเป็นคู่ก็ไม่ได้มีความสวีทอันใด ในบรรดาโต๊ะจำนวนสามโต๊ะในร้านเล็กขนาดหนึ่งคูหานี้ โต๊ะติดหน้าประตูถูกจับจองด้วยหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางปลายสองคนสนทนากันเบาๆ ถัดไปเป็นผู้หญิงวัยก้ำกึ่งระหว่างวัยเรียนมหาวิยาลัยกับวัยทำงานนั่งละเลียดอาหารอยู่ตรงกันข้ามเสื้อกันหนาวขนเป็ดตัวยาวที่พาดเต็มพื้นที่เก้าอี้อีกตัว โต๊ะในสุดเป็นชายหนุ่มสองคนที่สั่งอาหารจานใหญ่สุดสองจานมาเต็มโต๊ะแทบล้น

เรานั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ ตรงหน้าตู้แช่เย็นที่มีวัตถุดิบทำแกงกะหรี่อยู่ด้านใน -อ้อ ลืมบอกไป ร้านที่ว่านี่คือ โคโค่อิชินบันยะ ร้านเฟรนไชส์แกงกะหรี่ที่ดังไกลไปถึงแดนสยาม

พอมานั่งที่หน้าเคาน์เตอร์ในร้านแบบนี้ก็เพิ่งนึกได้ว่า ไม่ค่อยได้กินอาหารนอกบ้านคนเดียวเลย ส่วนใหญ่ถ้าออกมาข้างนอก ก็จะเพราะใครสักคนชวนออกมา เวลาอยู่คนเดียว ส่วนใหญ่ก็จะเลือกกินอาหารจืดๆ ง่ายๆ ที่ทำเองมากกว่า พอได้ออกมาข้างนอกคนเดียว ก็รู้สึกว่ามองโลกช้าดี

...โลกกลางคืนเย็นๆ มีแสงไฟสีๆ จากร้านรวงรอบๆ สถานีใหญ่ และผู้คนมากมาย ...

เหม่อสักพักอาหารก็ยื่นมาจากข้างๆ

ถ้าเป็นโคโคสาขาใกล้มหาวิทยาลัยจะมีตู้ใส่หนังสือการ์ตูนอยู่ในร้าน เลยจะอ่านการ์ตูนรอ แต่ร้านนี้แคบมาก เลยมาพร่ำเพ้อลงบล็อกรอแทน

เมนูที่ยังคงชอบสม่ำเสมอ คือข้าวแกงกะหรี่หมึกแบบครึ่งเดียว

อะไรคือแบบครึ่งเดียว?

เนื่องจากคนประเทศเกาะนี่กินข้าวกันค่อนข้างจุ อาหารขนาดปกติจึงใหญ่เกินกระเพาะของข้าพเจ้า และคนอื่นๆ หลายคน ร้านอาหารเลยต้องมีทางเลือกให้กับมนุษย์กระเพาะเล็ก เป็นอาหารขนาดเล็กพิเศษบ้าง ในกรณีของร้านแกงกะหรี่ร้านนี้ก็จะเป็นเลือกขนาดข้าวได้ โดยจะลดราคาถ้าลดข้าว หรือถ้าเลือกแบบครึ่งเดียวทั้งข้าวทั้งแกงกะหรี่ จะมีชุดฮาล์ฟ ที่จานเล็กน่ารัก บวกเครื่องดื่มมาด้วยในเซ็ต เครื่องดื่มที่สั่งเสมอคือน้ำมะม่วงปั่นหอมอร่อย อ้อ ราคาชุดฮาล์ฟถูกกว่าแบบปกติประมาณครึ่งหนึ่ง เวลามากินกับเพื่อนชายหนุ่มก็จะหัวเราะใส่ ว่าเราประหยัดกว่าเยอะล่ะ

มาคนเดียวเลยกินช้าๆ ได้ ค่อยๆ ตักแกงกะหรี่สีน้ำตาลอ่อนร้อนๆ เข้าปาก ตัดหมึกที่ทอดมาเล็กน้อยตามเข้าไป กลิ่นหมึกกับแกงกะหรี่ในปากเข้ากันดีเเหมือนทุกครั้ง เรื่องตลกๆ ของเราก็คือ เรากินแกงกะหรี่อินเดียไม่ได้ แต่ชอบแกงกะหรี่ญี่ปุ่น โดยเฉพาะของโคโค่

อื้ม อร่อยดี สงบดี สบายใจดี มีความสุขง่ายๆแค่นี้แหละ

ละเลียดจนหมดก็เดินออกมา เสียงการประกอบอาหาร ความอุ่นๆ ทึบทึมต่างๆ จากในร้านพลันหายไปทันทีที่ประตูงับปิดตามหลัง เหลือแต่ความพลุกพล่านอีกแบบของบริเวณสถานี

หันกลับไปมองร้านแกงกะหรี่ ที่เหมือนเป็นโลกทั้งใบให้เราอยู่ ณ ขณะที่อยู่ในนั้น มันเป็นแค่ร้านที่มีหน้าร้านแคบๆ แค่เท่าประตู หากไม่มีป้ายใหญ่โตด้านหน้า คงง่ายที่จะเดินผ่านไป

สิ่งที่คิดว่าใหญ่ว่าสำคัญ แท้จริงแล้วก็เป็นแค่องค์ประกอบหนึ่งที่ไม่สลักสำคัญอะไรเลย ถ้าเทียบกับโลกทั้งใบ แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งเล็กๆ รายละเอียดน้อยๆ ในชีวิตเหล่านี้เอง ที่ทำให้ชีวิตเล็กๆ ของเรามีความหมายและสำคัญ

ขอบคุณความเงียบในความพลุกพล่าน

และความมืดในแสงไฟสังเคราะห์.


เปิดกลับไปเจอในบล็อกตัวเองแล้วชอบ เลยเอามาลงในนี้ด้วย
SHARE
Writer
BlueBlackCat
แมวดำสีน้ำเงิน
A Black Cat in the Middle of Nowhere

Comments