น้อยแต่มาก
เธอกลับมาแล้ว ..
เธอแชทมาหาเราตั้งแต่8โมง เรายังไม่ตื่นหรอก
จนเธอต้องโทรมาปลุก ลงไปรับหน่อย

พอมาเจอกัน เธอก็พูดไม่หยุด
เหมือนเราไม่เคยคุยกันมาก่อน
ตั้งแต่เรื่องครอบครัวที่บ้าน
พูดไปจนถึงเรื่องโทษประหารชีวิต555

เราชอบฟังเวลาเธอเล่านู่นนี่นั้นให้ฟัง
เพราะนานทีเธอถึงจะเล่าอะไรยาวๆ

มีอย่างนึงที่เรารู้สึกสะกิดใจ
คือเธอบอกว่า รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไบโพลา
คืออารมณ์รุนแรงเวลาโมโห บางทีเรื่องนิดนึงไม่พอใจก็เป็นมาก
แล้วก็เปลี่ยนไปเป็นอีกคนได้ อารมณ์ดีมากๆได้
เหมือนควบคุมไม่ได้ ไม่รู้จะทำไง
รู้ว่าไม่ดี แต่พอถึงเวลาก็เป็นอีก
แล้วก็เล่าเรื่องแม่เธอ ว่าแม่เลี้ยงลูกยังไง
คือถ้าทำไม่พอใจก็จะดุทันที ไม่ให้เหตุผลอะไร
เพราะตอนนี้แม่ก็ทำกับน้องอยู่
น้องไม่ไปอาบน้ำ แม่ก็ตะคอก
โวยวายตั้งแต่เช้า เธอโตมาแบบนั้น
เลยซึมซับมาเป็นนิสัยโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็บอกว่าเหมือนแม่สอนไม่เป็น
ไม่สอนอะไรทั้งนั้น
ไม่เคยสอนให้ใช้เหตุผล เลี้ยงแต่ตัว
ใช้แต่อารมณ์อย่างเดียว

..

พอเราฟังแล้วเราก็สงสารเธอเลย
มันทำให้เราเข้าใจเธอมากขึ้น
จากที่สงสัยมานานว่าเธอเป็นบ้าอะไร
แต่พอตอนที่เธอดีก็ดีมากๆจริงๆ
มีเหตุมีผลเหมือนคนปกติ
อย่าให้หงุดหงิด ถ้าโมโหคือขาดสติทันที
และตอนนี้ดีขึ้นแล้ว (เธอบอก)
เมื่อก่อนคือทะเลาะต่อยตีกับคนอื่นไปหมด
ใครมีปัญหาคือไปหาถึงบ้าน ไปมีเรื่อง
ตอนนี้ข่มใจได้มากขึ้นเพราะโตขึ้น
: ใช่มั้ย เธอว่าเราดีขึ้นมั้ย
: หรอ 5555
: ใช่ นี่ดีขึ้นแล้วนะ เมื่อก่อนหนักกว่านี้
: อ่อ 555
ขนาดว่าตอนนี้ดีขึ้นแล้วนะ
เรายังแทบแย่อะกว่าจะผ่านมาได้
เธอไม่เคยทำร้ายร่างกายนะ แต่คำพูดเวลาโกรธนี่...
อยากพาเธอไปหาหมอนะเอาจริงๆ
แต่เธอก็ไม่อยากไป ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ถึงขนาดนั้น
เราว่าสมัยนี้มันไม่ต้องคิดว่าตัวเองจะเป็นบ้าเวลาไปหาจิตแพทย์แล้วอะ
เผื่อหมอให้ยาระงับประสาทมาบ้าง555

มาถึงตอนนี้ที่เริ่มเข้าใจเธอทีละน้อย
ก็รู้สึกว่าความรักแม่งทำได้ทุกอย่างจริง
เราเองก็ไม่ใช่คนที่จะอดทนอะไรเลย
นิสัยส่วนตัวก็ไม่ใช่คนยอมคน ตรงกันข้ามมากกว่า
แต่กับเธอนี่เรายอมหมดอะ
รู้สึกอยากทำความเข้าใจ
อยากรักษาความสัมพันธ์ไว้
จนบางทีก็คิดเหมือนกัน
ว่าเราเอาแต่เข้าใจเธอ แล้วใจเราล่ะ?
ถ้าเป็นสามี-ภรรยาคือมันก็ต้องรับให้ได้
จะนิสัยไม่ดียังไง จะมารู้จักตัวตนทีหลังยังไงก็ต้องรับได้
แต่อันนี้ก็เป็นแฟน.. แล้วเราต้องเข้าใจเธอขนาดนั้นมั้ย
ต้องยอมเจ็บขนาดนั้นมั้ย
เพื่อปลายทางที่เป็นอะไรก็ไม่รู้.......


