คนแปลกหน้า
อืม..นี้เป็นเรื่องแรกไกล-musketeers 
         
เป็นไงบ้าง
สบายดีมั้ย
เธอจะทำอะไรอยู่


นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน


ผมเหงานะคุณเหงามั้ย

คือความรู้สึกนี้มันคืออะไร 
ใครก็ได้ช่วยบอกผมที

เวลากลางคืนทีไรคิดถึงคุณทุกที

มันกลายเป็นชีวิตประจำวันไปแล้ว
ใช่ 
คิดถึงคุณคือกิจวัตรประจำวัน

ผมเอาแต่เฝ้ารอเวลา 
เราจะเจอกันอีกเมื่อไหร่

คุณไม่รู้จักผม
ผมไม่รู้จักคุณ

มันเป็นอะไรที่..ไม่มีชื่อเรียก

แต่คิดถึงอยู่ทุกวัน
:)

คุณจะคิดยังไงก็ช่างเถอะ

แค่ผมอยากเจอคุณแล้วบอกกับคุณว่า
“ผมรักคุณนะ”

ผมเฝ้ารอที่จะได้พบเจอคุณมานานแล้ว

เธออาจจะปฏิเสธคำว่า “รัก” จากผม

ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ

คุณกับผมถามว่าเปรียบเทียบได้เหมือนอะไร..

ดวงอาทิตย์กับพระจันทร์..

ไม่มีวันได้อยู่ใกล้กันหรอก

อาจจะมีโลกที่คอยบัง

คิดซ้ะว่าโลกคือ “เวลา”

ผมพยายามทุกอย่างเพื่อที่จะทำให้ผมเจอคุณอีกสักครั้ง

แค่เห็นรูปภาพที่ผมแอบถ่ายมา

ก็จะยิ้มและแอบเสียดาย

ที่ทำไมไม่ถ่ายวิดีโอนะ ทำไมไม่อัดเสียงนะ

ฮ่ะๆ ตอนนี้ผมจำไม่ได้ว่าเสียงคุณเป็นแบบไหน

แต่ผมยังจำได้เรื่องที่คุยกับเพื่อนคุณวันนั้น “เกมส์”

เราเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งเอง..

เสียดายนะ เวลามันมีจำกัด...

Sun and Moon
 
Always Miss you..

-_-_-_-__- 









SHARE
Written in this book
0018714
Writer
Meeeweare
Students
Not no555

Comments