เพื่อนเราที่เป็นผู้ชายบอกว่า
“กูอ่านทวิตเตอร์มึงบ่อยช่วงนี้
กูอิจฉาแฟนมึงจริงๆ อยากมีคนที่รักกูแบบนี้บ้าง
แค่ทำไรให้นิดๆหน่อยๆนะดีใจ โลกสดใส
แฟนแค่คุยกับตุ๊กตา บอกแฟนน่ารัก
แหมมม กูนี่นะ ขนาดมีรถขับไปรับส่งไปนั่นนี่
แม่งยังเสือกบอกกูจน บอกเลิกกู ไอ้สัส”



เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารักอะไร
ทั้งๆที่เธอก็ไม่มีอะไรเลย มีแค่ใจ555
เราก็ยังร้ากกกกกรัก รักแบบเอ้ออ
จะทำห่าไรก็รักอะ ฉันเป็นทาสรักของเธอ
5555

เราพยายามคิดวิเคราะห์มาตลอด
คิดจริงจังว่าเพราะอะไรถึงชอบคนๆนี้
เพราะก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน
ว่าเรารักเธอเพราะอะไร เธอทำอะไรให้หรอ เราถึงรัก
ไม่ได้เปย์ ไม่ได้ซื้ออะไรให้
ไม่ได้ตามใจพาไปทุกที่ที่อยากไป
ไม่ได้พูดคำว่ารัก ไม่พูดว่าคิดถึง
ไม่น้ำเน่าอะไรเลย แต่ขึ้นชื่อว่าแฟน555
เท่าที่สรุปและคิดได้คือ..

เพราะเธอไม่สนใจนี่แหละ
เราเลยชอบ5555

ชอบความสัมพันธ์ที่เหมือนอยู่คนเดียว แต่จริงๆแล้วมีอีกคนอยู่ด้วย มันทั้งสบายใจและปลอดภัย..
นิสัยเราคือไม่ชอบให้ใครตาม
เพราะเราเป็นคนขี้รำคาญ รำคาญง่ายมาก
พ่อกับแม่จะรู้ดีว่าเราขี้รำคาญ
ไม่เคยรำคาญพ่อแม่นะ แต่รำคาญคนรอบข้าง ชอบอยู่คนเดียว555
ชอบมีพื้นที่ส่วนตัว

กับแฟนก็ไม่เว้น ยังคงขี้รำคาญเช่นเดิม
ไม่ชอบให้มาจุกจิกจู้จี้
แต่ก็ต้องเทคแคร์บ้างนะ บ้าง แบบ.. บ้างอะ555
คุยบ้าง ทำไร กินข้าวยัง วันนี้เป็นไง เออโอเค
แต่ไม่ต้องมาบอกรัก เพ้อเจ้อ มาตามทั้งวัน
ไปไหนไม่ให้ไป มาตามหวง
เราไม่ชอบแบบนั้นเลยยยยย ไม่เลยแม้แต่น้อย
ชอบผู้ชายที่เป็นผู้ชาย แมนๆ ไม่พูดมาก ไม่จุกจิก
ไม่ต้องหึงด้วย รำคาญ

แฟนทุกคนที่ผ่านมา ถ้าใครมีลักษณะชอบตามตื๊อ เพ้อเจ้อถึงเรา
พิมเตตัสเฟสบุ๊คให้โลกรู้ว่าคบเรา
ไม่ทักแชทแต่โพสหน้าวอล คิดถึง รัก ฝันดี กู้ดไนท์
แสดงความเป็นเจ้าของเหมือนเด็กเห่อหมอย
หรือพูดอะไรที่รู้สึกทำให้เรารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
เราจะรู้สึกเปลี่ยนไปทันที
จะพยายามตีตัวออกห่างและหาเหตุผลมาเลิก
โดยที่คนๆนั้นก็ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราห่างออกมาเพราะเราอึดอัด
(ทั้งๆที่คนเหล่านั้นตามเพราะรักเรา
แต่เราก็อึดอัดอยู่ดี ไม่ชอบ)
เอาจริงๆมันคงน่าเบื่อด้วยแหละ
อันนี้เป็นความแย่ของเราเลย คือเบื่อความเรียบง่าย
(เป็นกับทุกเรื่องในชีวิต อะไรที่จำเจคือจะหนี)

เพราะงั้นถ้าเราเจอคนที่ไม่ตามตื๊อ
ไม่พูดมาก เราก็จะอยู่ได้นานจริงจัง
จะรู้สึกชอบคนๆนั้นมากๆๆ เป็นพิเศษ
เหมือนว่าถูกจริตเรา ไม่น่ารำคาญ
แฟนเราแต่ละคนที่เรารักมาก ถูกใจมาก
ล้วนแล้วแต่ไม่ตามเราทั้งสิ้น
ยุ่งกับการทำงาน ไม่มีเวลามาคุยด้วย
เราก็ชอบมาก ไม่เลิกไปไหนเลย
ซึ่งคนเหล่านั้นก็จะทิ้งเราไปในที่สุด
ก็ที่มันไม่สนใจเราเพราะมันไม่ได้รักเราไง5555

อยากหาความพอดี คนที่ลงตัวกับเราเหมือนกัน
คนที่ไม่ตามจิกตลอด แต่รักเราอยู่ มีเราอยู่ในใจเสมอ
เพราะเราเองในฐานะที่เป็นคนขี้รำคาญ
เรารักแฟนมาก แต่ก็ไม่เคยไปตามให้เขารำคาญใจ
อยากทำไรทำ จะไปหาเพื่อน นอนหอเพื่อน
ไปดูบอล ไปไหนก็ไม่เคยมีปัญหาใดๆ
ไม่ตาม ไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวทั้งสิ้น
ไม่ใช่ต้องคอยตามจิก กลับยัง กลับเมื่อไร ไม่เคย
ให้พื้นที่ส่วนตัวสุดๆ เพราะเราเองก็ต้องการแบบนั้นเหมือนกัน
และการให้พื้นที่ส่วนตัวก็ยังคงมีแฟนในใจตลอด
ไม่ใช่ว่าให้พื้นที่ส่วนตัวจนไม่ต้องการกูเลย5555

ซึ่งกับเธอ เธอตอบโจทย์มาก555
ไม่ทำความน่ารำคาญให้
หวงความเป็นส่วนตัวของตัวเอง
ไม่เคยทำอะไรเพ้อเจ้อเหมือนเด็กเพิ่งมีแฟน
หรือตามจิกเรา มั่นใจว่าเราจัดการอะไรได้ ไม่ต้องตามหวง
ไม่ต้องพูดคำหวานเลี่ยน เพราะดูไม่จริงใจ
มีพื้นที่ให้เราบ่น ไม่ขอพาสเวิร์ดเฟสบุ๊ค
ไม่ยุ่งกับไดอารี่ส่วนตัวของเรา
ไม่ตามใจจนน่าเบื่อ
ปล่อยให้เรามีโลกของเรา
แต่เราก็มีโลกที่เราแชร์กันแค่สองคน
โดยที่ไม่มีใครเข้ามาได้
และที่สำคัญ..แม้เธอจะพูดไม่ดีกับเราแค่ไหน
จะประชดประชดอะไรมากมาย พูดแย่ๆ
แต่ใจจริงของเธอก็ไม่เคยอยากไปจากเรา
เรารู้อยู่แล้ว แต่บางทีอยากดราม่า โอเวอร์แอคติ้ง
เพราะจริงๆมีแต่เราที่บอกเลิกเธอตลอด
คือรู้สึกมั่นคงอยู่ลึกๆอะว่าเธอจะไม่ไหน
นอกจากจะตีกันเพราะอารมณ์ร้อน
ถ้าเข้าใจได้ก็ไม่มีปัญหาอะไร

เพื่อนบอกแปลก มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย
แต่เพื่อนก็รู้ เพราะเพื่อนก็รู้จักแฟนทุกคนที่ผ่านมาของเรา
ใครที่ไม่ค่อยสนใจนี่จะอินมาก
แต่ถ้าใครสนใจมากคือจะโดนเราเท
“มึงนี่เอาใจยาก ใครจะจีบมึงถูกวะ”
แฟนกูนี่แหละ

..

เข้าใจอะไรเพิ่มขึ้นบ้างแล้ว



SHARE
Writer
quixotic
Loser
ความจริงของเรา

Comments